tag:blogger.com,1999:blog-37086270784406629292012-01-26T19:49:41.176+11:00τα ταξίδια του γριβούλιβερvix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.comBlogger831100tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-84150674706476079882012-01-26T19:48:00.000+11:002012-01-26T19:49:41.185+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">Καλησπέρα εαυτέ μου. Ελπίζωνα μην σε απασχολήσω πολύ και απόψε. Θα είμαι ειλικρινείς μαζί σου. Έχειςβουτηχτεί στο βούρκο που λέγετε ‘κρίση’ και δεν λες να κάνεις κάτι για αυτό. Έναβούρκο γεμάτο ενοχλητικά έντομα. Ψάχνεις, ψάχνεις για κάτι να πιαστείς, ή έστωκάτι που θα σε βοηθήσει να ξελασπώσεις, και δεν μπορείς να βρεις τίποτε. Τιφταίει; Τι έγινε; Έχασες το τραίνο που έπρεπε να πάρεις; Ή απλά δεν υπάρχει καντραίνο για να πάρεις; Όλοι σου μιλούν σαν να μη συμβαίνει τίποτε, και εσύ απλάτους κοιτάς. Με απορία, με φόβο, ανασφάλεια, αγανάκτηση. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">Όλα σου φταίνε και σε όλαφταις. Σαν να σε μισούν τα πάντα γύρω σου, ακόμη και ο αέρας που αναπνέεις. Καιβήχεις, ξεροβήχεις να απαλλαχτείς από αυτό που έχει κολλήσει στο λαιμό σου απότο βάλτο, αλλά δε λέει να βγει. Σα να κόλλησε ένα φτερωτό έντομο εκεί και ναζουζουνίζει ανενόχλητο, εμποδίζοντάς σε να αναπνεύσεις καθαρό και φρέσκο αέρα.‘Αφήστε με ήσυχη’, ουρλιάζεις. Μα κραυγή δε βγαίνει. Κοιτάζεσαι σε ένανπρόχειρο καθρέφτη που βρήκες στη τζαμαρία ενός μαγαζιού και το βλέπεις. Τοέντομο έχει εξαπλώσει τη μόλυνσή του και στο λαιμό σου, έχεις πρηστεί σε όλοσου το πρόσωπο και απεγνωσμένη όπως είσαι, προσπαθείς να κρυφτείς από τα μάτιατου κόσμου. Έχει φτάσει μέχρι το μυαλό σου, δηλητηριάζοντας ό, τι πιο όμορφο καιαγνό υπάρχει εκεί. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">Και τρέχεις, τρέχεις νασωθείς. Κάποιος σε ακολουθεί, φωνάζοντας τρελαμένος ‘Είναι μολυσμένη, είναιμολυσμένη από την κρίση’. Δεν είχε δει όμως τον εαυτό του καταπρησμένο από τοίδιο έντομο. Εξοργισμένος μαζί σου που τον κόλλησες, αρχίζει να σε κυνηγά.Κάποιος όμως τον σταματά λέγοντας του ‘Είστε στον ίδιο βούρκο, δε φταίει αυτή. Ανέπνευσεαπό τη μύτη, είμαι εγώ εδώ, θα σε βοηθήσω’. ‘Ποιος είσαι εσύ;’, ρωτά έντρομος οάνθρωπος. ‘Είμαι φίλος, ξέρω τι κάνω’. Ο Άγνωστος έρχεται προς το μέρος σου καισας φέρνει κοντά. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος που σου φώναζε προλίγου εξοργισμένος είναι φίλος σου. ‘Αγκαλιαστείτε’, λέει ο Άγνωστος. Δεν προλαβαίνειςνα το σκεφτείς και ο φίλος σου πέφτει πάνω σου με λυγμούς. ‘Συγγνώμη’, ψελλίζειντροπιασμένος. Και εσύ σαστισμένη από όλα αυτά που συμβαίνουν, τοσυνειδητοποιείς. Αναπνέεις κανονικά. Δεν υπάρχει πια έντομο στο λαιμό σου, ούτεμόλυνση στο μυαλό σου. Σαν να έφυγαν όλα με μια αγκαλιά. Και τότε κατάλαβες. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">Μια αγκαλιά, μία λέξη, μίαΠαρότρυνση είναι αυτά που χρειάζεσαι. Ένας φίλος, ένας έρωτας, ένας δικός σουάνθρωπος και μία σταλιά ελπίδας ότι υπάρχει θεραπεία για την ‘αρρώστια’ τηςκρίσης, αρκούν. Και κοιτιέσαι ξανά στην τζαμαρία και χαμογελάς, γιατί ξέρειςότι δεν είσαι μόνη στον δρόμο τούτο. Και πολλά έντομα είναι έτοιμα να σεκατασπαράξουν, ξανά και ξανά, αλλά εσύ είσαι προετοιμασμένη. Κανείς</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">δε</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">μπορεί</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">να</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">σε</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">αγγίξει</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">πια</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">. <o:p></o:p></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><b><i><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;">“You spend every day, shiningyour light my way”<o:p></o:p></span></i></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8415067470647607988?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-69130315822086507592012-01-18T09:56:00.001+11:002012-01-18T09:56:31.669+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HARiuDe7j6E/TxX8Sqo0n1I/AAAAAAAAATo/SjN00rzqkoo/s1600/untitled_in_holland_by_stepane-d2zs949.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="199" src="http://1.bp.blogspot.com/-HARiuDe7j6E/TxX8Sqo0n1I/AAAAAAAAATo/SjN00rzqkoo/s320/untitled_in_holland_by_stepane-d2zs949.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><ul style="text-align: left;"><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Σε κάθε δρόμο υπάρχει και ένας επιπλέον δρόμοςγια τα ποδήλατα, παντού, ακόμη και στα φανάρια υπάρχει σήμα ποδηλάτου.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Οι Ολλανδοί καπνίζουν σαν τους Έλληνες,ασταμάτητα. Με τη διαφορά ότι ακολουθούν τον κανόνα του ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΤΕ, όπου καιαν αυτός βρίσκεται.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Οι κοπέλες είναι τουλάχιστον 1, 80.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Η μαριχουάνα και το χασίσι είναι ανεκτά, όχινόμιμα, αλλά μπορείς να καπνίσεις και στο δρόμο.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Ο κόσμος λέει ευχαριστώ, ακόμη και αν δενξύπνησε καλά το πρωί.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Τα σπίτια τους είναι ιδιαιτέρως μικρά και στενά,διώροφα και με μεγάλες αυλές.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Ολόκληρη η χώρα είναι σα μία επίπεδη πράσινημακέτα με πολλά πολλά μικρά σπιτάκια.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Έχουν τις καλύτερες μπύρες, τυριά, γάλατα,κρέατα, λουλούδια… και η λίστα συνεχίζεται.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Έχει τόσο κρύο, αλλά σχεδόν κανείς δε φοράεισκουφάκι, σαν να έχουν ενσωματωμένο καλοριφέρ.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Το ίδιο ισχύει και όταν βρέχει. Κανείς δενκουβαλάει ομπρέλα.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Κανείς δεν κρίνει τον άλλον με βάση το εισόδημάτου.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Οι Ολλανδοί δε συμπαθούν τη Γερμανία (ηπλειοψηφία).</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Δεν υπάρχει πολύ ανεργία, η πλειοψηφία τωνφοιτητών, πτυχιούχων, ανδρών, γυναικών δουλεύουν (προς το παρόν).</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Σχεδόν όλοι έχουν </span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;">iPhone</span><span style="text-indent: -18pt;">, που σημαίνει ότι κανείς δενπρόκειται να στο κλέψει ή να το λιγουρευτεί.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Κάθε πόλη έχει και μία </span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;">Red</span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;"> </span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;">Light</span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;"> </span><span lang="EN-US" style="text-indent: -18pt;">District</span><span style="text-indent: -18pt;">, έτσι για να μηχαθεί η φήμη.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Οι Ολλανδοί όταν συναντιούνται φιλιούνται τρειςφορές σταυρωτά.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Είναι η πιο δυνατοί πότες μπύρας, και δε μεθούνεύκολα.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Είναι λίγο πιο συντηρητικοί από όσο νομίζουν ήθέλουν να είναι.</span></li><li><span style="font-family: Symbol; text-indent: -18pt;">·<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><span style="text-indent: -18pt;">Αγαπούν τη Νότιο Ευρώπη, όπως κάθε ΒόρειοςΕυρωπαίος που σέβεται τον εαυτό του.</span></li></ul><!--[if !supportLists]--><br /><div class="MsoNormal" style="margin-left: 18.0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 18.0pt;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6913031582208650759?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-26710202494573112802012-01-12T23:32:00.000+11:002012-01-12T23:32:44.425+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με κρατάς αγκαλιά και να μη φοβάμαι. Τίποτε.Ούτε καν το σκοτάδι μου που τόσο με κρατούσε πίσω. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να σε κοιτώ και να νιώθω ‘γεμάτη’. Καθαρήευτυχία. Για μια στιγμή. Για πάντα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να μη φοβάμαι να με αφήσεις. Να χαίρομαι γιασένα όπου και να είσαι. Και ας με ξεχνάς. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να αγαπώ ότι κάνεις, και ας μη μου ταιριάζει.Και ας μην είναι καλό για σένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με ξυπνάς με το ομορφότερο χαμόγελο στονκόσμο και με αυτά τα μάτια που λάμπουν. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με εμπιστεύεσαι, και ας είμαι χιλιόμετραμακριά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να σε εμπιστεύομαι, να σε κατανοώ και να σεσέβομαι. Το ίδιο και εσύ. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με κάνεις να γίνομαι καλύτερη, να είσαιειλικρινείς, ο πιο σκληρός κριτής μου και ο μεγαλύτερος θαυμαστής μου συνάμα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να νικούμε μαζί κάθε φόβο μοναξιάς καιστενοχώριας. Ακόμη και αν είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον. Καμία απόστασηδε μας χωρίζει. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με καταλαβαίνεις. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να ερωτευόμαστε κάθε μέρα και πιο πολύ. Ναανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με νιώθεις, να γελάς και να κλαις μαζί μου.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να μου μαθαίνεις μαθήματα ζωής μαγικά, μοναδικά.Πώς να ξανασηκωθώ εάν σκοντάψω. Πώς να βρίσκω λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Πώςνα σε αγαπώ. Πώς να ζω μαζί σου αλλά και χωρίς εσένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να με δέχεσαι έτσι όπως είμαι, να μηνπροσπαθήσεις να με αλλάξεις, ποτέ.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να είμαι ο εαυτός μου. Και εσύ ο δικός σου. Μαζίγινόμαστε ένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αγάπη είναι να χορεύουμε μαζί και στις λιακάδες και στις καταιγίδες.Να μου κρατάς το χέρι μέσα στην παγωνιά. Να μη με αφήνεις να ‘πέσω’. Ποτέ. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και όταν δε θα είσαι εδώ και πέσω, θα σκέφτομαι εσένα. Καιμέσα στη θλίψη μου θα σ’ αγαπώ. Γιατί απλά μου έμαθες<b> τι είναι αγάπη.</b> </div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2671020249457311280?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-82078296852465184972012-01-10T01:11:00.001+11:002012-01-10T01:11:50.691+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Είναι αστείο πόσο μπορεί να αλλάξεις σαν άνθρωπος. Ή μάλλονπόσο νομίζεις ότι άλλαξες σαν άνθρωπος. Κάθε φορά που μπαίνει μία καινούργιαχρονιά, παίρνεις κάποιες αποφάσεις, νιώθεις ότι έχεις μία δεύτερη ευκαιρία ναξαναχτίσεις αυτά που γκρεμίστηκαν μέσα στο προηγούμενο έτος. Σαν να ξορκίζειςτο παρελθόν. Και ας πέρασαν μόνο κάποιες μέρες από τότε που το ημερολόγιοέγραφε 31 Δεκεμβρίου. Εσύ νιώθεις σαν να πέρασε ολόκληρος χρόνος και όλαάλλαξαν. Μα τι άλλαξε πια μέσα σε λίγες ημέρες;</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7wUw0kFrzcM/Twr1OBRNxPI/AAAAAAAAATg/auKsBjcXWws/s1600/Love__by_darkbutterfly6.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-7wUw0kFrzcM/Twr1OBRNxPI/AAAAAAAAATg/auKsBjcXWws/s200/Love__by_darkbutterfly6.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal">Πολλά και καθοριστικά. Είναι αξιοθαύμαστο πόσο μπορεί νααλλάξει η ζωή σου μέσα σε λίγες ημέρες… Σαν να ερωτεύτηκες ξανά, σαν να άνθισανόλα τα λουλούδια του κόσμου μέσα σε δευτερόλεπτα, σαν να βλέπεις ξανά ξανά τοαγαπημένο σου ηλιοβασίλεμα, σαν να είναι όλη σου η ζωή γεμάτη νόημα ξανά. Καιτότε συνειδητοποιείς, ότι ναι αξίζει να προσπαθήσεις για σένα, τα όνειρά σου,την αγάπη σου, τη ζωή σου. Αποφάσεις ζωής για στιγμές αιώνιες. Καινούργια χρονιάγια νέες περιπέτειες. Και τώρα αρχίζει το καλό. &nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8207829685246518497?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-17980583734052424322011-12-05T00:31:00.001+11:002011-12-05T00:33:51.063+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κάποια στιγμή ακόμη και η πιοσθεναρή ψυχή κουράζεται. Ακόμη και ο πιο ‘δυνατός’ τα παρατάει. Αφού βέβαιαέχει προσπαθήσει για το καλύτερο. Αφού έχει πει ‘Ναι τουλάχιστον προσπάθησα’.Και κάποιες φορές είναι και σωστότερο να σταματάς. Να ξεκουράζεσαι. Ακόμη καιαπό το αέναο κυνηγητό να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και τις κρυμμένεςδυνατότητές του.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Σταμάτα λοιπόν να κουράζεσαιχωρίς λόγο και να τρέχεις ψυχικά και σωματικά να προλάβεις αυτά που δενυπάρχουν. Κάντο για σένα αλλά κυρίως για αυτούς που αγαπάς. Δε θέλουν να σεβλέπουν να κουράζεσαι άκοπα. Γιατί έτσι χάνεις τον εαυτό σου, αλλάζεις και εσύμαζί με τα δεδομένα που καθημερινά αλλάζουν. Αλλάζεις και χάνεσαι, και οαρχικός σου αγνός σκοπός γίνεται σχέδιο των άλλων. Οι δικές σου απογοητεύσεις &nbsp;γίνονται τροφή για αυτούς που θέλουν να σεδουν να υποφέρεις. Για αυτούς που θέλουν να κάνουν τον κόσμο να πει ‘Ναι έχετεδίκιο, εσείς μόνο έχετε δίκιο’. Να ελέγχουν τις μάζες και να υποκινούν γνώμες.Έμμεσα και άμεσα. Με φερέφωνα και φασίστες, που τώρα θεωρούνται σωστότεροιγιατί απλά είναι μέλη της κυβέρνησης. Μίας κυβέρνησης χουντικής καιαντισυνταγματικής. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αλλά δε θα μιλήσω για αυτούς, δενθα τους κάνω τη χάρη. Θα μιλήσω για τους άλλους, αυτούς που υποφέρουν επειδήκάποιοι άλλοι τους κορόιδεψαν, επειδή κάποιοι άλλοι είχαν περισσότερο μυαλό καιδύναμη. Δεν είναι θύματα. Απλά κορόιδα, που κοροϊδεύουν και τους ίδιους τουςεαυτούς τους. Τι κρίμα. Και νόμιζα ότι θα άλλαζε κάτι. Ότι κάποιοι έχουνξυπνήσει. Μα πόσο υπνωτισμένοι είμαστε από το χαζοκούτι και τις κατευθυνόμενεςειδήσεις; Γιατί αφήνουμε τους εαυτούς μας να βυθιστούμε και άλλο σε αυτόν τοβούρκο και να τα δεχόμαστε όλα; Φτάνει πια. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έχω τρέξει και εγώ τα χιλιόμετράμου, έχω κοροϊδευτεί και εγώ από αυτούς που νομίζουν ότι μόνο αυτοί ξέρουν τιείναι σωστό για μένα. Έχω δει την αδικία και το φτύσιμο στα μούτρα. Έχω κάνεικαι εγώ λάθη, έχω προσπαθήσει άσκοπα. Το μόνο που αντιλαμβάνομαι λοιπόν, είναιότι μας αξίζει να είμαστε σε αυτήν την κατάσταση, όπως αξίζει και την ΕυρωπαϊκήΙερά Εξέταση να καταρρεύσει, μαζί της και εμείς. Απαιτείται αναδιάρθρωση – όχιτους χρέους – αλλά του εαυτού μας. Να αντιληφθούμε την πηγή του προβλήματος καινα πορευτούμε μόνοι μας πια. Τίποτα δε λύνεται αν κυριαρχούν οι τραπεζίτες καιοι χρηματιστές. Ας φαγωθούν μόνοι τους. Εγώ αυτή τη φορά δε θα συμμετάσχω. Μόνοθα τρέξω να σωθώ και θα σταματήσω να προσπαθώ για αυτούς που απλά δεν αξίζουνούτε να τους φτύσεις.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1798058373405242432?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-68234900492404414502011-11-28T02:27:00.001+11:002011-11-28T02:31:12.311+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ήταν αέρινη και όμορφη. Αλλά είχεπάντα ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο που δεν ήταν χαράς, ούτε ευτυχίας. Ήτανμελαγχολίας. Έτσι χλωμή που ήταν σε τραβούσε η ομορφιά της. Μία ομορφιάαλαβάστρινή αλλά και τόσο εύθραυστη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ήταν πάντα τόσομελαγχολική, ίσως γιατί&nbsp; η ζωή δεν τηςφέρθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε. Αλλά σε ποιον φέρεται; Μου μιλούσε και εγώχανόμουν στα κατάμαυρά της μάτια και τα κυματιστά σκούρα της μαλλιά. Τόσο όμορφη!Και τόσο μελαγχολική…</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τι να κρύβουν αυτές οι βαριέςβλεφαρίδες; Τι βάσανα να κουβαλάν αυτά τα μαρμάρινα χέρια; Σαν αρχαιοελληνικήμορφή που ξέρει να επιβάλλεται, πάντα έμπαινε στο χώρο και δεν μπορούσες νατραβήξεις τα μάτια σου από πάνω της. Είχε κάτι το μαγικό, το εξωπραγματικό.«Πόσοι άντρες θα είναι ερωτευμένοι μαζί της;», σκέφτηκα. Αληθινά ερωτευμένοι μεκάτι αληθινά όμορφο. Πολλοί. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μαγεμένη από την ομιλία της καιτην μοναδική της ομορφιά, τη ζήλευα. Όχι με τον κακό τρόπο, γιατί ξέρω ότι όλοιμας είμαστε μοναδικοί και όμορφοι με το δικό μας τρόπο. Τη ζήλευα και τηλυπόμουν, για αυτή της τη μελαγχολία, που πολλούς τους ασχημαίνει. Αυτήν όμωςτην ομόρφαινε όλο και πιο πολύ. Σαν να ήταν βγαλμένη από παραμύθι. Σαν να μη τηχωρούσε ο τόπος. Σαν να ήθελε να φύγει μακριά, να γλιτώσει από κάτι που τηνκατέτρωγε. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-wiCLUU7qYfk/TtJXZDFg5LI/AAAAAAAAATY/jzWNmx9LFI4/s1600/tumblr_lsz17cCPk81qek2ino1_500.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-wiCLUU7qYfk/TtJXZDFg5LI/AAAAAAAAATY/jzWNmx9LFI4/s320/tumblr_lsz17cCPk81qek2ino1_500.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Στην άκρη της κλωστής</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγοέγινε ό, τι έγινε. Κάποιο κρύο πρωί του Γενάρη ήρθε να με επισκεφτεί να μου πεικάτι. Δε φαντάστηκα ποτέ τι θα ήταν αυτό. «Έχω καρκίνο, βαριάς μορφής, μουδίνουν 6 μήνες». Κοκάλωσα. Δεν ήξερα τι να πω, τι να κάνω. Να την παρηγορήσω.Ακόμη και μπροστά στην επιβλητικότητά της όταν μου το ανακοίνωνε, έβλεπες μίαανησυχία πίσω από αυτό το πρόσωπο. Μία αγωνία, αλλά και μία ανακούφιση, σαν νατο ήξερε, σα να το περίμενε. Έκλαψα. Πολύ. Με κοιτούσε ανέπαφη και όμορφη όπωςπάντα σαν να περίμενε να τελειώσω. Όταν ηρέμησα τη ρώτησα τι θα κάνει. «Ό, τικάνουν όλοι, υπομονή και φυσικοθεραπεία». Τόσο απλά και ήρεμα. Νευρίασα. «Μαπώς είσαι τόσο ήρεμη;;; Πως;;». «Όλα γίνονται για κάποιο λόγο», μου αποκρίθηκε.«Και εγώ είμαι έτοιμη να βρω αυτό το λόγο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο… θατον βρω». </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ήμασταν πολύ καλές φίλες. Μαζίχρόνια. Τη γνώρισα σε ένα από τα ταξίδια μου. Ήρεμος και απλός άνθρωπος. Ποτέδεν προκαλούσε, ποτέ δε νευρίαζε, το αντίθετο από εμένα – πάντα νευρική, πάντααντιδραστική. Και το παραλήρημα μόλις ξεκινούσε. Γιατί σε αυτήν, γιατί τώρα;Στον άνθος της ηλικίας της.. Πάντα σωστή σε όλα, πάντα αγαπητή, πάντα όμορφη… ερωτηματικάκαι απορίες μου περνούσαν από το μυαλό και δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου σα μυριάδεςμαχαίρια να μου κόβουν το πρόσωπο. Δεν το άντεχα, δεν το δεχόμουν. Έβριζα θεούςκαι δαίμονες, έσπαζα πράγματα, χτυπιόμουν, εξοργιζόμουν. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Όταν ηρέμησα της είπα «Θα τοπαλέψουμε, μαζί, μέχρι το τέλος. Δεν σου αξίζει, θα το παλέψουμε». Μου έγνεψεκαι έπειτα με αγκάλιασε. Το άρωμά της μου γέμισε ελπίδες, με το χαμόγελό τηςηρέμησα, αγαλλίασα. «Μα τι άνθρωπος!», σκέφτηκα. Και κάπου εκεί αποφασίσαμε νατο παλέψουμε μαζί, όσο πάει, στα όμορφα και στα δύσκολα. Σε όλα, μαζί.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6823490049240441450?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-8716596615021902562011-11-19T00:54:00.001+11:002011-11-19T01:01:22.097+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κάποιοι τρέχουν να προλάβουν,κάποιοι τρέχουν να σωθούν, κάποιοι για να ζήσουν και κάποιοι για να μη νιώσουν.Εγώ δεν ανήκω σε καμία κατηγορία και σίγουρα δεν είναι μονάχα αυτές. Αλλά όλοιαπό κάπου τρέχουμε, είτε γιατί το θέλουμε, είτε γιατί πρέπει. Βιασύνες καιλάθη, και όλο τρέχουμε σαν λυσσασμένοι. Να προλάβουμε τι; Τη ζωή που θέλουμε μημας φύγει; Ή τη ζωή που μας πάσαραν τόσο εύκολα και απλά; </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Δεν ξέρω την απάντηση, αλλά ούτεκαι εσύ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω εγώ να αποφασίζω, εγώ να πράττω, εγώνα ζω. Για μένα ή για τους άλλους δεν έχει σημασία, εγώ θα το αποφασίσω, καιόχι κάποιος άλλος. Και δε θέλω πια να τρέχω <i>χωρίςλόγο</i>, δε θέλω δάνεια και ψεύτικες υποχρεώσεις, θέλω να ζω ήρεμα και όμορφα,όπως ακριβώς <b>εγώ</b> το φαντάζομαι. Είτεείναι εδώ ή κάπου αλλού δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι κάπου που θέλω εγώ,μονάχα εγώ. Χωρίς φόβο και πάθος!</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-F7o4peBh0hk/TsZkS_gmmcI/AAAAAAAAATQ/FCY2fvVXcAQ/s1600/morning_glory_by_eliseenchanted-d4cv9c8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="138" src="http://1.bp.blogspot.com/-F7o4peBh0hk/TsZkS_gmmcI/AAAAAAAAATQ/FCY2fvVXcAQ/s200/morning_glory_by_eliseenchanted-d4cv9c8.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Μια ζωή μαζί</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και να τρέχω για μένα και σένα,μακριά από όλα αυτά που φοβάμαι και δεν μπορώ να παραδεχτώ. Μακριά από αυτά πουδεν αντέχω πια και μισώ. Μαζί μακριά, αλλά <b>μαζί</b>.Και σταματώ να σκέφτομαι και κυρίως να φοβάμαι, έστω και για λίγο. Να συλλογίζομαικαι να αναπολώ. Το μόνο που πρέπει είναι να προσπαθώ και να ζω. Χωρίςαναστολές. Χωρίς ψέματα. Αληθινά και ντόμπρα, όπως ακριβώς θέλω εγώ, ακούγονταςμονάχα την καρδιά και τα όνειρα που έκανα παιδί. Έχοντας αξίες και ιδανικά γιαμια ζωή. Έχοντας μια οικογένεια σαν αυτή που μου πρόσφεραν, να μεγαλώσω αληθινάκαι με αγάπη, χωρίς ανασφάλειες και συμβιβασμούς. Να είμαι ο εαυτός μου.<b> Εγώ</b>, με τις περιέργειές μου και τιςιδιαιτερότητές μου, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά μου, με όλα αυτά που μεκάνουν ‘τρελή’, ‘αλλοπαρμένη’ και μοναδική. Όπως είμαστε όλοι μας, όμορφοι καιμοναδικοί. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γιατί τι νόημα έχει να ζεις όπωςθέλουν οι άλλοι; Τι νόημα έχει να είσαι ίδιος με όλους τους άλλους; Ένα με τοπλήθος, εάν δεν είσαι ο εαυτός σου στην τελική; <i>Κανένα νόημα</i>. Τη ζωή μας την κάνουμε εμείς, με τις επιλογές και ταόνειρα μας, με τις επιθυμίες και τις πράξεις μας, με την αγάπη για τον εαυτόμας και τους γύρω μας, με το σεβασμό προς κάθε τι, εμάς, τη Φύση, τη ζωή πουκυριαρχεί παντού και πάντα. <b><i>Τη</i></b><b><i> Ζωή</i></b><b><i> Μας</i></b><b><i><span lang="EN-US">. </span></i></b><span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i><span lang="EN-US">*For the one thatmakes me get through.&nbsp;<o:p></o:p></span></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-871659661502190256?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-52489646285248813232011-11-13T04:35:00.001+11:002011-11-13T04:45:10.661+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μία πριγκίπισσα ήρθε κάποτε καιμε ρώτησε, «Γιατί περιμένεις να ζήσεις; Γιατί το κάνεις αυτό; Νομίζεις πως ηζωή σου θα αλλάξει από μόνη της;». Ξαφνιάστηκα. Δεν περίμενα να με επισκεφτεί.Πόσο μάλλον να μου πει αυτά τα λόγια. Ποια είναι αυτή που τα λέει αυτά; Πουείναι φυλακισμένη μέσα στο ίδιο της το παλάτι! Άλλοι καιροί τότε θα μου πείτε…άλλοι και καλύτεροι, πιο όμορφοι, πιο ευγενικοί, πιο αγνοί.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και συνέχισε: «Μη γίνεις σανεμένα, κλεισμένη στον πύργο μου, που είναι σα μπουντρούμι, μην αφεθείς στηνευκολία της ηττοπάθειας, περιμένοντας κάποιον χαμένο πρίγκιπα να σε σώσει,πρέπει μόνη σου να το κάνεις αυτό με ακούς;;;», και ξέσπασε σε λυγμούς. Εγώ μηξέροντας τι να κάνω, την πήρα αγκαλιά και προσπάθησα να την καθησυχάσω. Μα πωςστο καλό το κάνεις αυτό σε μία πριγκίπισσα που έχει ζήσει αιώνες πριν, που έχειδει χώρες να γκρεμίζονται και βασιλιάδες να βασιλεύουν; </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-d_2QbV3gxQo/Tr6usvKrt_I/AAAAAAAAATI/8SQ600ljFJk/s1600/cherry_romance_by_cute_and_bright-d3g2ikp.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-d_2QbV3gxQo/Tr6usvKrt_I/AAAAAAAAATI/8SQ600ljFJk/s200/cherry_romance_by_cute_and_bright-d3g2ikp.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Μελαγχολία μου γλυκιά, μην ανθίσεις ξανά</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μία αγκαλιά ήταν αρκετή για νατην ησυχάσω. Σκεπτόμενη και εγώ τα λεγόμενά της, προσπάθησα να βάλω σε μία τάξηόλα αυτά που ταλαιπωρούν το μικρό μου μυαλουδάκι τα τελευταία 24ωρα. Αγωνία γιατο τίποτα. Κούραση ψυχολογική και διανοητική, με όλα αυτά που ακούγονται καιγράφονται, με όλα αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε, με τη μισή ζωή που ζούμε.Επιζητώ και εγώ την αλλαγή, όπως όλοι. Η οποία όμως δεν έρχεται ποτέ…! «Θαέρθει», μου λέει και ξαπλώνει να ξεκουραστεί. «Και να ξέρεις, τίποτα δεν έχεισημασία αν δεν έχεις την αγάπη, γιατί αυτή είναι η πραγματική ουσία, <i>η αλήθεια στη ζωή</i>». </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">«Πόσο δίκιο έχει», σκέφτηκα. Τινα τα κάνω τα λούσα και τα χρήματα, τι να την κάνω την τέλεια δουλειά και τουςπολλούς του φίλους, αν δεν έχω γνωρίσει την αληθινή αγάπη, αν δεν έχω νιώσειπως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι… πολύ ρομαντικό, ναι! Αλλά πέρα για πέρααληθινό. Γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να βρουν το άλλο τουςμισό, για να αγαπηθούν και να μοιραστούν τη ζωή τους μαζί του. Γιατί ακόμη καιαν έχεις τα πάντα φαινομενικά, κάποια στιγμή θα νιώσεις αυτό το κενό τηςμοναξιάς, αυτή την ‘τρύπα’ στην ψυχή, αυτό το τίποτα. Η μοίρα μας είναι η αγάπηκαι μόνο η αγάπη. Ούτε έρωτες εφήμεροι, ούτε ψεύτικοι φίλοι, ούτε δειλοίσυγγενείς, μόνο αγάπη αληθινή. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και να’ μαι εδώ, με μία χαμένηστο χρόνο πριγκίπισσα, να μου δίνει συμβουλές. Χαμένη και εγώ σε αυτό πουλέγεται πραγματικότητα. Χαμένη πέρα για πέρα σε ένα μακρινό πύργο με κάποιοδράκο να με κρατάει φυλακισμένη, το δικό μου δράκο, τον ίδιο μου τον εαυτό.Φόβοι και ανησυχίες μεταμορφώνονται, ελπίδες και σχέδια ματαιώνονται, μέχρι ναέρθει να με πάρει και εμένα ο δικός μου μοναχικός πρίγκιπας, και ας μην είναιμε το άσπρο &nbsp;του άλογο. Εμένα το μόνο πουμε νοιάζει είναι να έρθει να με σώσει.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5248964628524881323?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-56872388410604260532011-11-09T07:12:00.000+11:002011-11-09T07:14:28.952+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-03zv04BA8sE/TrmM80jyfNI/AAAAAAAAATA/ut3LG59jwd8/s1600/Abandoned_childhood__by_Bunnis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="136" src="http://1.bp.blogspot.com/-03zv04BA8sE/TrmM80jyfNI/AAAAAAAAATA/ut3LG59jwd8/s200/Abandoned_childhood__by_Bunnis.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Αξίες, θεσμοί, ήθη, έθιμα,συμπεριφορές, ακόμη και οι ίδιοι&nbsp; οιάνθρωποι. Όλα αλλάζουν και όλα σιγά σιγά γκρεμίζονται. Όνειρα, προσωπικέςεπιλογές, στόχοι αλλάζουν. Όχι&nbsp; επειδή τοθέλω εγώ, αλλά επειδή το θέλουν αυτοί. Όλοι κάνουν διάλογο χωρίς κανένααποτέλεσμα, γιατί; Και ξαφνικά η μπάλα γυρίζει στο λαό. Όλα αλλάζουν. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τι θα γίνει τελικά; Δεν&nbsp;μπορείς να ξέρεις γιατί οι εξελίξεις τρέχουν μανιωδώς και πρέπει να τιςπρολάβεις. Ειδήσεις όλη μέρα στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωναλέγονται και γράφονται χωρίς καμία σημασία. Είναι και αυτές κομμάτι του‘τίποτα’, του κενού που χαρακτηρίζει τη χώρα αυτή. Και πόσο λυπάμαι δε λέγεται,αλλά και πόσο θέλω να φύγω από εδώ επίσης δε λέγεται. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η ελευθερία του λόγου γενικώς έχει ξεφύγει,&nbsp; ειδικά όσον αφορά το διαδίκτυο. Ο καθέναςγράφει ο, τι του καπνίσει. Άκου εκεί φήμες για πραξικόπημα! Διαδικτυακήτρομοκρατία και ιντερνετική ψυχολογική βία. Εκεί φτάσαμε. Πουθενά δεν ελέγχουνόσα γράφουν. Ό, τι δουν από ξένα πρακτορεία και άκυρα μπλογκ το αναπαράγουν.Είναι αυτό δημοσιογραφία; Για να σοβαρευτούμε λίγο, ή γράφεις την γνώμη σουεμπεριστατωμένα ή μια είδηση που έχει βάσεις και την έχεις ελέγξει. Και όσαέχουν γραφτεί τις τελευταίες μέρες είναι απλώς τραγικά. Γιατί σε περιόδουςκρίσεων (καλή ώρα), μερικοί επωφελούνται χρησιμοποιώντας το φόβο της μάζας,προκειμένου να αναπαράγουν ειδήσεις ασταθείς με μοναδικό σκοπό να διαβαστούνεπειδή σκορπίζουν τον πανικό. Απαράδεκτο. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είναι τόσο όμορφο να διατυπώνονται όλες οι απόψεις, αλλά όχιμε σκοπό να προκαλέσουν σύγχυση και πανικό σε μία κοινωνία όπου αξίες καιθεσμοί καταρρίπτονται, όπου ο πολιτικός κόσμος βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή,όπου ο λαός βράζει και τα μέσα προκαλούν. Αντί να υπηρετούν την ενημέρωση καιτην αλήθεια, αναπαράγουν ό, τι σκουπίδι τους προσφέρεται. Αν είναι έτσι εγώαρνούμαι να μπω σε αυτό το σύστημα και να γράφω ψέματα και ανακρίβειες.Ειλικρινά. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γι’ αυτό λοιπόν, ας <b>αλλάξουμε</b>&nbsp;λίγο τον τρόπο που σκεφτόμαστε εμείς πουασχολούμαστε με την ενημέρωση, που έχουμε μία κάποια ‘δύναμη’. Γιατί αργά ήγρήγορα, και ειδικά τώρα με τα νέα μέσα, ο λαός θα αντιληφθεί – αν δεν το έχεικάνει ήδη – ότι τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια του και θα αντιδράσει. Καιτότε να σας δω.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5687238841060426053?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-42121560676501116882011-11-03T23:26:00.000+11:002011-11-04T23:09:46.273+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Όλοι έχουμε μνήμες από την παιδική μας ηλικία, άλλοι τιςξεχνάμε, και άλλοι τις αναπολούμε για διάφορους λόγους, κυρίως υποσυνείδητα.Έτσι είμαι και εγώ. Το υποσυνείδητό μού φέρνει εικόνες παλιές, ξεθωριασμένεςκαι ξεχασμένες. Τόσο ξεχασμένες που πολλές φορές νομίζω ότι αυτά τα έζησεκάποιο άλλο παιδί τότε. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Όμως είναι δικές μου μνήμες, όλες δικές μου και μοναδικές.Μερικές αλλοιωμένες από την πάροδο του χρόνου και μερικές τόσο φρέσκιες, λεςκαι έγιναν μόλις χτες. Πολλές με επισκέπτονται το βράδυ στα όνειρά μου και μουκάνουν καμώματα ότι τις ξέχασα, ότι το παιδί μέσα μου αργοπεθαίνει, γιατί ηκαθημερινότητα μου το φθείρει, το σκοτώνει. Πολλές έρχονται απρόσμενες μέσα στημέρα να μου υπενθυμίσουν κάποια στιγμή της παιδικής μου ηλικίας, η οποία δεν‘κολλάει’ καθόλου με την επικαιρότητα της ενήλικης ζωής μου και αναρωτιέμαι... τι δουλειά έχουν μέσα στους διαδρόμους του μυαλού αυτές οι μνήμεςπαντελώς απρόσκλητες;</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Τσαχπίνες και ζόρικες μερικές ομολογώ. Και εισέρχονται στομυαλό μου. Παιχνίδια ατελείωτα κάτω από καυτό ήλιο, συζητήσεις για ό, τι μπορείςνα φανταστείς, σχολείο, μπάλα, ποδήλατο, διάβασμα, παιχνίδι και πάλι παιχνίδι.Ανέμελες στιγμές που με επισκέπτονται συχνά, σαν να θέλουν κάτι να μου πουν.‘Γιατί με ταλαιπωρείτε; Δεν καταλαβαίνω’ τις ερωτώ. ‘Πρέπει να θυμάσαι’ μουαπαντούν, ‘Πρέπει να μη ξεχάσεις ποτέ, όσο χρόνια και αν περάσουν’. ‘Μα γιατί;’απορώ σαστισμένη. ‘Γιατί οι μνήμες σου από τότε είναι εσύ, είναι αυτό πουήθελες να γίνεις, όμορφα και ταπεινά ιδανικά που τα ξεχνάς’. Κοκάλωσα. Πόσοδίκιο είχαν. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eXTuQJ8mSLg/TrKH_-U8oaI/AAAAAAAAAR4/iN4xSxM5ptE/s1600/40e29472ebb3f66c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="160" src="http://3.bp.blogspot.com/-eXTuQJ8mSLg/TrKH_-U8oaI/AAAAAAAAAR4/iN4xSxM5ptE/s320/40e29472ebb3f66c.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Ξεχασμένες, φθαρμένες μνήμες μέσα στο χρόνο...</td></tr></tbody></table><br /><div class="MsoNormal">Και θυμήθηκα. Αυτό που πάντα ήθελα να γίνω, αυτά πουονειρευόμουν να ζήσω, να δω, να μυρίσω, να γευτώ. Άστρα και χρυσόσκονες,ζωγραφιές και μουσική. Διαδρομές και μονοπάτια, φίλοι και εχθροί. Όλα μαζί μεκάνουν αυτό που είμαι τώρα. Αυτά που έζησα τότε είναι το παρόν μου. Και αντιλαμβάνομαι,με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο είμαστε <b>όλοι</b>αντανάκλαση του παιδικού εαυτού μας, γι’ αυτό δεν πρέπει να τον ξεχάσουμε ποτέ,να μην τον εγκαταλείψουμε ποτέ. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αυτό το ντροπαλό κοριτσάκι της δεκαετίας του 90, είμαι εγώστο 2011. Με τις αναστολές και τις σκέψεις του παρόντος, με τους φόβους και ταόνειρα του τότε, με τις ευκαιρίες και τις ελπίδες του μέλλοντος. Και εύχομαιποτέ να μην ξεχάσω αυτό το μικρό κορίτσι. Που τόση δίψα είχε για ζωή καιατελείωτο παιχνίδι, για γνώση και καινούργια πράγματα, που τώρα χάνει το δρόμοσιγά σιγά μέσα σε κουρέματα, επαναδιαπραγματεύσεις, ανεργία, κοινωνικήκατάπτωση, δημοψηφίσματα και μούντζες. Γιατί η ζωή είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι,όπως τότε, μόνο που εμείς βάζουμε τους κανόνες τώρα και όσοι τους ακολουθούνπαίζουν μαζί μας, όσοι τους παραβιάζουν τα ‘φυλάνε’ στη γωνία.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4212156067650111688?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-66549779512478143602011-10-31T21:18:00.002+11:002011-10-31T21:18:42.726+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αγάπη είναι να δίνεις και ας μην παίρνεις. Αγάπη είναι ναθες να εγκαταλείψεις τα πάντα στη ζωή σου, μονάχα για να είσαι μαζί του, να μησε νοιάζει τίποτα πέρα από αυτόν, να απαρνιέσαι ακόμη και τα όνειρα σου και ναχτίζεις μαζί του καινούργια. Αγάπη είναι αμοιβαιότητα, έρωτας και μαρτύριο.Τίποτα όμορφο δεν έρχεται χωρίς πόνο και θλίψη, τίποτα υπέροχο δεν έρχεταιχωρίς να παλέψεις για αυτό. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-H7PZOHfarhM/Tq51pxK-DwI/AAAAAAAAARw/-OZaa7XvneU/s1600/tumblr_lr6n7ugYp11qkhe9mo1_500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-H7PZOHfarhM/Tq51pxK-DwI/AAAAAAAAARw/-OZaa7XvneU/s320/tumblr_lr6n7ugYp11qkhe9mo1_500.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Όταν όλα είναι ανθισμένα στην ψυχή σου</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αγάπη είναι αμοιβαία εμπιστοσύνη και ας είστε χιλιόμετραμακριά. Αγάπη είναι να ονειρεύεσαι ακόμη και όταν είσαι ξύπνιος, όταν τίποτα δεσε σταματά, όταν έχεις λόγο να ζεις και να προχωράς ακόμη και αν όλα φαίνονταιάσχημα. Όταν ακόμη και μέσα στο σκοτάδι βλέπεις φως , όταν ακόμη και μέσα στηνασχήμια του κόσμου,&nbsp; εσύ βλέπεις παντούομορφιά. Όταν η απογοήτευση μοιάζει μάθημα, όταν οι αποτυχίες είναι με το μέροςσου, όταν τις αγκαλιάζεις και δεν τις φοβάσαι. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αγάπη είναι όταν σου λείπει κάθε λεπτό, όταν είστε μαζί καιταξιδεύετε σε άλλους κόσμους. Όταν όλα φαίνονται δυνατά, και τίποτα δε σεσταματά. Όταν αντλείς δύναμη από τα άσχημα για να αντιμετωπίσεις τα δύσκολα.Όταν βρίσκεις τον αληθινό σου εαυτό, όταν ακόμη και μετά από καιρό νιώθεις τονέρωτα, όταν είσαι ο εαυτός σου. Αληθινή αγάπη είναι όταν νιώθεις την καρδιά σουνα χτυπάει και τα χέρια σου να τρέμουν σαν σε κοιτά, ακόμη και μετά από χρόνια.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αγάπη είναι έρωτας, κατανόηση, συμβίωση, αλήθεια,εμπιστοσύνη, ισότητα, συναίσθημα, επικοινωνία. Αγάπη είναι τα πάντα και τοτίποτα. Αγάπη είναι το νόημα και η ουσία. Αγάπη είναι…&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6654977951247814360?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-91928357118223260272011-10-29T00:16:00.003+11:002011-10-29T00:16:55.483+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Κάτι μου λείπει. Δεν είναι λεφτά, δεν είναι υλικά. Είναικάτι άλλο, ανώτερο. Ή έτσι θέλω να πιστεύω. Μήπως είναι κάτι ονόματισυναίσθημα; Μήπως είναι η συναίσθηση της πραγματικότητας; Δε γνωρίζω, ήκαλύτερα αρνούμαι να το αντιληφθώ και να προχωρήσω. Και τι μας λες τώρα θααναρωτιέστε; Πάλι κρίση ταυτότητας έχει αυτός ο άνθρωπος;</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Δεν έχει. Το μόνο που προσπαθεί να κάνει είναι να γνωρίσειτον εαυτό του και να συμφιλιωθεί μαζί του, να τον νιώσει, να τον ακολουθήσεικαι να μη χαθεί συνάμα στη δίνη του χρόνου. Στην προσπάθεια μου αυτή, στηνοποία και επιδίδομαι χρόνια ολόκληρα, αντιλαμβάνομαι τη σημασία που παίζουν οιάνθρωποι γύρω μου. Πως μου συμπεριφέρονται, πως με κάνουν να νιώθω, πως, πως… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Θεωρητικά τα έχω όλα. Κάτι όμως, πάντα, λείπει. Σήμερα μπορείνα είσαι εσύ, γιατί είσαι μακριά μου, γιατί δεν μπορώ να σε αγκαλιάζω κάθεμέρα, να γεύομαι το φιλί σου και να ακούω τα υπέροχα λόγια σου. Δεν είσαι εδώκαι αυτό δεν αλλάζει. Θα σε βρω όμως, θα γυρίσεις και πάλι κοντά μου. Ας είναικαι μετά από μήνες, ξέρω όμως ότι θα σε βρω. Αύριο ίσως είναι κάτι άλλο, μίαεπαγγελματική ασφάλεια ας πούμε, μία σταθερότητα, μία κάποια επιβράβευση. Πάνταόμως κάτι θα λείπει. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pNEkSKTYmgw/TqqrD0DEfnI/AAAAAAAAAP8/RHZfUq4NFkw/s1600/Lost_by_gilad.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-pNEkSKTYmgw/TqqrD0DEfnI/AAAAAAAAAP8/RHZfUq4NFkw/s200/Lost_by_gilad.jpg" width="136" /></a>Πολλοί λένε ότι τέτοιες υπαρξιακές κρίσεις σε πιάνουν μετάτα σαράντα, που έχεις ζήσει και κάποια πράγματα. Εμένα γιατί με πιάνουν από ταδεκαπέντε δεν μπορώ να καταλάβω, είναι περίεργο και συνάμα τόσο όμορφο. Να έρχεσαισχεδόν κάθε μέρα αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν το έχουν πολλοίνομίζω και άλλοι το αποφεύγουν. Πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται τους εαυτούς τουςκαι δε συζητούν μαζί τους, δεν τους ακούν, μόνο προχωρούν, κάνοντας το κενόανάμεσά τους όλο και μεγαλύτερο, όλο και πιο δυσνόητο. Πολλοί όμως βρίσκονταιστην ίδια ακριβώς θέση με εμένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και αισθάνομαι πως μαζί με την κοινωνία καταρρέω και εγώ. Θεσμοίκαταρρίπτονται, αξίες χάνονται. Μήπως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας; Να μικρύνουμε αυτήν την απόσταση μεταξύ των εαυτών μας και της κοινωνίας;Να αντιδράσουμε, να ανοίξουμε τα μάτια μας, να συγχρονιστούμε με τη συχνότητα τηςπραγματικότητας; Να καταλάβουμε επιτέλους τι μας λείπει. Όλους μαζί και τονκαθένα προσωπικά. Γιατί και εμένα όλο κάτι μου λείπει, και αυτή η στενοχώριαπου με κατακλύζει, έχω βάσιμες υποψίες ότι οφείλεται στην κατάπτωση της κοινωνίας,την ανεργία, το χρέος, τη διαφθορά, την κατακραυγή, την ‘κρίση’. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και κάτι μου λείπει, κάτι απροσδιόριστο, αλλά βαθιά μέσα μουξέρω από πού προέρχεται αυτό το κενό. Από πού αναβλύζει αυτή η ανούσια αίσθησηπου νιώθω τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι όλα μαζί και το κάθε ένα ξεχωριστά. Μίαμελαγχολία κυριαρχεί, μία συναισθηματική κατάπτωση, μία κούραση, μία ατονία. Καιόλο κάτι μου λείπει. Σαν να μην μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα πια. Και ξέρω τι σημαίνειαυτό, ή τουλάχιστον νομίζω ότι ξέρω. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και γυρνάμε πάλι στα ίδια, μόνο που τώρα έχουμε δικαιολογίαγια να είμαστε μελαγχολικοί, έχουμε την αιτία στα χέρια μας. Δε μας θεωρείκανείς μελαγχολικούς, απλά φυσιολογικούς, γιατί πλέον <b>όλοι</b> είναι έτσι. Μεγάλοι και μικροί βρίσκονται φυλακισμένοι σε μία ‘φούσκα’που αργά ή γρήγορα θα εκραγεί και δε θα ξέρουμε πού να κρυφτούμε. Και ξυπνάωκαι κοιμάμαι, προσπαθώντας να προσδιορίσω αυτό το κάτι που μου λείπει. <i>Γιατί <b>πάντα</b>όλο κάτι λείπει. <o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-9192835711822326027?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-82416356071865883732011-10-18T21:43:00.001+11:002011-10-18T21:44:23.228+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και οι κρύες νύχτες του χειμώναξεκινούν. Δε θα αναπολήσω αυτή τη φορά, ίσως πρέπει να πάψω να το κάνω αυτό.Απλά απολαμβάνω και σκέφτομαι. Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και που δενμπορώ να κάνω τίποτα για να τα αλλάξω. Και σταματώ να θυμάμαι. Και ξεκινώ ναονειρεύομαι και να ελπίζω. Όλοι λένε μην ελπίζεις, δεν υπάρχει κάτι για τοοποίο να αξίζει να ελπίζεις πια! Μα πως γίναμε τόσο δεκτικοί στο να μαςσκοτώνουν τα όνειρα; Πότε ξεχάσαμε γιατί ζούμε και γιατί παλεύουμε; </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο κόσμος καταρρέει κυρίωςκοινωνικά και ψυχολογικά. Όλοι είναι με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Κανείς δεχαμογελάει πλέον και όλοι θέλουν να φύγουν από αυτή τη χώρα. Μαζί τους και εγώ,δεν το αρνούμαι. Αλλά για να έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, σημαίνει πωςεγκαταλείπουμε τελείως από τον αγώνα στη χώρα μας. Που όσο μακριά και να πάμε,όσο και να μη θέλουμε να μείνουμε εδώ, πάντα αυτήν αναπολούμε. Και ότανγυρίζουμε εδώ γκρινιάζουμε πάλι. Αλλά έτσι είμαστε. Δεν αλλάζουμε εύκολα. Έτσιμας μάθανε, και έτσι είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Μαζί δεν κάνουμε με τηνΕλλάδα και χώρια δεν μπορούμε (!)</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-p8ZKULnIZsM/Tp1YGRmnNCI/AAAAAAAAAP0/OLHewMrpAJo/s1600/holga_7_by_SveltePhoto.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-p8ZKULnIZsM/Tp1YGRmnNCI/AAAAAAAAAP0/OLHewMrpAJo/s320/holga_7_by_SveltePhoto.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">And the winter begins</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και πάλι μιλάω για όνειρα καισχέδια του μέλλοντος. Την ώρα που ο καιρός εδώ στα βόρεια έχει κρυώσει για τακαλά. Αναπόφευκτα οραματίζεσαι το μέλλον, όσο ζοφερό και αν φαντάζει. Καιβυθίζεσαι στην ζεστή σου κουβερτούλα, με ένα ζεστό στο χέρι και ονειρεύεσαι. Ταόμορφα και τα άσχημα που μπορεί να έρθουν. Προγραμματίζεσαι και ξεκινάς. Βάζειςστόχους, όχι πολλούς, αλλά σημαντικούς. Έτσι για να ξέρεις τι ακριβώς θέλειςκαι που βρίσκεσαι. Και ό, τι και να γίνει, εσύ θα μείνεις προσκολλημένος στοστόχο σου. Με επιμονή και υπομονή. Και καθώς θα εξελίσσεσαι εσύ, τόσο θαεξελίσσονται και οι στόχοι σου. Μαζί πάντα και ποτέ χώρια. Γιατί εάν αφήσειςγια λίγο από τα χέρια σου το όνειρο – σχέδιο σου, θα χαθείς και εσύ. Κάθεπροσανατολισμός και σχεδιασμός θα χαθούν στη δίνη της κρίσης. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γι’ αυτό λοιπόν, μην τα παρατάς,μην ακούς τι λένε οι άλλοι. Κάνε ό, τι σου αρέσει και ό, τι ποθείς. Μόνο έτσιθα αγγίξεις και λίγο από την αληθινή ευτυχία, κάνοντας αυτά που λατρεύεις κάθεμέρα, έστω και από λίγο. Έστω και αν μην πληρώνεσαι. Δεν έχει σημασία. Αρκεί νατο κάνεις. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έτσι προσπαθώ και εγώ να κάνω.Λίγο κάθε μέρα, αν όχι πολύ! Γιατί τα όνειρα και τα σχέδια μάς κάνουν αυτούςπου είμαστε. Και αν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε με αυτά, τότε θα έχουμε πιογεμάτη και πλήρη ζωή. Και αν αποτύχουμε με αυτά, θα πούμε τουλάχιστον ότιπροσπαθήσαμε. Και η προσπάθεια σου μαθαίνει πολλά, για εσένα και τη ζωή σου,για τον κόσμο. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ονειρεύομαι πάλι, αγναντεύονταςτο κρύο και το αφιλόξενο τοπίο. Και ελπίζω. Για τώρα, για σήμερα και κάθε μέρα.Για εμένα, για τους άλλους, για τη χώρα. Για όλα. Ελπίδες αληθινές, δικές μου,ελπίδες με νόημα. Ελπίδες και πάλι ελπίδες. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8241635607186588373?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-48326751090408942842011-10-11T22:52:00.000+11:002011-10-11T22:52:30.289+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Παρακολουθούσα τη συνέντευξη του Βενιζέλου στην «Ανατροπή»και αναρωτιόμουν πόσο πολύ μιλάει αυτός ο άνθρωπος όταν βγαίνει στην τηλεόραση.Το ‘λαικό’ προφίλ που έχει υιοθετήσει τώρα τελευταία και το α’ πληθυντικό, στοοποίο τοποθετεί και τον εαυτό του σε κάθε ευκαιρία καταντά εκνευριστικό. «Ηπατρίδα μας… πρέπει να συνεργαστούμε… εμείς οι Έλληνες…» και πολλά άλλα. Τοκοινωνικό αυτό προφίλ δεν πιάνει Βαγγέλη. Άργησες. Και άλλοι τα προσπάθησαναυτά, και άλλοι ήθελαν να είναι κοντά στον Έλληνα πολίτη, αλλά λίγοι τακατάφεραν. Βασικά νομίζω κανένας με απόλυτη επιτυχία. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γιατί πολλοί είναι ψιλιασμένοι, δεν τους ξεγελάς εύκολα.Έχουν προπονηθεί σκληρά σε ατελείωτους αγώνες επιβίωσης, έχουν πληρώσει ήδηπολλά Βαγγέλη, άργησες. Είναι ήδη πονηροί, ίσως και μερικοί να είναι πιοπονηροί και από εσένα, με τα πτυχία και τις άπειρες οικονομικές σου γνώσεις. Ίσωςαυτοί να είναι απλοί οικογενειάρχες που απλώς θέλουν μία ήρεμη και αξιοσέβαστηζωή, σε μια χώρα δικαιοσύνης και διαφάνειας. Δε δελεάστηκαν από τα πλούτη καιτη δόξα, την εξουσία που σας κατατρώγει σαν αδηφάγο αρπακτικό μέρα με τη μέρα.Και παίρνει και τις οικογένειες σας στο φαγοπότι, δεν τις αφήνει απ’ έξω, καιόλα αυτά επειδή ΕΣΕΙΣ αφήσατε αυτό το αρπακτικό να&nbsp;κατασπαράξει τις ψυχές σας –και κατ’ επέκταση τις δικές μας - , όχι αυτοί.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div style="text-align: justify;">Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι ‘αθώοι’ και ποιοι αυτοί οι‘ένοχοι’ αναρωτιέμαι. Αυτοί που δίνουν και την ψυχή τους για ένα καλύτεροαυτοκίνητο, για ένα <span lang="EN-US">i</span><span lang="EN-US"> </span>– <span lang="EN-US">pad</span>,για ένα σπίτι 300 τετραγωνικών και αυτοί που δίνουν όλο τους το είναι για τηναγάπη, την οικογένεια, την ευγένεια, την ταπεινότητα, την αξιοπρέπεια και τοσυνάνθρωπο. Τα έχω δει και τα δύο σε ακραίες μορφές. Άνθρωποι που ζουν για ναβγάλουν τα ‘πολλά’, για να λένε ότι έχουν, για να κοκορεύονται, για ναδείχνονται, άνθρωποι που ζηλεύουν τα υπάρχοντα των άλλων, γιατί νομίζουν ότιαπό εκεί πηγάζει η ευτυχία. Μα πόσο γελασμένοι μπορεί να είναι πια; Πόσο πιοπολλά μπορεί να ποθούν από αυτά που ήδη έχουν;</div><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2cbHkBFahZw/TpQsdPDv_FI/AAAAAAAAAPk/JlVhCeTqwSU/s1600/016fca6e0ec2d13aa48d7990a2213253-d38ouqv.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;"><img border="0" height="149" src="http://1.bp.blogspot.com/-2cbHkBFahZw/TpQsdPDv_FI/AAAAAAAAAPk/JlVhCeTqwSU/s200/016fca6e0ec2d13aa48d7990a2213253-d38ouqv.jpg" width="200" /></a>Είμαστε κακομαθημένοι, δεν χωρεί αμφισβήτηση. Τα έχουμε όλα.&nbsp;Όλα τα καλά που για κάποιους άλλους φαντάζουν μακρινά. Δε θέλω όμως να προβάλλωτη δυστυχία κάποιων για να τονιστεί το πόσο καλοβαλμένοι είμαστε όλοι. Τοξέρουμε και το βλέπουμε. Το ζούμε καθημερινά. Απεριόριστο ίντερνετ, κινητότελευταίας τεχνολογίας, καινούργια ρούχα, μουράτα τατουάζ, από δύο αυτοκίνητα,το ψυγείο γεμάτο, το σπίτι ζεστό, ο σκύλος χορτάτος. Δεν είναι έτσι όμως.πρέπει να ξυπνήσουμε με κάποιον τρόπο, να σκεφτούμε πόσο χαραμίζουμε τις ζωές,τα υπέροχα μυαλά μας και τη μόρφωσή μας σε πράγματα χωρίς ουσιώδες αξία, χωρίςμέλλον. Σε πράγματα άψυχα και νεκρά, απλά άχρηστα. Δεν αμφισβητώ την αξία τηςζέστης και του γεμάτου πιάτου στο τραπέζι, και αυτά με κόπο τα αποκτάς. Εγώ αντιτίθεμαισε όλα αυτά που μας πασάρουν, σε όλα αυτά που προωθούνται για εμάς χωρίς ναξέρουμε καν γιατί τα χρειαζόμαστε. Απλά μας λένε ότι τα χρειαζόμαστε. Και εμείςυπακούμε. Έτσι εύκολα και εύπεπτα. Στον πλούτο και στο χρήμα. Στα πολλά.</div><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GULrXi4c-zc/TpQshP9Iw7I/AAAAAAAAAPs/eCSTtzHEWbs/s1600/the_future_of_capitalism_by_benheine-d282wo2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-GULrXi4c-zc/TpQshP9Iw7I/AAAAAAAAAPs/eCSTtzHEWbs/s320/the_future_of_capitalism_by_benheine-d282wo2.jpg" width="224" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GULrXi4c-zc/TpQshP9Iw7I/AAAAAAAAAPs/eCSTtzHEWbs/s1600/the_future_of_capitalism_by_benheine-d282wo2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;"><br /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GULrXi4c-zc/TpQshP9Iw7I/AAAAAAAAAPs/eCSTtzHEWbs/s1600/the_future_of_capitalism_by_benheine-d282wo2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;"><br /></a>Και γκρινιάζουμε που δεν έχουμε λεφτά για καφέ ή για νααγοράσουμε τα καινούργια γοβάκια που είδαμε χτες. Μονάχα αυτά αξίζουν; Μονάχααυτά μας συντροφεύουν; Αναρωτιέμαι. Και πιθανόν αναρωτιέστε και εσείς γιατί μεέχει πιάσει τέτοια κρίση. Είπα και εγώ να μπω στο κλίμα, αλλά δεν νιώθω πλήρης.Νιώθω λειψή και άδεια. Γιατί; Γιατί τίποτα από αυτά δε με γεμίζει πια. Ποτέ δεμε γέμιζαν η αλήθεια είναι. Νιώθω μισή γιατί μου λείπει το αληθινό και τοόμορφο. Συναισθήματα και αξίες ξεχασμένες. Αυτά μου λείπουν και βλέπω πόσοπολλοί δεν τα εκτιμούν. Χανόμαστε στη δίνη της καθημερινότητας και της ευκολίαςκαι δε βλέπουμε αυτό που είναι μπροστά μας. Τη χαρά και την ομορφιά σε κάθεευκαιρία. Και ναι δε θα πάρω το αυτοκίνητο στη δουλειά σήμερα, θα περπατήσω, θααπολαύσω τη φύση που τέτοια εποχή κιτρινίζει και μαραίνεται, τόσο απλά καιμαγικά. Θα γλυτώσω κάποια χρήματα από τη θέρμανση απλά παίρνοντας μια κουβέρτα,θα φορέσω τα παλιά μου τα γοβάκια και θα έχω το δικό μου στυλ, θα είμαιμοναδική, θα κάνω πράγματα που αγαπώ και που ποτέ δε ξεχνώ γιατί απλά δε θέλωνα χαθώ. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Να κάνω αυτά που μου αρέσουν και να αγαπώ τουςσυνοδοιπόρους μου όσο τίποτε στο κόσμο, τη φύση και τα θαύματά της, ακόμη καιτην ασχήμια αυτής της ζωής. Θέλω αισθήματα για να ζήσω, θέλω <b>νόημα</b>. Όχι λεφτά και αγαθά. Θέλω ταάυλα και όχι τα υλικά. Αυτά που μένουν στις καταθέσεις της καρδιάς και όχι τωντραπεζών, τα αληθινά ‘διαμάντια’ της ζωής.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4832675109040894284?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-3709907449689133382011-10-08T22:04:00.002+11:002011-10-08T22:05:00.584+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Επισκέφτηκα την αγαπημένη Θεσσαλονίκη και έτρεμα στην ιδέαότι μπορεί να είναι από τις τελευταίες. Όχι! Αρνούμαι να εγκαταλείψω να έρχομαιέστω κάθε μήνα, αρνούμαι κατηγορηματικά. Περπατούσα και χάζευα τα μαγαζιά καιτους πολυπερπατημένους δρόμους, τα στενάκια και τις όμορφες βιτρίνες πουγέμισαν πάλι από χειμωνιάτικα και ζεστούλικα ρούχα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Εγώ όμως δεν είμαι εκεί, είμαι ένας επισκέπτης, έναςτουρίστας. Άλλη μία απλή επαρχιώτισσα που ήρθε για βόλτα στη συμπρωτεύουσα!Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και μου έρχονται όλα τα ωραία στο μυαλό.Περπατώ και ονειρεύομαι την πόλη όπως ήταν στο μυαλό μου, η πόλη μου και όχι ησυμπρωτεύουσα. Δεν ήταν, δεν είναι και δε θα είναι ποτέ μία πόλη σαν όλες τιςάλλες. Εκεί γνώρισα τη ζωή με τον άσχημο και τον καλό τρόπο. Εκεί έκανα φίλουςπου αξίζουν και είδα ανθρώπους να κοροϊδεύουν τους ίδιους τους τους εαυτούς γιανα είναι αρεστοί. Και τέλος πάντων γνώρισα πολλά όμορφα, περίεργα,αξιοθαύμαστα, ψεύτικα και αληθινά άτομα.<span>&nbsp;</span>Τους έμαθα και με έμαθαν. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-8R015-53WOY/TpAuAzBhNSI/AAAAAAAAAPA/bpDiw7m6JjU/s1600/umbrellas_by_sakisda-d3fp658.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-8R015-53WOY/TpAuAzBhNSI/AAAAAAAAAPA/bpDiw7m6JjU/s320/umbrellas_by_sakisda-d3fp658.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal">Δύσκολα την ξεχνάς αυτή τη φοιτητική ζωή, πόσο μάλλον αν τηνεγκατέλειψες απότομα. Έφυγα για τις μακρινές Αυστραλίες και όταν γύρισα βρήκαόλα μου τα πράματα στοιβαγμένα σε κούτες. «Ρε μάνα που πήγαν τα αγαπημένα μουπαπούτσια;» ούρλιαζα. Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι η φοιτητική ζωή μεείχε χαιρετήσει πολύ πιο πριν προλάβω να τη χαιρετήσω εγώ. Εγώ το κατάλαβα μετον πιο άσχημο τρόπο, τόσο τα Χριστούγεννα, όσο το ρημαδοκαλοκαίρι του 2011.Από τα χειρότερα και τα καλύτερα της ζωής μου. Έτσι είναι όμως η ζωή. Τα καλάκαι τα άσχημα δε διαθέτουν χρονοδιακόπτες και ρυθμιστές έντασης. Έρχονταιακάλεστα και τα δύο. Στην ομορφότερη περίοδο της ζωής σου, μπορεί να ζήσεις καιτη χειρότερη. Έτσι απλά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Έτσι απλά τελειώνουν και τα όμορφα. Πέντε χρόνιααπερίγραπτων στιγμών σε Θεσσαλονίκη, Σύδνευ, Εσκισεχίρ, Κοζάνη. Και ποιος ξέρειπου αλλού; Εγώ όμως σήμερα στέκομαι στη Θεσσαλονίκη γιατί σαν αυτή δεν υπάρχεικαμία άλλη! Και είναι τόσο περίεργο που όλοι οι μεγαλύτεροί σού λένε, ταφοιτητικά τα χρόνια ζήσε τα όσο μπορείς γιατί θα είναι τα πιο ωραία! Τώρααντιλαμβάνομαι την ουσία και τη σημασία αυτών των λέξεων… γιατί <b>ήταν </b>τα πιο ωραία. Και τα πιο αξέχαστα.Δε συγκρίνω σε καμία περίπτωση Αυστραλία, πόσο μάλλον Τουρκία! Η κάθε χώρα μετη μοναδικότητά της και τους ανθρώπους που με συνόδεψαν σε αυτά τα ταξίδια…ανθρώπους που είναι ακόμη εδώ, δίπλα μου και με στηρίζουν. Ανθρώπους μοναδικούςκαι αξέχαστους, ανθρώπους δικούς μου. </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7jji6HCgA60/TpAt-jKBCjI/AAAAAAAAAO8/ZjEcqxCo7Lk/s1600/e597cd7a985e9bdf5b8c58ec0b494cde.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/-7jji6HCgA60/TpAt-jKBCjI/AAAAAAAAAO8/ZjEcqxCo7Lk/s200/e597cd7a985e9bdf5b8c58ec0b494cde.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και φεύγω πάλι, είμαι στο λεωφορείο για Κοζάνη καιαναρωτιέμαι πότε θα ξαναεπισκεφτώ <b>τηΘεσσαλονίκη μου</b>. Ίσως την επόμενη εβδομάδα λέω στον εαυτό μου. Και περνούνοι μέρες και οι εβδομάδες και περνούν οι αναμνήσεις και οι σκέψεις, στη δίνητου χρόνου που άθελά του μας ξεσηκώνει στο απέραντο κενό που χαρακτηρίζει τομέλλον μας. </div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-370990744968913338?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-45056080606747905302011-09-16T01:06:00.000+10:002011-09-16T01:06:22.556+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Μία βόλτα αρκεί να σε κάνει να σκεφτείς, να αναλογιστείς, νααναθεωρήσεις, να δεχτείς<span>&nbsp; </span>μικρές καιμεγάλες αλλαγές. Λίγος καθαρός αέρας σε τονώνει, λίγη φύση σε χαλαρώνει.Δύσκολο πράγμα ο Σεπτέμβρης, τουλάχιστον<span>&nbsp;</span>για μένα. Τα τελευταία πέντε χρόνια είτε θα είχα εξεταστική είτε θαχαλάρωνα με φίλους βολτάροντας στη Θεσσαλονίκη. Για να θυμηθώ τα σχολικά χρόνια,ήταν άλλη αίσθηση. Αυτή η μυρωδιά του καινούργιου βιβλίου, αυτή η ανυπομονησίαγια το μάθημα – που στην πορεία μετατρεπόταν σε βαρεμάρα – αυτό το γνωστό –άγνωστο συναίσθημα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αυτός ο Σεπτέμβρης είναι όμως διαφορετικός. Πολύ διαφορετικόςκαι δύσκολος. Σημαντικές αποφάσεις πρέπει να παρθούν και δεν παίρνονται,σημαντικές κινήσεις πρέπει να γίνουν και δε γίνονται. Όλα κολλούν για κάποιολόγο, όλα σταματούν. Σαν να περιμένω ότι κάτι θα γίνει, σαν να αναμένω τηναλλαγή χωρίς όμως να προσπαθώ. Τι έγινε; Τι συνέβη; Απάντηση δεν έχω, μόνοσυναισθήματα. Ανάμεικτα και ζοφερά που με κρατούν πίσω. Σε ένα παρελθόν και σεένα παρόν που δεν μπορώ να ζήσω. Σε μία πραγματικότητα ψεύτικη. Και περνούν οιμέρες άδειες χωρίς νόημα πια. Γιατί η δειλία σε κρατά πίσω, ο φόβος και ηανασφάλεια σε εμποδίζουν.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Που πήγαν οι χαρούμενες μέρες, τα γέλια και οι χαρές; Ταόνειρα και οι φιλοδοξίες; Κάπου εκεί χαμένα και αυτά, στη δίνη του χρόνου και τηςσκέψης. Θέλω να ξυπνήσω από αυτόν το λήθαργο που μόνη μου με έβαλα μέσα του, ναακούσω τις φωνές που με παροτρύνουν και με ωθούν σε κάτι παραπάνω. Δεν το κάνω όμως.Ούτε εσένα άκουσα και τώρα το μετανιώνω. Δεν μπορώ, κάτι με<span>&nbsp; </span>κρατά πίσω φυλακισμένη σε έναν κόσμο πουέχτισα για μένα και τώρα δεν μπορώ να αποφύγω. Σε ένα οχυρό ψεύτικων καιανίδεων ελπίδων, ανύπαρκτων προσδοκιών. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και περιμένω μήπως και κάτι αλλάξει, μήπως κάτι συμβεί καιμπορέσω να ελευθερωθώ, να ξεφύγω από αυτά που με κρατούν πίσω. Ξέρω τι φταίεικαι δεν το παραδέχομαι, αδυναμίες και φόβοι οι αιτίες, αδυναμίες που δύσκολαξεπερνιούνται μα γιατί; Αναρωτιέμαι και αναρωτιέμαι χωρίς απάντηση, χωρίς ουσίακαι λόγο. Και όλα σταματούν για άλλη μία φορά στον κεφάλι μου, δε σκέφτομαι, δεζω. Δεν ελπίζω. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και θυμάμαι για να ξεχαστώ και να κοιμηθώ και λίγο. Τις ατέλειωτεςόμορφες βραδιές και σκέψεις, τις αναμνήσεις που θέλω να κρατήσω και για κάποιολόγο το νόημα τους μου ξεφεύγει. Και κάπου εδώ αφήνομαι στο χρόνο καιαπομακρύνομαι σε όνειρα που θα ήθελα να κάνω και σχέδια που ετοιμάζονται. Από μέναή κάποιον άλλον δεν έχει σημασία πλέον. Εγώ εδώ θα προσπαθώ όσο και αν η πίστηχάνεται, όσο και αν η πνοή μου φεύγει, όσο και αν δε βρίσκω νόημα πια. Εδώ σταλημέρια τα παλιά και τα γνώριμα. Τα άχαρα και τα λίγο όμορφα, γιατί έχουν κάτιδελεαστικό και τολμηρό, κάτι γνώριμο και ζεστό. Μία αγκαλιά, μία λέξη, μίαανάμνηση. Όλα εδώ.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4505608060674790530?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-29205796711166827782011-09-05T02:31:00.001+10:002011-09-05T02:31:42.214+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στον κόσμο έχουν γραφτεί βιβλία για τα πάντα. Οτιδήποτε μπορούσενα γραφτεί και να εκφραστεί από τον άνθρωπο, έχει γίνει πραγματικότητα. Ακόμηκαι για τα συναισθήματα έχουν γραφτεί πολλά. Πολλοί τρόποι να τα περιγράψεις, νατα γράψεις, να τα αναλύσεις, να τα εκφράσεις, να τα ζήσεις.&nbsp;</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Όμως είναι ένα συναίσθημα που είναι πάντα το ίδιο. Σεκατακλύζει πάντα με τον ίδιο τρόπο, το εκφράζεις με τον ίδιο τρόπο, όσοδιαφορετικός άνθρωπος και αν είσαι. Ίδιες σκέψεις, ίδιες εμμονές. Είναι οέρωτας, η αγάπη. Όλο σου το είναι ‘τρέμει’ από ευτυχία και δυστυχία συνάμα, όλησου η ψυχή λαχταράει ένα μόνο πράγμα, να ξαναδείς, να ξανανιώσεις, να αγαπήσειςκαι να αγαπηθείς. Η ύπαρξή σου εξαρτάται από μία μόνο λέξη, αυτό το <b>σ’ αγαπώ</b>. Με όλο σου το είναι το περιμένεις.Το αναμένεις. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οι μέρες περνούν άχρωμες και χλωμές, άγευστες και άοσμες,γιατί είσαι μόνος σου, δεν έχεις όλα εκείνα που πάντα ήθελες, μια αγάπη, έναβλέμμα. Και περιμένεις. Θα έρθει σου είχε πει και την πίστεψες. ‘Μα πόσο ναπεριμένω άλλο’ αναρωτιέσαι. Θέλεις να έρθει να σε πάρει, να σε πάει σεαναμνήσεις ξεχασμένες, σε χρόνια μακρινά, σε ατελείωτα μονοπάτια καιδιαδρόμους, σε αχαλίνωτες σκέψεις, σε όλο νόημα συναισθήματα, σε όλο ψυχή μέρη.Και θα έρθει, θα έρθει, γιατί στον έρωτα και στην αγάπη, η ελπίδα είναιαθάνατη, η προσμονή είναι ατελείωτη, οι ευχές είναι πολλές και το συναίσθημαένα.&nbsp;</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και είσαι πολύ ρομαντικός για άντρας σου λένε όλοι, μα δεν έχει σημασίασκέφτεσαι, δεν έχει. Πάνε αυτές οι παλιές αντιλήψεις, εγώ εδώ θα εκφραστώ καιθα δείξω την αδύναμη πλευρά μου, αυτή που τρέμουν όλοι από τους ίδιους τουςεαυτούς τους. Μία λέξη, μία χειρονομία φτάνουν για να συμφιλιωθείς με τον εαυτόσου όπως στα αλήθεια είναι και νιώθει όταν ερωτεύεται. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και ένα δάκρυ κυλάει από την άκρη του ματιού σου, όλη σου ηψυχή και η δύναμη ενός συναισθήματος βρίσκεται σε αυτό το δάκρυ. Χάνεται στοπρόσωπό σου, όπως χάνεσαι και εσύ στον εαυτό σου. Δακρύζεις πάλι και έλεγες δενθα το ξαναέκανες. Σ’ αυτό το δάκρυ κρύβονται πολλά, όλα όμως φανερώνονται αργάη γρήγορα γιατί δεν κρύβεται το ίδιο το δάκρυ, είναι αναπόφευκτο. Όπως όλα στηζωή. Όσο και να αποφεύγεις τον πόνο έρχεται ξανά και ξανά γιατί απλά πρέπει νατον ζήσεις, γιατί απλά αυτός είναι που φέρνει και την ευτυχία αργά η γρήγορα.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2920579671116682778?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-57065467180656641332011-08-19T19:17:00.000+10:002011-08-19T19:17:55.005+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="Standard">Κείμενο: Εύη Διακουμή</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">-Είναι δύσκολο να ζεις όχι πολύ μακριά από εκεί που η ατυχία χτυπούσε τις πόρτες για χρόνια.</div><div class="Standard">-Έλα τώρα..τα πράγματα γίναν πολύ καλύτερα στο μέλλον του τότε και έπειτα, ο άνθρωπος εύκολα ξεχνάει.</div><div class="Standard">Μα όλα είναι εκεί. Αυτά και άλλα πολλά που κάποτε φαντάστηκες. “Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα”!</div><div class="Standard">-Τα βράδια συνήθως σε ακούω που στριφογυρίζεις στο κρεβάτι. Τι σκέφτεσαι;</div><div class="Standard">-Σκέφτομαι πως παλιά έγραφα μέχρι και ποιήματα. Τώρα δεν έχω κέφι να γράψω και πολλά.</div><div class="Standard">-Χαμένος κόπος. Εσύ ποτέ δεν άφησες κανέναν να τα δει. Δεν πιστεύεις στο ότι θα σε πιστέψουν και έπειτα, μια απλή επιβεβαίωση, ένα μπράβο δεν αρκεί. Χάνεται η μαγεία. Η μαγεία του μυστικού.</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">Και κάπως έτσι ξυπνάς νωρίς το πρωί για να κλέψεις λίγες στιγμές από τη ζωή ενός άλλου.</div><div class="Standard">-Αυτά είναι καινούργια όμως...Παλιά; Πού πήγε το “παλιά”;</div><div class="Standard">-Είναι κοντά. Ένα τετράγωνο δρόμος. Αποφεύγω να περνάω από εκεί. Φοβάμαι μη βγει ένα χέρι και με ξαναρίξει εκεί μέσα.</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">Ο απόηχος φέρνει τη σιωπή. Και το καυτό νερό που τρέχει απ’ τους τοίχους.</div><div class="Standard">-Κάτι μου θυμίζει αυτό..</div><div class="Standard">-Το είχα δει σε κάποιο όνειρο. Πνιγόμασταν ζωντανοί, χωρίς ανάσα. Όλα ξεκινούσαν τότε.</div><div class="Standard">-Μην κάνεις έτσι. Ίσως να έφταιγε η μοναξιά της εποχής.</div><div class="Standard">-Όταν ακούσεις την μοναξιά να έρχεται, πες της πάντα ψέματα. Θα σε πιέσει να της διηγηθείς να νέα της ημέρας και τέλος, μαζί σου θα γελάσει. Έτσι έλεγα τότε. Με κάποια από εκείνα τα νέα ακόμα γελάει η κουφάλα.</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">Το τετράδιο βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια μου ανοιγμένο μετά από χρόνια. Αυτό είναι κάτι από μόνο του ανησυχητικό.</div><div class="Standard">-Θα με βοηθήσεις;</div><div class="Standard">-Ναι γιατί όχι. Μπορεί να είμαι ανίκανος να βοηθήσω οποιονδήποτε, όμως προσπαθώ ειλικρινά.</div><div class="Standard">Τις πιο νωπές τις μνήμες πρέπει να ξεσκονίζουμε πρώτα, έτσι δεν είναι;</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">Έτσι είναι. Δύο πόρτες και πέντε κάγκελα έγραψαν άλλη μια ιστορία μέσα στη δική μου μικρή ιστορία.</div><div class="Standard">-Τί μένει εκεί;</div><div class="Standard">-Ο ήσυχος πεζόδρομος και ένας αέρας γνώριμος. Μουσική παντού και πάντα. Και λίγη σκόνη.</div><div class="Standard">Και τα λουλούδια που θα κοιτάω μήπως και τύχει και βρεθούν μπροστά του. Πέρασαν χίλια χρόνια από την Τρίτη εκείνη. Το ελέγχω.</div><div class="Standard"><br /></div><div class="Standard">Έγιναν όλα για κάποιο λόγο από αυτούς που δήθεν κυνηγούσες; Παλινδρομούν. Έρχονται σε ισοπαλία.</div><div class="Standard">-Στεναχωρείς κι εμένα, μου είπανε προχτές. Αγαπάω τους ανθρώπους και δεν θέλω να υποφέρουν. Όμως αυτοί από μένα διαφέρουν. Δύσκολο;</div><div class="Standard">-Εύκολο για μένα γιατί είμαι απέναντι, να απαντώ σε σένα.</div><div class="Standard">-Τι θα γίνει πάλι φέτος; Ο χειμώνας θα φύγει σαν καφές ελληνικός και σκέτος.</div><div class="Standard">-Έτσι θα είναι τώρα; Όλα να μας πειράζουν;</div><div class="Standard"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/hCLVyvzIrmk/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hCLVyvzIrmk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/hCLVyvzIrmk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="Standard">-Στο ΄πα ξανά. Το 'πα ξανά. Δεν μασάω όπως παλιά. Δεν ξαναφοράω μαύρα. Εκείνα που θυμάσαι πρέπει πια να είναι χώμα. Όμως ας ξέρεις...Απ' όλα περισσότερο, αυτό που με πειράζει είναι την απουσία Τους πως πάω να συνηθίσω.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5706546718065664133?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-79447172518842753862011-08-10T06:44:00.000+10:002011-08-10T06:44:07.077+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Τα τζιτζίκια ουρλιάζουν και εγώ κάθομαι να ξαναγράψω, λες και έχω κάποια προθεσμία και πρέπει να προλάβω, λες και έχω κάποιο ραντεβού. Αναρωτιέμαι έχω; Ναι με τον εαυτό μου απαντώ. Γιατί γράφοντας απελευθερώνεσαι και πολλοί το νιώθουν αυτό. Πολλοί «ανακουφίζονται» συναισθηματικά γράφοντας, όπως μερικοί πίνοντας, μαλώνοντας, φωνάζοντας. Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία ανεπιστρεπτί. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Καλοκαιρινές αμέριμνες βραδιές περνούν ανεπαίσθητα πάνω από το κορμί μου και ακόμα δεν έχω ζήσει τα καλοκαιρινά μου ραντεβού όπως θα έπρεπε, απλά τα αναμένω. Με μια λαχτάρα και μία προσμονή ανείπωτη. Στην καρδιά μου ομολογώ ξεχνιέμαι, λες και<span>&nbsp; </span>δεν περιμένω κάτι. Και όμως περιμένω και περιμένω. Οι αμμουδιές και οι παραλίες με ξεχάσανε και έπειτα τις ξέχασα και εγώ. Έτσι απλά και ανώδυνα σα να περνά το καλοκαίρι . Σα να μην ήρθε ποτέ σε μία πόλη που με κουράζει και με εξασθενεί. Με βάζει σε λήθαργο λες και το κάνει επίτηδες. Για να μην νιώσω λέει το καλοκαίρι αυτό, να μη με αγγίξει. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αλλά πλέον τελείωσε και αυτό, με άγγιξε. Τα τζιτζίκια ουρλιάζουν και τα κουνούπια οργιάζουν στο σώμα μου πριν καν προλάβω να σκεφτώ ότι με τσιμπούν. Και περνάει η ώρα και ξεχνιέμαι. Ξεχνιέμαι και ξεχνάω γιατί ξεκίνησα και πού πάω. Ποια βάρκα θα έπρεπε να με πάρει και με ξέχασε, ποιος άνεμος θα έπρεπε να με ταξιδεύει και με έχασε, ποιος έρωτας θα έπρεπε να με είχε αγκαλιά και με άφησε. Μόνη και άγνωστη στο πλήθος, μόνη και αγνώριστη. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Θα έρθει όμως και η σειρά μού λέω κάθε βράδυ και περιμένω καρτερικά. Να ανοίξει η πόρτα το πρωί και να έρθεις με χίλιες αγκαλιές μόνο για μένα, με εκατοντάδες φιλιά που μου ανήκουν, με χιλιάδες συναισθήματα να με κατακλύζουν. Και η αναμονή δεν έχει όριο. Η υπομονή όμως έχει και εγώ είμαι διατεθειμένη να τα ξεπεράσω και αυτά, όπως ξεπέρασα τον ίδιο μου εαυτό στη διάρκεια των αιώνων μου. Στη διάρκεια των ατέρμονων σκέψεων και των άπειρων λέξεων. Σε όλα αυτά που με στιγματίζουν και σε αυτά που δεν περνούν. Στα στενάκια του μυαλού που ντύνονται με συναισθήματα, άλλοτε άσπρα και άλλοτε μαύρα, ποτέ γκρι. Και μου το’ χαν πει κάποτε. Ισορροπία. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και έρχομαι αντιμέτωπη με όλα αυτά που θα γίνουν και με αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν και χάνομαι. Για άλλη μια φορά χάνομαι στη νύχτα και τα άστρα μου. Και ποντάρω μέρες και ώρες χαμένη παντού. Ποντάρω εμένα για σένα, για όλους όσους πέρασαν και θα περάσουν από το διάβα μου, για όσους χάθηκαν, αγαπήθηκαν, μισήθηκαν, λατρεύτηκαν. Ποντάρω ζωή και αγάπη, χωρίς να ξέρω αν θα κερδίσω. Αλλά τι σημασία έχει; Οι νίκες θα είναι λίγες και θα ξέρω ότι όταν ερωτηθώ δε θα διστάσω να σκεφτώ τι έχασα, γιατί στην πορεία θα έχω ήδη κερδίσει πολλά και ανεκτίμητα. Και η ζωή δε θα έχει χαραμιστεί άδικα. Εγώ θα έχω παίξει την παρτίδα μου ελεύθερη και ερωτευμένη. Και τα τζιτζίκια θα συνεχίσουν να ουρλιάζουν κάθε βράδυ, όσο εγώ θα χάνομαι στη σκέψη μου. Καληνύχτα.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-7944717251884275386?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-51056897623500784162011-08-03T18:08:00.000+10:002011-08-03T18:08:03.997+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έξω βρέχει, κάνει κρύο και εσύ δεν είσαι εδώ να με πάρεις αγκαλιά και να με σφίξεις. Και κάτι τέτοιες μέρες θυμάμαι αυτά που πέρασαν και έζησα, μαζί σου αλλά και χώρια σου. Ταξίδια σε άλλες χώρες μακρινές και ονειρεμένες… Και τώρα είμαι εδώ σε τόπους που δε με «χωρούν». Σε τόπους που μεγάλωσα αλλά δε με νοιάζει, δεν τους θέλω. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και κάθομαι και πίνω, πίνω τις αναμνήσεις από παλιές φωτογραφίες, ρουφάω χαρά και ταξίδια μέσα από χαμένες φωτογραφίες. Έτσι ταξιδεύω πλέον, κοιτώντας παλιές φωτογραφίες. Και δεν είσαι εδώ. Και εγώ ουρλιάζω από ενοχή που δεν μπορώ να είμαι εκεί να σε αγκαλιάζω. Να σε κοιτάω για ώρες ολόκληρες, να μιλάμε για τα παλιά και να σχεδιάζουμε τα καινούργια. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-P_M8HXxV7y0/TjkBZw8KjhI/AAAAAAAAAO4/eO3BG5ei6qQ/s1600/DSC00032.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/-P_M8HXxV7y0/TjkBZw8KjhI/AAAAAAAAAO4/eO3BG5ei6qQ/s200/DSC00032.JPG" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Σα να μην έπεφταν ποτέ</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Σήμερα κοιτούσα τον ουρανό και σκεφτόμουν. Μετά τη βροχή υπήρχε στην ατμόσφαιρα ένα χρώμα κίτρινο λες και βρισκόμασταν σε μία γυάλα και το φως του ήλιου δεν μπορούσε να μας φτάσει… και τα σύννεφα είχαν καταταχτεί σε σειρά, στρογγυλά και αφράτα λες και περίμεναν μα πέσουν στο έδαφος σαν χιονοστιβάδες. Χιονοστιβάδες που με το που πέσουν θα εξαφανιστούν από τη μιζέρια που περιβάλει αυτόν τον κόσμο. Γιατί κανείς δεν ονειρεύεται πλέον. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και περπατώ μέσα σε αυτήν τη γυάλα και νιώθω ξένη, σαν κάποιος να με έριξε σε ένα όνειρο χωρίς τέλος, σε έναν ύπνο βαθύ χωρίς ουσία. Να προσπαθώ να ξυπνήσω μα τίποτα. Να μην μπορώ να κουνήσω χέρια και πόδια. Μόνο το μυαλό μου να ουρλιάζει για άλλη μία φορά για το πόσο σε αγαπάει και πόσο θα ήθελε να ξυπνήσει από αυτόν τον λήθαργο και να αντικρύσει τα μάτια σου και το χαμόγελό σου. Και δεν μπορώ, δε κουνιέμαι. Σα μια σκιά να με πατά στο στήθος και να μη με αφήνει να ζω. Με παραλύει και με απομακρύνει από εσένα και από καθετί που αξίζει να παλέψεις σε αυτόν τον κόσμο. </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και ξυπνάω ιδρωμένη, μπερδεμένη εάν αυτό που μόλις ονειρεύτηκα ήταν δικό μου όνειρο ή αλλουνού, μπερδεμένη εάν έγινε ποτέ. Κοιτώ δίπλα μου και είσαι εκεί. Κοιμάσαι τόσο ήρεμα σα να μην άκουγες τις ατελείωτες κραυγές μου όλη νύχτα. Σηκώνομαι και αισθάνομαι κάτι στο πάτωμα. Κάτι παλιές φωτογραφίες πεταμένες από εδώ και από εκεί. Χαμένες στο χρόνο, από χώρες μακρινές και ονειρεμένες. Από χώρες που ξεπερνούν τα όρια των ονείρων. Και τότε κατάλαβα.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5105689762350078416?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-16830695972982776592011-07-27T02:49:00.002+10:002011-07-30T08:57:20.175+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είναι η πραγματικότητά μου πλέον, κάθε φορά που θα σε βλέπω θα σε θέλω και πιο πολύ. Τι και αν μας χωρίζει γη και χάος; Εσύ είσαι εδώ, ζεις μέσα μου και ας είσαι μακριά μου. Διανύω χιλιόμετρα όταν σε σκέφτομαι γιατί με ταξιδεύεις ως το τέρμα του ουρανού και τον πάτο της θάλασσας, μέχρι τα άστρα και τους πλανήτες μου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είσαι ο δορυφόρος για τον πλανήτη μου και εγώ το αστέρι σου. Έχουμε βγει και οι δύο εκτός τροχιάς, όμως σύντομα θα συγχρονιστούμε. Γιατί είμαστε για μια ζωή συνδεδεμένοι, για έτη φωτός προγραμματισμένοι να γυρίζουμε ο ένας γύρω από τον άλλο. Και τρέχει ο χρόνος και τρέχουν τα λόγια, σαν πεφταστέρια. Σε θυμάμαι να γελάς και δακρύζω. Και όταν εγώ δακρύζω μαυρίζει ο ουρανός μου και κλαίνε οι θάλασσές μου. Γιατί έτσι αντιδρώ στις απότομες κλιματικές αλλαγές που επιφέρεις στο οικοσύστημά μου με τα φαινόμενά σου, σε ολόκληρο το σύμπαν μου.</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WrPeC3nrRFs/Til_BL9RKRI/AAAAAAAAAOY/_HE8a0kagSA/s1600/99a317f9c4b03cabd48a121835978e6c.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: justify;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-WrPeC3nrRFs/Til_BL9RKRI/AAAAAAAAAOY/_HE8a0kagSA/s200/99a317f9c4b03cabd48a121835978e6c.jpg" width="133" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Όταν με κοιτάς</td></tr></tbody></table></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bpyzyLmlhAw/Til-oT_-YFI/AAAAAAAAAOE/0AP_YWgc1kA/s1600/04c17360e3163c2b2fb8945e667cb10b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: justify;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-bpyzyLmlhAw/Til-oT_-YFI/AAAAAAAAAOE/0AP_YWgc1kA/s200/04c17360e3163c2b2fb8945e667cb10b.jpg" width="142" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Ανθίζω</td></tr></tbody></table>Και γελώ όταν έρχεσαι προς το μέρος μου, χαμογελώ και ανθίζουν τα πάντα γύρω μου, είσαι ο ήλιος για αυτόν τον «πλανήτη», η ζωή και το φως που δεν είχε ποτέ. Και ξεχειλίζω από ζωντάνια και φωνή, από έμπνευση και πάθος και όλα αυτά γιατί σε ξέρω. Γιατί ήρθες έπειτα από μία εποχή τρομερών παγετώνων και μουσώνων, έπειτα από κατακλυσμούς και πλημμύρες. Και μαζί ζούμε τα δικά μας φαινόμενα. Δημιουργούμε «ζωή».<br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μη με αφήσεις να πέσω σε λήθαργο πάλι, όχι στο κενό. Οι πλανητικές μου λειτουργίες παραλύουν, τα άλλα άστρα δεν αντέχουν άλλο, ο ήλιος δε λάμπει πια για μένα, περιμένει το δικό σου το φως και τη δική σου λάμψη…</div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και συνεχίζω να μιλώ στον εαυτό μου λέγοντας ότι εσύ είσαι ο δορυφόρος και η σελήνη μου, τα άστρα και όλοι οι πλανήτες μου, το σύμπαν μου όλο, <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">ο ήλιος μου</b>. Και εγώ ένα απλό ουράνιο σώμα που ταξιδεύει στον αχανές γαλαξία σου.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1683069597298277659?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Κοζάνη 50100, Ελλάς40.30103 21.78596300000003840.130559 21.46597100000004 40.471500999999996 22.105955000000037tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-77489003063590333382011-07-22T23:54:00.000+10:002011-07-22T23:54:28.972+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hcHpZ7ZqrhA/Til-keKW9kI/AAAAAAAAAN8/pAdh3M8i2oA/s1600/_Vintage_Spring__by_mayukichan.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="127" src="http://2.bp.blogspot.com/-hcHpZ7ZqrhA/Til-keKW9kI/AAAAAAAAAN8/pAdh3M8i2oA/s200/_Vintage_Spring__by_mayukichan.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Έτσι θα ανθίσω και εγώ</td></tr></tbody></table><br /><div class="MsoNormal">Είμαι εδώ για σένα. Έλα να με πάρεις. Είμαι εδώ σε μια έρημο σε κάποια μακρινή ήπειρο να φαντάζομαι τις οάσεις της άφιξής σου. Να φαντάζομαι τη δίψα μου για αγάπη να εξαφανίζεται και το ηλιοκαμένο μου κορμί να ανακουφίζεται με το άγγιγμα σου. Και όταν θα σε δω δε θα νιώθω τίποτα το βασανιστικό, μόνο αγαλλίαση ότι είσαι και πάλι κοντά μου. </div><br /><div class="MsoNormal">Και δε θα σε αφήσω να φύγεις από την έρημο μου γιατί τότε θα μεταμορφωθεί σε όαση συναισθημάτων. Σε ένα παράδεισο ονειρικό και συνάμα εξωπραγματικό. Εκεί που έβλεπες ερημιά και ξηρασία τώρα θα μεταμορφώνεται σε αυτό που πάντα ονειρευόμουν, σε μία πανδαισία αρωμάτων και<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ονείρων. Η ξηρή και στεγνή άμμος θα έχει γίνει αυλάκι με καθάριο νερό να ποτίζει κάθε άκρη της απέραντης αυτής γης του μυαλού μου. Δε θα υπάρχει γωνιά που να μη νιώσει τη δύναμη της αγάπης αυτής. Όλα θα έχουν γίνει ένα με τη γη και τον ουρανό. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Θα παίρνω δύναμη από τη ματιά σου και θα μεταμορφώνω κάθε τι που μαράθηκε και πέθανε μέσα μου. Αναμνήσεις και συναισθήματα που είχαν ξεραθεί θα ξαναγεννηθούν φρέσκα και πιο δυνατά από ποτέ, σαν κάτι ρίζες παλιών δέντρων που όσα χρόνια και αν είναι ξηρά, λίγο νερό να τους ρίξεις μεγαλώνουν ξανά για άλλη μία αιωνιότητα. Γιατί απλά θα δουν εσένα που τόσο λαχταρούν. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dhwdyoZMoGY/Til_DShjODI/AAAAAAAAAOc/UANTphe0YMc/s1600/715f36db26601c7f485561c67b64e2a8.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-dhwdyoZMoGY/Til_DShjODI/AAAAAAAAAOc/UANTphe0YMc/s320/715f36db26601c7f485561c67b64e2a8.jpg" width="213" /></a>Τώρα όμως τριγυρνώ με ρούχα παλιά και φθαρμένα από το χρόνο στην έρημο αυτή που έχω φτιάξει μέσα μου. Κοιτώ μπροστά και δε βλέπω τίποτα παρά αχανές ερημιά. Και η ζέστη με καίει και με εξασθενεί. Και ξέρω ότι θα σε δω στο τέλος της διαδρομής μου αναγεννημένο, έτοιμο να με ταξιδέψει σε γαλάζιους ατέρμονους ουρανούς, σε οάσεις χωρίς τέλος, σε χώρες ονειρικών διαστάσεων, σε μία κατάσταση λήθης και ηρεμίας, σε έναν παράδεισο. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και όταν σε βρω θα πέσω στα χέρια σου, θα λιποθυμήσω από εξάντληση. Και εσύ θα απορήσεις ποια είναι αυτή η κουρασμένη γυναίκα μέσα σε αυτήν την ερημιά; Εγώ την αγάπη μου έψαχνα. Και τότε θα με δεις και θα καταλάβεις ότι η μοναξιά και η απουσία σου με κατάντησαν έτσι και θα μου υποσχεθείς ότι δε θα με αφήσεις ποτέ ξανά, ότι θα είσαι στο πλάι μου για πάντα, ακόμη και αν περπατάμε στην έρημο που χτίσαμε μαζί για μια ζωή.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-7748900306359033338?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Λεουβάρντεν, Ολλανδία53.2036102 5.80079530000000453.1628732 5.712160800000004 53.2443472 5.889429800000005tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-11621526067764203732011-07-19T17:33:00.000+10:002011-07-19T17:33:08.617+10:00<div class="MsoNormal">Και θα κάθομαι μέρα και νύχτα, μέρα και νύχτα και θα σε περιμένω μέχρι που θα ‘χω γίνει γριά και άσχημη και θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη και θα απορώ με τον εαυτό μου, γιατί δε θα θυμάμαι πια ποιον και γιατί περιμένω. Με τους εφιάλτες του Αλτσχάιμερ να με περικυκλώνουν εγώ θα θυμάμαι μόνο το συναίσθημα, αυτό της αγάπης και του έρωτα, αυτό της αιώνιας αναμονής. Με αυτό θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και ας μην ξέρω πλέον το λόγο για τον οποίο περιμένω, και ας μη νιώθω την ίδια μου την οικογένεια, εσένα θα σε νιώθω, ακόμη και από μακριά, ακόμη και αν δε θυμάμαι σου λέω ποιος είσαι. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και εγώ εκεί στην καρεκλίτσα μου τη σάπια που θα τρίζει θα περιμένω, ακούγοντας τη μουσικούλα μου και χαχανίζοντας με αναμνήσεις χαμένες. Αναμνήσεις που δε θα ξέρω πια αν είναι δικές μου ή αν παράπεσαν από κάποιον άλλο. Μάλλον κάποιου άλλου θα είναι θα λέω στον εαυτό μου. Εγώ να έχω κάνει όλα αυτά στη ζωή μου αποκλείεται, εγώ ήμουν πάντα δειλή και άτυχη. Και θα κοιτώ τις φωτογραφίες μου νέα και θα λέω ποιος τις ξέχασε αυτές εδώ πάλι; Δεν είμαι εγώ, αλλά κάποια που μου μοιάζει, δε μπορεί. Εγώ ήμουν πάντα δειλή. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και θα θυμάμαι ό, τι περίσσεψε. Καινούργιο ή παλιό δε θα έχει πλέον σημασία γιατί θα είναι χαμένο στο χρόνο και στη λήθη. Θα είναι απλώς περισσευούμενο. Και εγώ θα έχω ζήσει τη ζωή μου αλλά δε θα το θυμάμαι. Θα θυμάμαι μόνο που περίμενα εσένα να έρθεις να με πάρεις και να με σώσεις από τον πύργο που με έχουνε κλείσει. Και ας έχουνε αφήσει την πόρτα ανοιχτή. Και ας μην είμαι κλειδωμένη. Εγώ θα έχω μείνει με αυτό το συναίσθημα της αιώνιας αναμονής. Και η ζωή μου θα έχει περάσει χωρίς να την έχω ζήσει ή τουλάχιστον έτσι θα σκέφτομαι διότι οι μνήμες μου θα είναι συγκεχυμένες από την αρρώστια και τα τόσα φάρμακα που θα παίρνω. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και σα γριά και εγώ θα σχολιάζω παλιμπαιδίζοντας τα νέα ζευγαράκια που θα περνούν από το κατώφλι μου και θα σκέφτομαι αχ που να ‘ ναι και ο δικός μου αγαπημένος; Και θα περιμένω ακόμη μία ζωή για την αγάπη που δεν ήρθε ποτέ, για την αγάπη που την έχασε<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ο χρόνος, για την αγάπη που μαράθηκε στα συντρίμμια μιας απόστασης που ποτέ δεν μίκραινε, αλλά αντίθετα όλο και μεγάλωνε, μέχρι που έγινε μία χαράδρα μέχρι εκεί που φτάνουν τα όνειρα και ο νους ξεχνά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><o:p><br /></o:p></div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold; text-align: center;">Monica – to no avail</div><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div style="text-align: center;">Where's that day?</div><div style="text-align: center;">Time has covered it with dust</div><div style="text-align: center;">Far away, as far away as I can run</div><div style="text-align: center;">I'll be expecting you, expecting you</div><div style="text-align: center;">To fill me with a hug</div><div style="text-align: center;">I'll be remembering your eyes, remembering</div><div style="text-align: center;">The greatest things they swear</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Hide the sun, hide the sun</b></div><div style="text-align: center;"><b>Before I cry</b></div><div style="text-align: center;">Cause I don't dear</div><div style="text-align: center;">Never dear to do the night</div><div style="text-align: center;">Whenever memories rebuilt the faith</div><div style="text-align: center;">You'll be calling feeling in the air</div><div style="text-align: center;">And I'll be waiting day and night</div><div style="text-align: center;">I'll be waiting day and night</div><div style="text-align: center;">I'll be waiting for you every day and night</div><div style="text-align: center;">I'll be waiting every day and night</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">You're in the air</div><div style="text-align: center;">Everywhere I go I need your side</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">You're in the air</div><div style="text-align: center;"><b>Everywhere I go I need your side</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1162152606776420373?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-59185174372088290862011-07-17T22:45:00.001+10:002011-07-17T22:47:12.884+10:00<div class="MsoNormal">Πολλοί άνθρωποι μεγαλώνοντας χάνουν κάτι τόσο ανεκτίμητο και σημαντικό που πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν ότι το έχασαν παρά μόνο σε κάποιες δύσκολες στιγμές στη ζωή τους. Κάτι τους έκανε να το χάσουν και να το ξεχάσουν. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Είναι αυτό το αίσθημα, το συναίσθημα που δεν πρέπει ποτέ να χάσει κάποιος. Αυτή η παιδικότητα στην καρδιά. Το να είσαι «παιδί» στη ζωή νομίζω είναι ό, τι πιο σημαντικό. Να παίρνεις τα πράγματα στη ζωή με το μυαλό που τα παίρνει ένα δεκάχρονο. Δεν εννοώ με ανωριμότητα και ανευθυνότητα, αλλά με μία ελαφρά αδιαφορία, με ένα χαζούλικο χαμόγελο και ένα αθώο γελάκι. Να αφήνουμε πίσω μας τους παραλογισμούς της ενηλικίωσης που μας στοιχειώνουν και να βλέπουμε τις ωραίες αυτές λεπτομέρειες της ζωής όπως τις προσέχαμε μικρά. Ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό μπορεί για κάποιον να είναι απλά ένα φαινόμενο, για μένα όμως θα προκαλεί πάντα τρελά όνειρα και συνάμα τη φαντασία μου. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><a href="http://www.blogger.com/goog_316918534"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-0CRqgpkB7bw/TiLYktaDUqI/AAAAAAAAAN4/O5rmCHLcI2Q/s320/133632bedc11f6186a7be279736ecf03-d3710y8.jpg" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=QJROBKU7bzo&amp;feature=related">Μέσα από τα παιδικά μου όνειρα ζω</a></td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Κάτι σύννεφα στον ουρανό με ταξιδεύουν, γελάω με το παραμικρό και προσπαθώ να ζω ανέμελα όσες υποχρεώσεις και αν έχω, όσες έννοιες και αν με τυραννάνε. Εγώ πάντα θα βλέπω τη ζωή υπό το πρίσμα ενός παιδιού, με τη φαντασία και τα όνειρα που της αρμόζουν. Με το μυαλό μου να χάνεται και να ταξιδεύει, να βλέπω όλες τις άσχημες &nbsp;πτυχές της πραγματικότητας χωρίς να με παίρνουν από κάτω. Δεν είναι παλιμπαιδισμός μη με παρεξηγείτε. Είναι τρόπος σκέψης και ιδιοσυγκρασίας. Πάντα θα γράφω με χρωματιστά στυλό στο ημερολόγιο μου, πάντα θα γελάω αν πέσει κάποιος ή ακόμη και αν μερικοί με κατηγορούν χωρίς λόγο. Πάντα θα χαμογελώ με αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται τι ωραία που είναι η ζωή αν χαθείς μέσα σε αυτή για λίγο. Αν δεν έχεις έστω και για δείγμα χιούμορ, αν δεν είσαι ειλικρινής, αν δεν έχεις αξίες και ιδιοσυγκρασία ελεύθερου και αληθινού ανθρώπου. Ό, τι χαρακτηρίζει ένα ζωντανό και παιχνιδιάρικο παιδικό μυαλό. Η αθωότητα στο μεγαλείο της. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Κάποιοι θα πούνε «μα τι είναι αυτά; Ένα παιδικό μωρό ποτέ δε θα μπορούσε να επιζήσει στο σκληρό αυτό κόσμο!». Αλήθεια είναι δε λέω, αλλά δε βλάπτει να βλέπουμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία! Και για τη δική μου τη λογική μου φαίνεται φυσιολογικό και μαγικό να μείνω για πάντα παιδί μέσα μου. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Και πολλές φορές το ξεχνάω ομολογουμένως. Και χάνομαι στις σκληρές σκέψεις του ενήλικα. Βαρέθηκα όμως. Θέλω να βλέπω τη ζωή με αυτή τη ματιά, ό, τι συνέπειες και αν έχει αυτό. Δε θέλω να καταρρακωθώ από την άθλια και μαύρη ρουτίνα της ζωής. Θέλω να βλέπω πάντα ουράνια τόξα και ξωτικά στα σύννεφα, να ταξιδεύω με μία λέξη, να γελάω ακόμη και με το πιο χαζά πράματα, να πιστεύω στη μαγεία και στο φανταστικό, να ακολουθώ ακόμη και τα πιο απίστευτα όνειρα μου και μέσα σε αυτόν τον κόσμο να είμαι ευτυχισμένη ζώντας ελεύθερη για μια ζωή.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Αυτή είναι λοιπόν η συμβουλή μου, να μείνουμε πάντα παιδιά στην καρδιά και να μην ξεχνάμε ποτέ από πού ήρθαμε, ακόμη και αν ντρεπόμαστε για αυτό κάποιες φορές. Και πάνω από όλα τη ζωή μας να την κάνουμε εμείς και μέσα σε αυτήν την κοινωνία ας αφήσουμε το παιδί που όλοι υπήρξαμε κάποτε να πάρει και λίγο τα ηνία και να μας οδηγήσει εκεί που πραγματικά ανήκουμε.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5918517437208829086?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-54891096348123027492011-07-12T22:34:00.000+10:002011-07-12T22:34:38.294+10:00<div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal">Αν κάτσω να μετρήσω τις πανέμορφες παραθαλάσσιες πόλεις της χώρας αυτής δε θα τελειώσω ποτέ. Άκουγα και άκουγα για την πόλη του Βόλου αλλά ποτέ δε σκέφτηκα να την επισκεφτώ. Ώσπου μια μέρα πριν από πολλά χρόνια γνώρισα δύο καταπληκτικές προσωπικότητες από την πόλη αυτή. Δύο κορίτσια ευαίσθητα μα με τσαγανό. Δυο Βολιώτισσες. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Τα χρόνια πέρασαν και ήρθαμε πιο κοντά. Η αλήθεια είναι ότι και εγώ έχοντας έρθει από μία μικρή πόλη ήμουν διστακτική με τους ανθρώπους. Μετά όμως αντιλήφθηκα την αξία της αληθινής φιλίας, αυτής που πρέπει να δοκιμαστεί για να αξιολογηθεί και να τη ζήσεις για να την κρίνεις. Δε ξεκίνησα να γράφω όμως για τη φιλία. Έγραφα για μία πόλη της Θεσσαλίας από όσο θυμάμαι. Την πόλη αυτή που είχα τη χαρά να επισκεφτώ πρόσφατα. Το Βόλο. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Νομίζω, και αυτό αφορά κάθε πόλη, ότι αν δεν την περπατήσεις με κάποιον ντόπιο δε θα νιώσεις τη μαγεία της, όσο μικρή και άσχημη και αν είναι (βλ. η Κοζάνη μας). Έτσι έκανα και εγώ λοιπόν για τέσσερις ολόκληρες μέρες στον αγαπημένο Βόλο. Απόλαυσα μία από τις πιο όμορφες πόλεις της Ελλάδας. Με τα βουνά και τα απόκρημνα χωριά της και τις αμέτρητες καθαρές παραλίες της. Με μια παρέα που έχουμε περάσει πολλά και που ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τις επισκεφτώ. Δεν το μετάνιωσα όμως. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ανακαλύπτοντας έστω και τα βασικά τουριστικά σημεία της πόλης και του Πηλίου ένιωσα ότι η πόλη αυτή κρύβει πολλά όμορφα σημεία, απάτητα και μοναδικά. Ομορφιές ανείπωτες και στενά με ιστορία. Βέβαια όπως με πληροφόρησαν πολλοί έχουν ανακαλύψει την μοναδικότητα αυτής της πόλης με αποτέλεσμα να έχουν χτιστεί πολυτελή σπίτια στο βουνό. Προσωπικότητες προερχόμενες από όλους τους επαγγελματικούς χώρους ακόμη και από άλλες χώρες (βλ. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Roger</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Waters</span><span lang="EN-US"> </span>των <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Pink</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Floyd</span>). </div><div class="MsoNormal">Και έτσι πέρασαν οι λίγες αυτές μέρες ξέγνοιαστα με ήλιο και θάλασσα, πολλούς καφέδες και τρελό γέλιο. Μέρες που θα’ θελα να ξαναζήσω, να είμαστε έτσι ανέμελες χωρίς υποχρεώσεις. Να περνάμε ωραία και να μη σκεφτόμαστε τίποτε. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Προερχόμενη από μία πόλη ορεινή καταλαβαίνω την αξία της θάλασσας και πως είναι να τη βλέπεις μόνο κάθε καλοκαίρι για 5 μέρες και αν. Κάποιοι μου λένε δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να ξέρω ότι η θάλασσα είναι κάπου κοντά και εγώ αναρωτιέμαι, άραγε εγώ θα μπορούσα να ζήσω με τη θάλασσα; Προς το παρόν ναι, αλλά δε λέω μεγάλες κουβέντες. Για όλους μας η πόλη στην οποία γεννηθήκαμε δε μας αρέσει, ακόμη και αν είναι η πιο όμορφη του κόσμου. Πάντα βρίσκουμε κάτι να κατακρίνουμε και πάντα θα έχουμε κακές αναμνήσεις από χρόνια εφηβικά. Όμως δεν παύει να είναι ο χώρος όπου γεννηθήκαμε και που κάποτε φαινόταν άπειρος και τεράστιος και ας είναι ένα μικρό χωριό. Και που εκεί θα είναι πάντα κάποιος να μας θυμίζει πως εκεί όπου μεγαλώσαμε θα είναι το μέρος που θα μας λείπει περισσότερο στον κόσμο, ακόμη και αν αυτό δεν υπάρχει πλέον.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5489109634812302749?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Βόλος 38500, Ελλάς39.364617 22.93321200000002639.204738500000005 22.813620000000025 39.5244955 23.052804000000027tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-86575605394022020912011-07-08T19:05:00.000+10:002011-07-08T19:05:20.368+10:00<div class="MsoNormal">Με μια αγκαλιά, με πολλά φιλιά να με γεμίσεις περιμένω. Αλλά θα περιμένω για πολύ ακόμη. Δακρύζει η ψυχή μου, σπαράζει η καρδιά μου, ουρλιάζει το τέρας μέσα μου, αυτό που με τρώει καθημερινά. Ξανάρθε αγάπη μου, αλλά δεν είσαι εδώ να το σκοτώσεις με το σπαθί σου σαν ονειρεμένος ιππότης. Και εγώ από τα άσπρα που φορούσα επάνω στον πύργο μου με ντύσανε με μαύρα και άραχνα πέπλα, να μη βλέπω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη γιατί έχει παραμορφωθεί από το κλάμα και τη στενοχώρια. Μου άλλαξαν ρούχα και με ρίξανε σε ένα υπόγειο για να βλέπω το φως της ημέρας από χαμηλά. Μου άφησαν την πόρτα ανοιχτή όμως, δε με κλείδωσαν, για να μπορώ λέει να απελευθερωθώ. Δε μπορώ όμως. Δε μπορώ ούτε τα πόδια μου να κουνήσω, όλο μου το σώμα πονάει τρελά και σφαδάζω από τα «χτυπήματά» του. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ο τοίχος έχει τρύπες αγάπη μου. Από μέσα τους ξεπροβάλλουν κάτι πλάσματα μικρά αλλά τρομακτικά, σαν εκείνα που έρχονται από μακρινούς εφιάλτες αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις την προέλευσή τους και τον σκοπό ύπαρξης τους. Είναι σα ροζιασμένα έντομα άλλης εποχής, διψασμένα για αίμα, το δικό μου. Με τριγυρίζουν και μου τρυπούν αργά την καρδιά. Ματώνω και ματώνω αλλά δε βγαίνει αίμα από το σώμα μου ομορφιά μου, δε βγαίνει. Εγώ όμως συνεχίζω να αιμορραγώ σαν ανοιχτή πληγή. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και κοιτάω το φως από χαμηλά, μπορώ να το πιάσω το ξέρω αλλά κάτι με κρατάει εκεί κάτω φυλακισμένη, το ίδιο μου το μυαλό. Σαν να μου έριξαν κάτι αρχαία ξόρκια, να έχω μόνο τη θέληση και όχι τη δύναμη. Με πονάει και το σώμα μου αυτές τις μέρες εδώ κάτω. Η υγρασία θα είναι μάλλον. Μπορεί και το μυαλό μου. Δεν ξέρω. Μπορεί και να ξέρω και να μην το παραδέχομαι. Είναι και αυτοί οι εφιάλτες που επιτίθενται στα όνειρά μου και χαλάνε ακόμη και τις τελευταίες αχτίδες ελπίδας που μπορεί να υπάρχουν στο ξεθωριασμένου μου μυαλό. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και λαχταρώ και λαχταρώ εσένα και ό, τι μου χρωστάς. Να με σώσεις σα σωστός ιππότης. Αλλά δεν είμαι πλέον μία σωστή πριγκίπισσα και εγώ, έχω γίνει η παραδουλεύτρα του εαυτού μου, η σκλάβα των επιθυμιών μου. Κάτι με κρατά πίσω. Ίσως φόβος και απόγνωση. Φόβος για αυτό που φοβάμαι ότι δεν είμαι αλλά και για αυτό που είμαι στην πραγματικότητα, απόγνωση για αυτό που δεν μπορώ να είμαι και για αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαι. Έρμαιο των δικών τους επιθυμιών. Πρέπει να δράσω, να ξεφύγω, να πιάσω το φως που με ταλαιπωρεί τόσο καιρό, να το πιάσω και να του πω ότι είμαστε ίσοι, ότι και εγώ αξίζω και είμαι ικανή για πολλά. Η ηττοπάθειες και οι φοβίες δε χωρούν πλέον. Και ξέρω θα έρθεις και θα με σώσεις, όχι γιατί έτσι πρέπει να γίνει, αλλά γιατί έτσι αποφασίσαμε μαζί ότι θέλουμε να γίνει. Γιατί για την αγάπη μου θα έδινα και τον εαυτό μου, γιατί μόνο αυτό αξίζει, γιατί όλοι στο τέλος μόνο για τον εαυτό τους νοιάζονται. Εγώ όμως νοιάζομαι για σένα που ξέρω ότι μπορείς να μου δώσεις όλα αυτά που ονειρευόμουν μικρή, όχι έναν έρωτα που θα ξεφουσκώσει ή μια φιλία που ξεχνάει. Μία αγάπη που αξίζει. Μόνο αυτό. Αληθινό και απλό.&nbsp;</div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Γιατί με αγαπάς για αυτό που είμαι στα αλήθεια. <b>Μια μαύρη πριγκίπισσα.&nbsp;</b></div><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8657560539402202091?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Κοζάνη 50100, Ελλάς40.30103 21.78596300000003840.130559 21.46597100000004 40.471500999999996 22.105955000000037tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-9199521050979656102011-07-06T17:56:00.000+10:002011-07-06T17:56:34.915+10:00<div class="MsoNormal">Αγχώνομαι, αγχώνομαι. Πώς να βρω δουλειά; Τι να κάνω; Βλέπω τη συζήτηση στη Βουλή και σκέφτομαι. Στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν έχουμε επιλογές, δεν μπορούμε να αποφασίζουμε για τη χώρα μας πλέον, άλλοι έχουν ήδη αποφασίσει γιατί αντιλήφθηκαν πόσο ανίκανοι είναι οι πολιτικοί μας να αποφασίζουν αυτοί για εμάς. Και ναι μόνο με αυτά που μας δίνουν μπορούμε να δράσουμε. Μεσοπρόθεσμο; Ναι. Σκληρά μέτρα; Ναι. Να μη βρω δουλειά; Ναι. Δεν έχω άλλη επιλογή. Ή μεσοπρόθεσμο η πτώχευση. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Όχι δεν υποστηρίζω καμία κομματική παράταξη απλά βλέπω τα καλά και τα κακά χωρίς παρωπίδες, ότι ναι πρέπει να πληρώσουμε, θα είναι δύσκολα αλλά από όσο θυμάμαι με τις δικές μας ψήφους έφτασαν όλα ως εδώ. Και φυσικά χάρη στην ανικανότητα όλων μα όλων όσων ψηφίσαμε. Είμαστε όλοι μαζί μέσα σε αυτό και πρέπει να χορέψουμε τώρα στο χορό των εταίρων. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Είμαστε καλομαθημένοι μπορώ να πω. Να πιούμε τον καφέ μας, να δουλεύουμε<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>5 ώρες και όχι 8, να πληρωνόμαστε για αυτά που δεν κάνουμε – και το αντίθετο – να πάμε διακοπές κάθε χρόνο, να πηγαίνουμε στα μαγαζιά και στα <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">mall</span><span lang="EN-US"> </span>κάθε εβδομάδα. Δεν είναι έτσι όμως. Όλοι όσοι βγαίνουν στο εξωτερικό να δουλέψουν παραπονιούνται. Αγαπητοί μου συμπατριώτες αν δε δουλέψεις δεν πληρώνεσαι, χωνέψτε το. Και τώρα ας τα λουστούμε όλοι μαζί και ας κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε για να φέρουμε τη χώρα μας εκεί που της αξίζει και όχι εκεί που την φέρανε με τη βοήθειά μας. Ας σταματήσουμε τα παράπονα και ας ξεκινήσουμε συλλογική προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς, να δούμε όχι μόνο την οικονομική μας ανάπτυξη να γίνεται πραγματικότητα, αλλά την κοινωνική μας ανάπλαση, την πολιτική και συνταγματική αλλαγή να συμβαίνει και να «πετάξουμε» επιτέλους τις κομματικές προκαταλήψεις και τα κολλήματα του παρελθόντος. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Δύσκολο δε λέω. Η κοινωνία μας βρίθει από πολλαπλά προβλήματα, το ίδιο και το κοινοβούλιο, βρίθει από βόθρους που όταν μιλούν σου έρχεται να ξεράσεις. Και προσκυνούν όποιον εταίρο<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>αποφασίσει ότι έχουμε χρέος. Και πάντα μιλάμε για εικονικά λεφτά γιατί το να έχεις τέτοιο χρέος μόνο εικονικά μπορεί να είναι, αλλιώς δεν εξηγείται, το μικρό μου μυαλό δεν μπορεί να χωνέψει αυτά τα οικονομικά μεγέθη που ακούω κάθε μέρα. Ποσά που χρωστούν τα υπουργία στην ΔΕΗ , λεφτά που είναι εξαφανισμένα ή σε λογαριασμούς ξένων τραπεζών. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Το μικρό μου το μυαλό δεν το χωράει, γιατί το δικό μου μυαλό σκέφτεται μονάχα τρόπους επιβίωσης και προσπαθεί για το καλύτερο σε μία κοινωνία που χάνεται και αργοπεθαίνει. Έχω ελπίδες για εμάς, για όλους μας, αλλά ας μας επιτρέψουν και λίγο να τις θρέψουμε αυτές τις ελπίδες. Τα όνειρα που είχαμε όλοι μας χάνονται στο βωμό δισεκατομμυρίων. Εγώ όμως είμαι εδώ και θα παλέψω, για μια καλύτερη ζωή, για έναν καλύτερο εαυτό. Μέσα σε αυτή τη «βρωμιά» εγώ θα διατηρήσω τις αξίες που μου έμαθαν για έναν καθαρό και δίκαιο αγώνα.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-919952105097965610?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-42731792474286463472011-06-20T01:01:00.000+10:002011-06-20T01:01:07.993+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Περνούν οι ώρες και οι μέρες μακριά σου, περνούν οι εβδομάδες. Κάπου μακριά που δεν μπορώ να σε φτάσω όσο και αν προσπαθώ. Τι θλίψη και τι στενοχώρια. Όλα είναι άδεια. Τα όνειρα μου μόνο γεμίζουν με εσένα και τις σκέψεις μου για σένα. Προσπαθώ όσο ποτέ, τα καταφέρνω καλά και το ξέρεις, το βλέπεις, αλλά αγάπη μου χωρίς εσένα δεν μπορώ και πολλά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Δεν έχω όρεξη για τίποτα, μόνο διάβασμα για να ξεχνιέμαι. Ε και λίγο τηλεόραση να αποχαυνώνομαι και να ταξιδεύω σε εικόνες που μου μοιάζουν. Να ξεχνιέμαι και εγώ λίγο. Να χάνομαι στα παραμύθια του μυαλού και τα μονοπάτια των αισθήσεων. Πάλι με πιάνουν οι μαυρίλες μου αλλά δεν τις αφήνω και πολύ να με αγγίζουν, γιατί ξέρω πως δε με ξεχνάς, ούτε και εγώ σε βγάζω από το μυαλό. Είσαι εδώ μαζί μου, μπροστά μου, μέσα μου, δε σε αφήνω τώρα που σε βρήκα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/TmoMHdt-Pdo/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TmoMHdt-Pdo&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/TmoMHdt-Pdo&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και ακούω <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Papercut</span>, μουσική ταξιδιάρικη και ονειρική συνάμα και θυμάμαι. Θυμάμαι και ονειρεύομαι. Ένα καλύτερο μέλλον που λένε και όλοι εκεί έξω. Μια δουλίτσα, λίγα λεφτά, κάτι από την ευτυχία που μας αξίζει, κάτι από αυτό για το οποίο παλεύουμε ή προσπαθούμε να παλέψουμε. Μας τρώει και η προσπάθεια, μόνο η σκέψη να κάνουμε κάτι μας αποπροσανατολίζει. Τρώμε τους εαυτούς μας σιγά σιγά και εμείς, πέσαμε στην παγίδα που οι ίδιοι βάλαμε. Αλλά ξέρω ο καθένας ζει μέσα στα τόσα προβλήματα που έχει στην καθημερινότητα του και με τους δικούς του δαίμονες, τα δικά του «σκουληκάκια» του μυαλού, τα δικά του προσωπικά προβλήματα. Έτσι και εγώ μια από τα ίδια. Καμιά φορά θα το μοιραστώ και εγώ, τις σκοτούρες που έχω με κάτι που θα γράψω. Να, με κάνει να νιώθω λίγο πιο ήρεμα, πιο ελεύθερα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και κάτι είπα για παραμύθια. Παραμύθια του μυαλού, να αυτά που λέμε στους εαυτούς μας για να τους κάνουμε να ξεχαστούν για λίγο και αυτοί, να μην τα παίρνουν όλα τοις μετρητοίς. Γιατί η ζωή είναι ένα αστείο παραμύθι, άλλοτε πικρό και άλλοτε γελοίο. Πάντα όμως θα γελάω με αυτά που μου συμβαίνουν γιατί έτσι «πρέπει» λέω από μέσα μου, μόνο έτσι επιβιώνω και εγώ. Ρεαλίστρια και παραμυθατζού, χρόνια τώρα. Έτσι για να έχουμε να λέμε, να περνάει πιο γρήγορα και αυτή η ώρα τώρα που κόλλησε η βελόνα στο «<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Dreams</span>» των <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Papercut</span>.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4273179247428646347?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Κοζάνη 50100, Ελλάς40.30103 21.78596300000003840.130559 21.46597100000004 40.471500999999996 22.105955000000037tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-34757037328392752202011-06-13T21:19:00.000+10:002011-06-13T21:19:06.132+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Όλα τελείωσαν λοιπόν. Άνθρωποι φεύγουν και δε νοιάζονται ή τουλάχιστον έτσι αποφάσισαν να δείχνουν, ότι δε νοιάζονται. Για να μη στενοχωρηθούν και αυτοί. Βάζουν ασπίδες στην καρδιά τους, βάζουν τοίχους στην ψυχή τους. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Το καλοκαίρι έχει φτάσει επιτέλους και εγώ νιώθω περίεργα. Πώς να το εξηγήσω, δεν ξέρω. Η αλλαγή δεν ήταν και πολύ ομαλή. Και τώρα είμαι εδώ πίσω πάλι προσπαθώντας να μαζέψω τις αναμνήσεις μου από αυτό το ταξίδι, αναμνήσεις που δεν χωρούν σε μια βαλίτσα αλλά ούτε και σε ένα μυαλό. Μόνο σε κάτι φωτογραφίες και σε κάτι αποκόμματα από εισιτήρια, μικρά και ανούσια χαρτάκια που μαζεύω χρόνια τώρα… σα να προσπαθώ να κρατήσω τις στιγμές εκείνες στο χαρτί με κάποιον τρόπο. Να έχω κάτι να μου τις θυμίζει, κάτι τόσο απλό και άχρηστο, αλλά τόσο σημαντικό και ανεκτίμητο. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Προσπαθώ να ξυπνήσω από το λήθαργο της επιστροφής, να συγκεντρωθώ να τελειώνω με τις υποχρεώσεις μου αλλά κάτι με κρατά πίσω σε όλα αυτά που ζήσαμε, τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές, όλα αυτά τα οποία μοιραστήκαμε, τόσα πολλά μα και τόσο λίγα. Προσπαθώ να γονιμοποιήσω τη σκέψη μου να προχωρήσω, να περάσω καλά, να σκεφτώ κάτι άλλο, δύσκολο όμως πολύ. Είναι απερίγραπτο πόσο η καρδιά σε λαχταρά, πόσο η ψυχή πονά. Ανούσιο όμως να υποφέρει ξανά γιατί δε θα σε αφήσω να φύγεις, όχι αυτή τη φορά. Όσο δύσκολο και αν είναι, όσο άδικο και αν είναι αυτή τη φορά είναι διαφορετικά και προπαντός αληθινά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και εδώ λοιπόν σε σκέφτομαι μονάχη και αναπολώ χωρίς πια να στενοχωριέμαι διότι ξέρω που βαδίζω και που βαδίζεις, ξέρω τι συναισθήματα μας κατακλύζουν, τι αναμνήσεις μας συνοδεύουν και γι’ αυτό προχωρώ με ένα τεράστιο χαμόγελο, με μια καρδιά γεμάτη ελπίδα ότι το τέλος μας δεν έφτασε ακόμη. Μοιραστήκαμε ένα παρελθόν, ζούμε το παρόν μας χώρια αλλά μας συνδέει ένα μέλλον ελπιδοφόρο, ένα μέλλον για εμάς, δύσκολο μεν αλλά ξέρω ότι αξίζει. Λένε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και εγώ έχω πολλές ακόμη για να τις αφήσω να πεθάνουν. Μέσα σε μια κοινωνία που αργοπεθαίνει εγώ είμαι έτοιμη να ζήσω, όχι μόνο για εμένα αλλά και για όλους αυτούς που αγαπώ, και ειδικά εσένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal"></div><div style="text-align: center;">«Το πάρτι»</div><div style="text-align: center;">Στίχοι:&nbsp;Μυρτώ Κοντοβά</div><div style="text-align: center;">Μουσική:&nbsp;Γιάννης Κυφωνίδης</div><div style="text-align: center;">Πρώτη εκτέλεση:&nbsp;Άννα Βίσση</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Πιο κοντά στην καρδιά μου απόψε</div><div style="text-align: center;">κολλητά δυο φτερά</div><div style="text-align: center;">κι η απόσταση μικραίνει ξαφνικά</div><div style="text-align: center;">όλα τα πριν και τα μετά</div><div style="text-align: center;">κλειδώσαμε τόσο καλά</div><div style="text-align: center;">τα ‘χω εδώ, τα κράτησα μαζί μου</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τελικά την ουσία στη ζωή μου&nbsp;</div><div style="text-align: center;">τη δώσανε οι φίλοι μου, οι άνθρωποι μου</div><div style="text-align: center;">όλα στο σήμερα μετράνε</div><div style="text-align: center;">και το ξέρω επειδή θέλει προσπάθεια τρελή</div><div style="text-align: center;">αν θες να ζήσεις μια ζωή με δύναμη και πάθος</div><div style="text-align: center;">κι ας βγεις και κάπου λάθος</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Το πάρτι αρχίζει&nbsp;</div><div style="text-align: center;">κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει</div><div style="text-align: center;">το πάρτι αρχίζει</div><div style="text-align: center;">στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει</div><div style="text-align: center;">Το πάρτι αρχίζει...&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Πιο κοντά στην καρδιά μου, όλο πιο κοντά</div><div style="text-align: center;">η φωτιά μια απάντηση καινούργια μου ζητά</div><div style="text-align: center;">για το ποια είμαι τελικά στο σήμερα</div><div style="text-align: center;">μα εγώ απλά τρέχω εκεί που τρέχει κι η ψυχή μου</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Πιο κοντά είναι η απάντησή μου</div><div style="text-align: center;">το ξέρουνε οι φίλοι μου , μα κι οι εχθροί μου</div><div style="text-align: center;">πως το συναίσθημα με πάει και με φέρνει πιο κοντά</div><div style="text-align: center;">σ’ αυτό που είμαι τελικά</div><div style="text-align: center;">και μου χαρίζει μια καρδιά με δύναμη και πάθος</div><div style="text-align: center;">κι ας βγω σε όλα λάθος</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Το πάρτι αρχίζει&nbsp;</div><div style="text-align: center;">κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει</div><div style="text-align: center;">το πάρτι αρχίζει</div><div style="text-align: center;">στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει</div><div style="text-align: center;">Το πάρτι αρχίζει...</div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-3475703732839275220?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0Κοζάνη 50100, Ελλάς40.30103 21.78596300000003840.130559 21.46597100000004 40.471500999999996 22.105955000000037tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-26208509432055805762011-05-16T16:27:00.002+10:002011-05-16T22:02:02.160+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Που βρίσκομαι; Απορώ. Είμαι στο Εσκισεχίρ. Μία πόλη όμορφη μόνο όταν θέλει. Μία πόλη που όσο βροχερή γίνεται, τόσο τη φοβάσαι. Διαφορετική από τις άλλες στα δικά μου μάτια, διαφορετική από ό, τι έχω συνηθίσει, μα τόσο ίδια στην καρδιά μου. Κάποιες φορές γίνεται εριστική, προκαλεί και σε διώχνει, σα να μη σε θέλει, σα να είσαι ένα μικρόβιο που προσπαθεί να ξεφορτωθεί όσο το δυνατό γρηγορότερα.<br /><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNormal">Όταν είσαι ταξιδιώτης και απλός επισκέπτης σε υποδέχεται με τις καλύτερες προθέσεις. Άπαξ και αντιληφθεί όμως ότι θα είσαι εδώ για πολύ κάνει τα αδύνατα δυνατά να τη μισήσεις, γιατί; Γιατί αυτή η πόλη είναι σε μία χώρα που προσπαθεί να μοιάσει τις ευρωπαϊκές και τις αμερικάνικες κοινωνίες, προσπαθεί να είναι ανοιχτόμυαλη, αλλά στην προσπάθεια αυτή καταφέρνει ακριβώς το αντίθετο. Διότι ως κατεξοχήν συντηρητική χώρα δεν μπορεί τόσο εύκολα να εξευρωπαϊστεί. Βλέπεις τις γυναίκες να φοβούνται να φορέσουν τακούνια ή να βάψουν ξανθιά τα μαλλιά τους, βλέπεις να τις δέρνουν μπροστά στα μάτια σου και να συμπεριφέρονται σα ζώα και αν προσπαθήσεις να επέμβεις θα τις φας και εσύ, γιατί; Γιατί είναι καθήκον του άντρα να δέρνει τη γυναίκα του εδώ, για να μάθει να συμπεριφέρεται. Όταν υπάρχουν τέτοιες πρωτόγονες αντιλήψεις πως θέλετε να πάτε μπροστά; Όταν υπάρχει λογοκρισία παντού, όταν οι φασιστές διαδηλώνουν και απαγορεύεται να μιλήσεις γιατί δεν ξέρεις τι θα σου κάνουν – πιθανόν τίποτα αλλά οι Τούρκοι φίλοι σου στο απαγορεύουν καλού κακού – όταν τα ιστολόγια μπλοκάρονται, όταν δημοσιογράφοι φυλακίζονται γιατί απλά εκφράζουν την αλήθεια τι περιμένεις; </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, δημοσιογράφοι που παλεύουν σε αυτή τη χώρα για την ελευθερία λόγου που σε άλλες χώρες εθεωρείτο δεδομένη, άντρες που ξέρουν να συμπεριφέρονται, αληθινοί φίλοι που είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Μερικές πόλεις και μερικοί άνθρωποι προσπαθούν πολύ, ίσως χωρίς να το θέλουν πραγματικά να πάνε μπροστά, μην προσπαθείτε τσάμπα, έχετε πολύ δρόμο ακόμη. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Βλέπεις τα κτίρια, τα λεφτά που υπάρχουν σε αυτή την κυβέρνηση και που χρησιμοποιούνται εναντίον του κόσμου αντί υπέρ του. Βλέπεις την εκπαίδευση με τα τέλεια κτίρια και τα τέλεια κάμπους και μετά αντιλαμβάνεσαι το χαμηλό επίπεδο των μαθητών, ότι όλα δηλαδή είναι για το θεαθήναι. Να δειχτούν, να κοκορευτούν. Και δεν το λέω με κακία ούτε με εθνικιστική προκατάληψη μη με παρεξηγήσετε, είναι μονάχα η αλήθεια. Και η αλήθεια πονάει.&nbsp; </div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2620850943205580576?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-29052538597445491912011-05-02T15:27:00.000+10:002011-05-02T15:27:57.751+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Έχω χάσει τον εαυτό μου σε σένα. Είναι καλό αυτό; Δεν ξέρω, θα μου πεις; Δε σε καταλαβαίνω, γιατί κλαις; Έλα κοντά μου, αφού ξέρω μόνο εγώ μπορώ να σε γιάνω. Με ρωτάς αν σ’ αγαπώ. Πώς να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση όταν με κοιτάς με τα υγρά σου μάτια; Και τότε βγαίνει από τα χείλη μου ένα μεγάλο ναι, τόσο μεγάλο όσο η απεραντοσύνη του ωκεανού και το μαύρο του σύμπαντος. Από κάπου εκεί πρέπει να ήρθες και εσύ γιατί είσαι πολύ ονειρικός για να είσαι αληθινός. Δε στοιχειώνεις τα όνειρά μου γιατί τα ζούμε μαζί. Ένα όνειρο η ζωή μου μαζί σου και ξέρω ότι αν ποτέ χωριστούμε δε θα έχω πνοή να αναπνεύσω, δε θα έχω μάτια να αντικρύσω τον κόσμο, διότι όλα θα είναι σκοτεινά και μαύρα. Δε θα έχω τα φωτεινά σου μάτια να μου δείχνουν το δρόμο μέσα στο σκοτάδι, δε θα είσαι εκεί. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vpWhUiyLwMQ/Tb5AdNlxGMI/AAAAAAAAANo/WOvepNLbEaE/s1600/tumblr_lenxknQtgH1qbox11o1_500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="211" src="http://2.bp.blogspot.com/-vpWhUiyLwMQ/Tb5AdNlxGMI/AAAAAAAAANo/WOvepNLbEaE/s320/tumblr_lenxknQtgH1qbox11o1_500.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Δε θέλω να αντικρύσω το σκοτάδι ξανά</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Μη με αφήσεις ψιθυρίζω κλαίγοντας. Ποτέ μου λες. Μα πως μπορώ να σε πιστέψω μετά από όλα αυτά που έχω περάσει; Μην κοιτάς πίσω, δεν αξίζει μου λες. Και ξέρω ότι έχεις δίκιο αγάπη μου. Δεν κοιτάω πίσω, μόνο μπροστά γιατί έχω εσένα.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2905253859744549191?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-16863538622364267742011-04-18T03:35:00.000+10:002011-04-18T03:35:58.586+10:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Πού είμαι; Πού ήρθα; Κάπου τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά συνάμα. Στη γείτονα χώρα. Τη χώρα αυτή που τόσο έχει μισηθεί, που τόσο έχει συζητηθεί, που τόσο, που τόσο. Μία χώρα που μας έδωσε πολλά από τα χαρακτηριστικά της, γλωσσικά, πολιτιστικά κλπ. Μία όμορφη χώρα με πολλές αντιθέσεις, στοιχεία καλά και πολλά στοιχειά. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και είμαι εδώ προσπαθώντας να μάθω. Να μάθω τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, τους τόπους και τα σοκάκια τους. Αλλά ζητώ κάτι παραπάνω, ή μάλλον περίμενα κάτι παραπάνω. Κάτι περισσότερο από ένα <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">hi</span><span lang="EN-US"> </span>και ένα <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">how</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">are</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">you</span>. Μου δίνουν την εντύπωση ορισμένοι άνθρωποι εδώ ότι σου δίνουν σημασία μόνο όταν θέλουν κάτι από σένα. Πριν έναν μήνα ήθελαν καθοδήγηση, τώρα προσοχή για τα φεστιβάλ τους. Δεν είναι έτσι όμως. Για να διατηρήσεις μία τυπική έως φιλική σχέση χρειάζεται να προσπαθείς συνέχεια, όχι μόνο όταν σε συμφέρει. Αλλιώς ο άλλος το καταλαβαίνει και δεν σου δίνει σημασία πια, ούτε για ένα γεια. Αλλά αυτό το κάνουν πολλοί άνθρωποι σε πολλές χώρες και σε καμία περίπτωση δε γενικεύω. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Είναι και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που νοιάζονται στα αλήθεια, σε νιώθουν, σε ξέρουν, τους εμπιστεύεσαι. Και είναι αστείο πως ακόμη και τώρα κάποιοι μου λένε πρόσεχε τους. Γιατί επειδή είναι Τούρκοι; Ε και; Νομίζω ότι η Τουρκία είναι απλά άλλη μία χώρα δίπλα μας, όπως η Ιταλία. Ναι μοιραζόμαστε πολλά πάθη και μίση και ακόμη και τώρα μπορείς να δεις στον ουρανό του Εσκισεχίρ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">F</span>16 να πετούν τόσο χαμηλά – γεγονός που θα έπρεπε να είναι παράνομο – που σε κουφαίνουν στην κυριολεξία. Αεροπλάνα που όπως έμαθα εξασκούνται για την Ελλάδα και ταξιδεύουν μέχρι το Αιγαίο. Για να επιδείξουν τη δύναμή τους στην ελληνική κυβέρνηση. Και πάλι οι πολιτικές και χωροταξικές μας διαφορές δε με απασχολούν. Αυτό που με απασχολεί είναι οι άνθρωποι, άνθρωποι κοινοί σαν όλους τους υπόλοιπους με χαρακτηριστική εθνικιστική συμπεριφορά, έντονη θρησκοληψία και ευγένεια. Αληθινή ή ψεύτικη ποτέ δεν ξέρεις. Εάν με την ευγένεια τους προσπαθούν να πάρουν κάτι από εσένα πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να το αντιληφθείς εγκαίρως. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα φανεί κάποια στιγμή. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Εγώ ξέρω ένα πράμα, οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν αληθινοί φίλοι μαζί σου, το αποδεικνύουν κάθε μέρα και όχι «ό, τι του φανεί του λωλοστεφανή» και εγώ έχω σταματήσει να περιμένω για κάτι που στην τελική δεν έχει καν σημασία. Δεν παρακαλάω κανέναν για τυπικές φιλίες, πόσο μάλλον για λυκοφιλίες. Έχω μάθει πολλά για αυτό που λέγεται φιλία και έπαψα να νοιάζομαι για ανθρώπους που δε νοιάζονται, έπαψα να εμπιστεύομαι τόσο εύκολα και να δίνω τη φιλία μου σε αυτούς που την εκμεταλλεύονται και δεν την εκτιμούν. Φιλία, ακόμη και αν χαρακτηρίζεται από μία απλοική τυπικότητα είναι συνεχή απόδειξη και εμπιστοσύνη, επιβεβαίωση και προσπάθεια, αμοιβαίος σεβασμός, κατανόηση και αγάπη. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Αυτά.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1686353862236426774?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-66613054185141765932011-02-20T05:48:00.000+11:002011-02-20T05:48:06.229+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal">Κάποτε ένιωσα κάτι δυνατό, κάτι αδιανόητο, κάτι αδιαπέραστο, που πίστευα ότι κανείς και τίποτε δεν θα μπορούσε να μου το πάρει. Και όμως αυτό που ένιωσα κάποτε μου το πήραν με βία, μου το έγδαραν, μου το χτύπησαν χωρίς οίκτο, μου το πέταξαν στα σκουπίδια σαν να ήταν κάτι που ποτέ δεν είχε αξία, που πότε δεν θα έπρεπε να υπήρχε. Και όμως υπήρξε και όσο και αν με έκανε να ζω, άλλο τόσο με σκότωσε και ακόμη με σκοτώνει. Σα χιλιάδες μέλισσες να μου τρυπούν την καρδιά, με τα δηλητηριώδη τους κεντριά να αφήνουν σημάδια που πονάνε ακόμη και στην όψη. Πληγές αμέτρητες σε μια ψυχή που μόνο αγάπη ποθεί. Τώρα όμως είναι αργά, πολύ αργά. Δεν υπάρχουν άλλα δάκρυα να ρίξω, που να τα βρω άλλωστε, ακόμη και αυτά μου τα πήρες. Ούτε να κλάψω δεν μπορώ πια για σένα. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Με στέγνωσες, με αποτελείωσες, με κατέστρεψες. Όσο και αν δεν το σκέφτομαι δεν μπορώ να συνεχίζω να το αρνούμαι. Είναι αλήθεια, είσαι η κατάρα μου και η ευχή μου, η αρρώστια αυτή που όσο και αν σε ταλαιπωρεί, δένεσαι τόσο πολύ με αυτή που δεν μπορείς χωρίς τα φάρμακα σου, χωρίς πανιά να σκουπίζεις τα αίματα και να καθαρίζεις τις καινούργιες και τις παλιές πληγές στο ταλαιπωρημένο πια σώμα σου.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">«Είμαι ο εχθρός μου ο πιο μεγάλος, ο νεκρός ωκεανός που έχω στο βλέμμα, με δάκρυα πλημμύρισε, και έσταξαν τα μάτια μου σαν αίμα». </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Μη με ζαλίζεις άλλο, άσε με, φύγε από εδώ. Δεν μπορώ άλλο πια, κουράστηκα. Είσαι ένας γρίφος, ένα πάζλ που ποτέ δεν μπόρεσα να λύσω. Σε λατρεύω αλλά μη χτυπάς άλλο, άσε με στην ησυχία της πολύβουης μου καρδιάς, δεν είναι για σένα τα στενά δρομάκια μου και οι βρώμικες λεωφόροι της ψυχής μου. Μόνο αν αντέχεις να ζεις μέσα στα δικά μου αδιέξοδα και μπορείς να καθαρίσεις ακόμη και τα αποτσίγαρα μου μπορείς να προσπαθήσεις. Και μόνο αν θέλεις να προσπαθήσεις, μόνο αν καταλάβεις τι είμαι τελικά για σένα. Μα τι λέω; Λες και είμαι κάτι για σένα! Φτάνει όμως για σήμερα, πάλι άφησα τον εαυτό μου, βγες από το μυαλό μου επιτέλους! Καληνύχτα και μην την αγκαλιάζεις πολύ σφιχτά, μπορεί να σου φύγει και να βρεθείς στη θέση μου…</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6661305418514176593?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-92033719036357491422011-02-03T02:40:00.000+11:002011-02-03T02:40:04.412+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σαν όνειρο, σαν να ζω διπλή ζωή. Πώς γίνεται αυτό; Πως είναι δυνατόν να συμβαίνει; Γιατί διχάζομαι; Μια νιώθω ότι είμαι αλλού, σε άλλη ήπειρο σε άλλη χώρα, και μια ότι αυτό που έζησα ήταν ένα όνειρο,τόσο μακρινό και ανούσιο σαν να μην υπήρξε ποτέ, ούτε καν στη συνείδησή μου τελικά. Όμως δεν ξέρω τι είναι πια αληθινό, που πατώ και που βρίσκομαι. Βλέπω τα πρόσωπα των αγαπημένων μου σαν απρόσιτες μαρμάρινες κούκλες, τις τοποθεσίες και τους χώρους μου σαν να μην ήμουν ποτέ εδώ, σαν να τα αντικρίζω όλα για πρώτη φορά.<br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Και όμως εδώ μεγάλωσα, με αυτούς τους ανθρώπους συναναστράφηκα… δεν το νιώθω όμως, δεν το αισθάνομαι. Σαν να μην τους ξέρω, σαν να μη θέλω να τους μάθω. Θέλω να φύγω, να ξεφύγω, να πετάξω από εδώ. Να είμαι μόνη μου κάπου μακριά και να μη σκέφτομαι τίποτα. Έχω κουραστεί να σκέφτομαι. Αρνούμαι τη φύση μου, το ανθρώπινο αυτό χαρακτηριστικό που με κάνει να διαφέρω.&nbsp;<span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-9203371903635749142?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-59180586104321913182011-01-27T23:21:00.001+11:002011-01-27T23:29:05.191+11:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><blockquote>Ρώτησα γιατί φωνάζεις φύγε<br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TUFjCvU-M2I/AAAAAAAAANE/R2QY35BJMj0/s1600/tumblr_leily9O7zK1qenmuxo1_500.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TUFjCvU-M2I/AAAAAAAAANE/R2QY35BJMj0/s200/tumblr_leily9O7zK1qenmuxo1_500.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Ποτέ μου, Θεέ μου, δεν είχα μια αγάπη απλή</td></tr></tbody></table>τι κρύβεις κ δε θες να πεις<br />ρώτησα ο έρωτας που πήγε<br />και δεν απάντησε κανείς<br />ρώτησα γιατί κρατάς μαχαίρι<br />καρδιά δε πρόκειται να βρεις.<br />Ήτανε χαμένη από χέρι<br />κομμάτια ήταν πριν να'ρθεις.<br />Ποτέ μου Θεέ μου,<br />δεν είχα μια αγάπη απλή<br />Πως να μαι.. τι να'μαι<br />Ευαίσθητη ή λογική ;</blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://i.ytimg.com/vi/K_B4cqNJDUE/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/K_B4cqNJDUE?f=videos&c=google-webdrive-0&app=youtube_gdata" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/K_B4cqNJDUE?f=videos&c=google-webdrive-0&app=youtube_gdata" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br />Βαρέθηκα πια. Βαρέθηκα. Κουράστηκα πια να αναλώνομαι σε χαμένους έρωτες και εφήμερες αγάπες. Να δίνω και να μην παίρνω, να αισθάνομαι και μετά να μη νιώθω, να προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα. Είχα τις ευκαιρίες μου δε λέω, αλλά η καρδιά πάντα λαχταρά αυτό που δεν μπορεί να έχει. Μα τι ανούσιο! Να προσπαθείς πάντα για αυτό που δεν έχεις, για μια αγάπη που ποθείς με όλη σου την ψυχή και να μην αντιλαμβάνεσαι τι έχεις ήδη μπροστά σου, ποιον πληγώνεις και ποιον απορρίπτεις και μαζί του να πληγώνεσαι και εσύ. <br /><br />Αλλά τέρμα όλα αυτά, τελείωσαν για μένα. Βαρέθηκα, δεν τα θέλω όλα αυτά. Κουράστηκα πια να προσπαθώ, αλλά αυτό είναι το χειρότερο. Να έχεις σταματήσει να ονειρεύεσαι την αγάπη, να έχεις σταματήσει να επενδύεις, να έχεις εγκαταλείψει το πλοίο αυτό που λέγεται «αγάπη». Οι καπετάνιοι και το πλήρωμα φωνάζουν το όνομά μου, εγώ όμως δεν ακούω. Κάθομαι απέναντι στο λιμανάκι και τους κοιτώ ατάραχη. Ο πόνος μου έχει καταστρέψει την ακοή και έτσι μόνο βλέπω. Τα μαλλιά μου ανεμίζουν και τα μάτια μου είναι βουρκωμένα, διότι ξέρω για τί με φωνάζουν και ξέρω γιατί δεν τους ακούω. <br /><br />Με πιάνει μια λαχτάρα να πάω και εγώ εκεί, να τρέξω να προλάβω το καράβι, να τα αφήσω όλα πίσω! Δεν μπορώ όμως, κάτι με εμποδίζει. Κοιτώ χαμηλά και βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι με μια κουβέρτα να σκεπάζει τα πόδια μου για να μην μπορώ να αντικρύσω το άσχημο αυτό θέαμα, ότι δεν έχω πόδια. «Δεν μπορώ να κουνηθώ, δεν μπορώ να κουνηθώ», ψελλίζω, όμως η φωνή μου δεν ακούγεται. Ποιος μου έκοψε τη γλώσσα; Ποιος; Μα γιατί αναρωτιέμαι; Εγώ μου έκοψα τη γλώσσα για αυτόν ακριβώς το λόγο, να μην μπορώ να τους φωνάξω να με περιμένουν, να μην μπορώ να ακουστώ, να μην μπορέσω ποτέ ξανά να πω «σ’ αγαπώ». Τώρα όλα έχουν νόημα για μένα. Τώρα αντιλαμβάνομαι τις πράξεις μου. <br /><br />Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να τρέχουν προς το καράβι χαμογελαστοί πιασμένοι χέρι χέρι με το ταίρι τους και θέλω και εγώ να τρέξω, να πηδήξω το κενό που υπάρχει μεταξύ του καραβιού και του μικρού λιμανιού. Αλλά δυστυχώς για μένα δεν υπάρχει μπάρα να σύρω το καρότσι μου και να μπω στο πλοίο. Και κανείς δεν έχει το κουράγιο να με πάρει στην αγκαλιά του, ούτε τη δύναμη ούτε την υπομονή να κουβαλάει ένα «σακάτη». Πού είναι η δύναμη και η τόλμη που είχα για τη ζωή; Όταν έτρεχα ελεύθερη από σκέψεις και προβλήματα, όταν ήμουν μικρό κορίτσι, ανέμελη και αθώα. Τότε που χαλούσα όλα μου τα παπούτσια από το τρέξιμο και το παιχνίδι! Τώρα κουβαλάω μόνο ένα ζευγάρι σκουριασμένες ρόδες με δυο κιλά σίδηρο και όχι ένα ζευγάρι χρωματιστά σταράκια. <br /><br />Και κάπως έτσι τους βλέπω όλους να μπαίνουν στο καράβι αυτό που λέγεται «αγάπη» και κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν να φωνάζουν το όνομά μου, καθώς απομακρύνεται το πλοίο, το βλέπω στα χείλη τους και ας μην μπορώ να το ακούσω. Μόνο τα μάτια μου έχουν απομείνει, για να βλέπω και να μην μπορώ να πράξω, να κοιτώ τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε για να την αλλάξω. Και είναι όλοι μέσα. Φίλοι συγγενείς, γνωστοί, άγνωστοι. Εγώ όμως όχι. Δεν μπορώ να περπατήσω. Είμαι «σακάτης», είμαι ανάπηρη. Σωματικά και ψυχικά. Έχω χάσει το πλοίο της αγάπης για πάντα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5918058610432191318?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-74728254154167929412011-01-26T03:08:00.000+11:002011-01-26T03:08:48.546+11:00Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πόσο μεγαλώσαμε πια; Τα εμπόδια που είχαμε κάποτε φαίνονται τόσο ασήμαντα μπροστά σε αυτά που αντιμετωπίζουμε τώρα. Είναι δύσκολο να είσαι ενήλικας τελικά. Και μεγαλώσαμε απότομα ρε γαμώτο. Πώς γίναμε έτσι; Κάποτε κάναμε ρυτίδες έκφρασης επειδή γελούσαμε πολύ, τώρα κάνουμε ρυτίδες ανάμεσα από τα φρύδια γιατί σκεφτόμαστε πολύ. Γιατί τόσο πολύ περισυλλογή και αμφιβολία; <br /><br />Τι φταίει; Να φταίει το άγχος της σημερινής κοινωνίας; Να τελειώσεις το πανεπιστήμιο; Να βρεις δουλειά; Να βρεις ένα καλό παιδί να παντρευτείς; Πολύ μπανάλ. Τώρα οι αιτίες της πολύωρης σκέψης και του άγχους είναι πιο πολύ να ανταποκριθείς στον εαυτό σου, παρά σε όλα όσα θέλει η κοινωνία για σένα, που δεν είναι άλλα από ένα πτυχίο στην ώρα του και μία δουλειά αντάξια αυτού που σπούδασες, αλλιώς σε φάγανε οι κουτσομπόλες γλώσσες. Να ανταποκριθείς στα θέλω και τις δικές σου επιθυμίες, να μην προδώσεις τα δικά σου όνειρα και αυτά που έκανες κάποτε με τους φίλους σου. Μα πως στο καλό το κάνεις αυτό; Πώς γίνεται να μην αλλάξεις και εσύ μαζί με τα όνειρά σου στο πέρασμα του χρόνου; Εμ αν το ξέραμε αυτό όλοι θα ήμασταν χαρούμενοι. Μήπως τελικά προσπαθούμε πολύ χωρίς να έχει ουσία; Τι αξίζει τελικά; Η πραγματοποίηση των στόχων σου και των ονείρων σου ή οι άνθρωποι που χάνεις στην πορεία για την υλοποίησή τους; <br /><br />Μήπως η ζωή που όλοι ονειρευόμαστε να βρίσκεται εκεί που δεν περιμένουμε ποτέ; Μήπως η ζωή που πάντα θέλαμε να εξαρτάται πάντοτε από τις παιδικές μας επιθυμίες, ακόμη και αν δεν το παραδεχόμαστε; Μήπως φοβόμαστε τα ίδια μας τα όνειρα τελικά; Μήπως φοβόμαστε ότι όταν θα πραγματοποιηθούν όλα μας τα όνειρα δεν θα έχουμε σκοπό στη ζωή μας; Μάλλον γι’ αυτό έχουμε συνεχώς και καινούργια όνειρα, για να είμαστε πιο ενθουσιασμένοι για τη ζωή και όταν πια κοντεύουμε προς την υλοποίησή τους να χάνουν το νόημά τους. Έτσι και εμείς όλο και αναβάλλουμε κάτι όταν ξέρουμε ότι θα μας φέρει ένα βήμα πριν το όνειρο. Ένα βήμα πριν την ευτυχία, αλλά και την ανούσια ζωή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-7472825415416792941?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-60838267082631161392011-01-18T05:53:00.000+11:002011-01-18T05:53:53.359+11:00Έχω χαθεί μέσα μου, στο εγώ μου, στην παραφροσύνη μου, στη δική μου τρέλα. Πονάω αλλά δεν το νιώθω, πονάω αλλά δε με αγγίζει. Πώς είναι δυνατόν; Ξέρω ότι με πειράζει, ότι με πονάει, ότι υποφέρω, κι όμως δεν το νιώθω. Το βλέπω μόνο στα όνειρά μου. Η ψυχή μου υποφέρει σιωπηλά και όμως δεν το νιώθω, μονάχα το ξέρω βαθιά μέσα μου ότι κάτι έσπασε για τα καλά, για πάντα και δεν ξανακολλάει. Και ξέρω ότι δεν με πειράζει. Καθόλου. Ίσως αυτό θα έπρεπε να με προβληματίζει, το ότι δε με προβληματίζει. <br /><br />Τι κάνεις όμως όταν έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο; Απλά το υπομένεις, το αφήνεις να περάσει. Και αν δεν περάσει; Και αν δεν φύγει ποτέ; Θα αφήσεις τη ζωή σου να χαθεί μέσα στις αναμνήσεις, στις απογοητεύσεις και στα ανεκπλήρωτα όνειρα; Όχι. Όχι γιατί τώρα έμαθες ότι μόνο εσύ είσαι για σένα, ότι αν δεν προσπαθήσεις εσύ να σωθείς, κανένας άλλος δε θα το κάνει για σένα. Τέρμα οι μιζέριες και οι κακομοιριές, τέρμα όλα αυτά για τα οποία θα χανόσουν εύκολα και χωρίς σκέψη. Ναι έχεις χαθεί μέσα στο ίδιο σου το εγώ όμως χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα. Τι ωραία να μη σκέφτεσαι τίποτα! Ίσως έτσι να είναι καλύτερα, ίσως έτσι να ξεχαστείς και λίγο και να μη νιώθεις. Αλλά τι λέω δε νιώθεις ήδη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6083826708263116139?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-16155950244738397702011-01-15T23:21:00.000+11:002011-01-15T23:21:41.229+11:00Περιμένω, περιμένω για κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Κολλάω και δεν ξέρω γιατί. Η ζωή μου μια ευθεία γραμμή που ξεφεύγει από την πραγματικότητα και ταξιδεύει στα δικά της μονοπάτια. Με γωνίες και κύκλους που τρελαίνουν τη σταθερότητα των υπολοίπων. Και κάτι χάνω μέσα στους αιώνες της ύπαρξής μου. Κάτι μου διαφεύγει, μου ξεφεύγει μέσα από τα αέρινα χέρια μου. Χάνω το μυαλό μου στα αδιέξοδα του έξω κόσμου. Θέλω πάλι να κλειστώ στο δικό μου μοναδικό κόσμο, να μη μιλάω σε κανέναν, να μην ακούω πια κανέναν, το μόνο που να με συντροφεύει να είναι η γαλήνη του εγώ μου, η ηρεμία της ψυχής μου. Να κλειστώ μέσα στη φούσκα της ζωής μου και να μην ξαναβγώ. <br /><br /><br />Όλοι πρέπει να υποστούμε μικρούς θανάτους, κάθε δοκιμασία της ζωής είναι ένας μικρός θάνατος, αλλά συνάμα και μια μικρή αναγέννηση. Αλλά εάν δεν πεθάνεις πρώτα, να υποστείς την απόλυτη φθορά, να χαθείς, να εξαφανιστείς, να νιώσεις μέσα σου τον πόνο, την οργή, την απογοήτευση, τη λύπη, την απόρριψη, το θάνατο, δε μπορείς να συνεχίσεις. Πρέπει να υποστείς την απόλυτη μεταμόρφωση πρώτα, την αλλαγή στο έσω σου, στην ψυχή σου και έπειτα θα επέλθει και η ολική σου μεταμόρφωση, σαν τις πεταλούδες. Πρώτα ξεκινούν σαν άσημες κάμπιες και βάζουν τον εαυτό τους να υποστεί ένα θάνατο. Τυλίγονται μέσα στο ίδιο τους το κουκούλι και έπειτα από την αναμονή επέρχεται η ολική μεταμόρφωση σε κάτι τόσο όμορφο και μαγικό, μία πεταλούδα. Έτσι λοιπόν είναι και η ψυχές μας. Κάθε μέρα έρχεσαι αντιμέτωπος με δοκιμασίες της ζωής που μέσα από τον πόνο που σου προξενούν αλλάζεις και πρέπει να τον υποστείς, σαν μια κάμπια να τυλιχτείς μέσα στο κουκούλι σου, μέχρι να περάσει αυτή η περίοδος και να μεταμορφωθείς, να γίνεις ένα νέο κομμάτι του εαυτού σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1615595024473839770?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-65266192508691638652010-12-22T03:24:00.002+11:002010-12-22T03:24:45.438+11:00Πριν σε βρω σε είχα σκεφτεί<br />πριν το φως εγώ σε είχα δει<br />λες κι ήσουν για μένα<br />και τον πόνο είχα αισθανθεί<br />πριν το ψέμα πριν την πληγή<br />πριν κλάψω για σένα<br /><br />Κι αν χαθούμε ας γίνει με τρόπο<br />σαν της μέρας φως που χάνεται αργά<br />για να μη καταλάβω και νιώσω<br />Κι ας τα ήξερα πριν γίνουν όλα αυτά<br /><br />Το έργο πια ίδιο στο τέλος <br />λες κι η καρδιά ζει για το βέλος<br />ντύθηκα κι απόψε να βγω<br />και σ΄ένα παραμύθι να μπω<br />με σένα και με μένα θα υποκριθώ μια στιγμή<br />πως δεν ξέρω τί θα συμβεί<br />ποιό είναι το θέμα πως δεν ξέρω τί θα συμβεί<br /><br />Πριν σε βρω σε είχα σκεφτεί<br />πριν το φως εγώ σε είχα δει<br />λες κι ήσουν για μένα<br />και τον πόνο είχα αισθανθεί<br />πριν το ψέμα πριν την πληγή<br />πριν κλάψω για σένα<br /><br /><br /> <br />Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη<br />Μουσική: Νίκος Αντύπας<br />Πρώτη εκτέλεση: Σάκης Ρουβάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6526619250869163865?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-89698040645744175882010-12-20T06:03:00.000+11:002010-12-20T06:03:21.104+11:00Περιμένω, περιμένω για κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Κολλάω και δεν ξέρω γιατί. Η ζωή μου μια ευθεία γραμμή που ξεφεύγει από την πραγματικότητα και ταξιδεύει στα δικά της μονοπάτια. Με γωνίες και κύκλους που τρελαίνουν τη σταθερότητα των υπολοίπων. Και κάτι χάνω μέσα στους αιώνες της ύπαρξής μου. Κάτι μου διαφεύγει, μου ξεφεύγει μέσα από τα αέρινα χέρια μου. Χάνω το μυαλό μου στα αδιέξοδα του έξω κόσμου. Θέλω πάλι να κλειστώ στο δικό μου μοναδικό κόσμο, να μη μιλάω σε κανέναν, να μην ακούω πια κανέναν, το μόνο που να με συντροφεύει να είναι η γαλήνη του εγώ μου, η ηρεμία της ψυχής μου. Να κλειστώ μέσα στη φούσκα της ζωής μου και να μην ξαναβγώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8969804064574417588?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-35496706287923090522010-12-08T19:25:00.000+11:002010-12-08T19:25:10.446+11:00Θεσσαλονίκη, 7 Δεκεμβρίου 2010<br /><br />Κάθομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου για αυτό που έζησα. Το αποτέλεσμα; Είναι αδύνατο να εκφραστώ. Πώς να περιγράψεις κάτι που έζησες τόσο έντονα, μία εμπειρία γεμάτη όμορφες και αξέχαστες στιγμές; Τους ανθρώπους που γνώρισες, έκλαψες, γέλασες μαζί τους; Που τόσο αγάπησες; Τόπους μακρινούς και πόλεις απαράμιλλης ομορφιάς; Δεν μπορείς, δεν μπορείς. Είναι χαραγμένα βαθιά μέσα στο μυαλό σου και στα σοκάκια της μνήμης σου. <br /><br />Αντιλαμβάνεσαι πόσο λίγο ήταν όλο αυτό, πόσο πολύ θα ήθελες να το ξαναζήσεις και να ξαναπάς εκεί, να γινόντουσαν όλα ξανά από την αρχή, δεν μπορείς όμως. Και δεν το μετανιώνεις που επέστρεψες πίσω. Είδες τους αγαπημένους σου που τόσο σου έλειψαν, φίλους, οικογένεια, ανθρώπους που ποτέ δε γνώρισες, αλλά όταν τους κοιτάς στο δρόμο, κάτι σου θυμίζουν. Αχ! Τι ωραία να γυρνάς πίσω! Να ξαναβλέπεις όλα αυτά που σου έλειψαν τόσο από την πατρίδα και που όταν τα σκεφτόσουν σου φαίνονταν τόσο μακρινά! Αλλά τώρα είναι το αντίθετο. Σκέφτεσαι, πότε έγιναν όλα αυτά στη μακρινή Αυστραλία; Ήταν όντως αληθινό ή το ονειρεύτηκες; Όχι ήταν παραπάνω από αληθινό! Παραπάνω από κάθε τι πραγματικό και ψεύτικο μαζί. Κάτι παραπάνω από άλλη μία εμπειρία τελικά. <br /><br />Για να είμαι ειλικρινής, τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα, είμαι χαρούμενη μέχρι δακρύων που είμαι πίσω, αλλά από την άλλη δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ ακόμη – φταίει και το καταραμένο jet lag – δεν θέλω να συνειδητοποιήσω ότι όλο αυτό τελείωσε οριστικά, ότι πιθανόν (πιθανόν λέγω) να μην ξαναγυρίσω ποτέ πια στο Σύδνεϋ και να μην ξαναδώ όλους αυτούς τους ανθρώπους. Είναι η στιγμή που έχεις συνηθίσει και έχεις μάθει να ζεις σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος, έχεις προσαρμοστεί στις συνθήκες και εκείνη ακριβώς τη στιγμή πρέπει να φύγεις. Τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να αλλάξεις ξανά τρόπο ζωής. <br /><br />Αλλά τώρα θα φανεί η δύναμή σου. Πώς μπορείς να ξαναρχίσεις τη ζωή σου από εκεί που την είχες αφήσει, να ξεκινήσεις από την αρχή, από το μηδέν για ακόμη μία φορά. Πάνω στα συντρίμμια αυτού που άφησες. Ξέρεις όμως βαθιά μέσα σου ότι θα ξαναγυρίσεις κάποια στιγμή εκεί, στο μέρος αυτό που τόσο ξένο σου έμοιαζε στην αρχή, αλλά τόσο κοντά στην καρδιά σου είναι τελικά. Και συνεχίζεις, συνεχίζεις, διότι δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο στις στιγμές που έζησες, δεν μπορείς να παγώσεις τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Ο χρόνος τρέχει, κάθε ώρα και στιγμή, τρέχει και πρέπει και εσύ να τον προλάβεις, να μη σταματήσεις ποτέ να τον ακολουθείς, διότι εάν το κάνεις, είσαι χαμένος. Δεν μπορείς να μείνεις στο παρελθόν, όσο και αν σου λείπει, όσο και αν θα ήθελες να τα ξαναζούσες όλα αυτά. Δεν μπορείς. <br /><br />Αλλά τώρα ξέρεις ότι πρέπει – αλλά το κυριότερο μπορείς - να προχωρήσεις και ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. Είσαι έτοιμη να αρχίσεις ξανά, με τον παλιό σου εαυτό να έχει αφήσει τα κομμάτια του στη διαδρομή, κάπου εκεί σε κάποια χώρα, και το νέο σου εγώ να ξεπροβάλλει από το πουθενά, έτοιμο για κάθε πρόκληση και δοκιμασία της ζωής. Έτοιμο για κάθε ευτυχία, στενοχώρια, απογοήτευση, φιλία, έρωτα. Άφησες τον παλιό σου εαυτό να θαφτεί μια και καλή, και το καινούργιο σου εγώ είναι έτοιμο να ζήσει. Να ζήσει μια ζωή όπως την ονειρεύτηκε, όπως την ήθελε πάντα. Viva la Vida λοιπόν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-3549670628792309052?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-90178858951303306552010-11-15T18:35:00.002+11:002010-11-15T18:35:23.044+11:00Τις τελευταίες μέρες απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό. Πώς πολλές φορές αφήνομαι στις αποφάσεις των άλλων, αφήνομαι και γίνομαι έρμαιο των δικών τους επιλογών. Γιατί; Γιατί πολλές φορές δεν θέλω να αποφασίσω για τον ίδιο μου τον εαυτό. Δε θέλω να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητά μου και τις δικές μου αποφάσεις. Αλλά όταν αυτό παραπάει και οι άλλοι το αντιλαμβάνονται, προσπαθούν να σε εκμεταλλευτούν. Όχι κύριοι, τι λέτε; Εγώ δεν είμαι πιόνι κανενός! Ούτε καλά καλά του ίδιου μου του εαυτού. Γι’ αυτό και κόβω τα πολλά πολλά και απομακρύνομαι. Δεν κάνω φασαρία – δεν είναι στη φύση μου ούτως η άλλως – και απλά την κάνω με ελαφρά. Όσο αθώα ή ευγενική και αν φαίνομαι σε όσους με γνωρίζουν, τόσο ξύπνια είμαι. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να με έχει του χεριού του. Όλα αυτά είναι λόγια θυμού και αγανάκτησης, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ψάχνουν ένα θύμα να τους κάνει όλα τα χατίρια, κάποιον να έχουν του χεριού τους. Ε όχι λοιπόν, εγώ δεν είμαι από αυτά τα υποψήφια θύματα. Και ούτε ψάχνω κάποιο για μένα. Είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου – ή έτσι θέλω να πιστεύω. Αλλά τουλάχιστον δεν ανήκω σε κανέναν. <br /><br />Ξέρω όλα αυτά ακούγονται περίεργα και χωρίς νόημα, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κατονομάσω κανέναν από αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι με το που δουν ευγενικό άνθρωπο τον κατασπαράζουν. Αν και ναι, έχω γνωρίσει αρκετούς. Δυστυχώς. Αλλά τι να κάνεις; Δεν είναι ότι τους συναντώ πρώτη φορά! Τους ξέρω χρόνια τώρα, τους έχω μάθει. Και έχω μάθει να ξεφεύγω όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Τέλος πάντων. Μία συμβουλή μόνο. Να είστε ευγενικοί μόνο εκεί που ξέρετε ότι αξίζει, αλλιώς θα την πατήσετε αγαπητοί μου. Και μετά άντε να γλιτώσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-9017885895130330655?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-77319747841457790432010-11-09T17:11:00.000+11:002010-11-09T17:11:34.693+11:00Τα όνειρά μου στοιχειώνονται από τη μορφή σου. Μπαίνεις μέσα στα άδυτα του υποσυνείδητού μου και τα ταράζεις. Σε έχω ξεχάσει, δε σε σκέφτομαι πια. Όχι όπως πριν. και όμως είσαι εκεί, μέσα στα χαμένα μου όνειρα και τις τρελές μου σκέψεις. Δεν έχω άλλη μαυρίλα, έχει ξεπλυθεί μαζί με σένα και ό, τι άφησες πίσω. Χαίρομαι για αυτό αλλά συνάμα έχασα εσένα. <br /><br />Είσαι μακριά, πάντα ήσουν και κάθε βράδυ ξετρυπώνεις από το πουθενά μέσα στο νου μου. Γιατί έτσι; Όλα είναι διαφορετικά τώρα, δεν είμαι αυτή που ήμουν αλλά εσύ έρχεσαι ακόμη όπως ερχόσουν, σαν να μην άλλαξε τίποτα και να μην έφυγα. Δεν είναι η πραγματικότητα όμως. Το φάντασμα σου με στοιχειώνει, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από τη δική μου φαντασία. Ναι είσαι αποκύημα της τρομερής και κατεστραμμένης μου φαντασίας γιατί απλούστατα δεν μπορώ να σε αφήσω πίσω. Και όχι γιατί είμαι ερωτευμένη με εσένα, αλλά με αυτό που μου έδωσες, με αυτό που αντιπροσώπευες, την αληθινή και χωρίς όρους αγάπη, τον αληθινό και παθιασμένο έρωτα που χάρισες απλόχερα, αλλά τόσο βίαια πήρες πίσω. <br /><br />Φύγε λοιπόν φάντασμα, σταμάτα να με κυνηγάς – λέω στο μυαλό μου. Και ξάφνου υπακούει τυφλά. Όλα χάνονται και δε βλέπω τίποτα. Κάτι λευκό και απροσδιόριστο ξεπροβάλλει στους διαδρόμους του ζαλισμένου μου μυαλού. Κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι, γιατί από τη ζαλάδα που μου έφερε η απότομη αλλαγή δεν μπορώ να εστιάσω. Προσπαθώ ξανά και ξανά, αλλά τίποτα. Αποφασίζω λοιπόν να κλείσω τα μάτια μου και να αφεθώ στη ζεστασιά και το φως που μου προσφέρει η άγνωστη αυτή πηγή που ολοένα και πλησιάζει προς το μέρος μου. Δεν την αντέχω όμως τόση δύναμη και λιποθυμώ.<br /><br />Ξυπνώ σε ένα δάσος, τόσο πυκνό που είναι σκοτεινά. Ελάχιστο φως περνάει μέσα από τις φυλλωσιές. Κάποιες ηλιαχτίδες προσπαθούν απεγνωσμένα να περάσουν τα άγρια και ψηλά δέντρα του δάσους και να φτάσουν στο έδαφος. Να ζεστάνουν ό, τι πεθαμένο έχει ξεμείνει εκεί, με μόνη ελπίδα να ξαναβρεί τη χαμένη του ζωή. Εγώ παρακολουθώντας τη μάχη αυτή αναρωτιέμαι. Πώς θα ξαναζωντανέψουν όλα αυτά που έχουν πεθάνει, αναμνήσεις, συναισθήματα, μορφές, άνθρωποι; Ακόμη και αν όλο το φως του ήλιου πέσει πάνω τους τίποτα δεν είναι όπως πριν. Τίποτα νεκρό δεν ανασταίνεται στη φύση, το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και στο μυαλό του ανθρώπου. <br /><br />Ξάφνου μία ζωηρή και πεισματάρα ηλιαχτίδα καταφέρνει και φωτίζει με το δυνατό της φως ένα μαραμένο λουλούδι. Εγώ κουρασμένη όπως είμαι από το συνεχόμενο ταξίδι μου στο χρόνο αντιλαμβάνομαι ότι το πεθαμένο λουλούδι αρχίζει και κουνιέται. Απορημένη πλησιάζω. Αλλά ό, τι και να πω είναι λίγο. Σπίθες και πυγολαμπίδες ξεπρόβαλλαν από το πουθενά αφήνοντας εμένα και την υπόλοιπη φύση άναυδη. Μέσα από αυτές τις σπίθες πράσινα κλαδιά σα μαστίγια εμφανίστηκαν, αγκαλιάζοντας τις μαραμένες ρίζες του λουλουδιού, δημιουργώντας νέες και δυνατότερες ρίζες. Και οι πυγολαμπίδες έπλεκαν με τα φτερά τους από πάνω νέο μπουμπούκι, το οποίο έλαμπε από το φως τους. Κάτι μαγικό, κάτι ανείπωτο είχε μόλις συμβεί. Δεν το είχα ξαναζήσει ποτέ μου. Και εκεί που θαύμαζα το μεγαλείο που μόλις είχε δημιουργηθεί μπροστά μου, άρχισε να βρέχει από το πουθενά. Τόσο δυνατά που νόμιζες πως όλη η πλάση τραγουδούσε για το θαύμα που είχε γίνει. Οι σταγόνες που έπεσαν επάνω στο αναγεννημένο μπουμπούκι ολοκλήρωσαν το τελετουργικό. Λευκά πέταλα άρχισαν να φυτρώνουν, τόσο όμορφα που σου ερχόταν να κλάψεις. Τόσο όμορφα! Έκλεισα τα μάτια μου. Δεν μπορούσα άλλο να παρακολουθώ. Δάκρυσα. Τόση μαγεία και ομορφιά δεν μπορούσαν να είναι αλήθεια. Όχι για μένα. Και τότε άκουσα μια φωνή. Ήταν η δική μου απάντηση σε ό, τι με ταλαιπωρούσε. Απάντησα λοιπόν στον εαυτό μου: «ό, τι είδες εδώ αντιπροσωπεύει όλα τα θαύματα που μπορούν να γίνουν στον κόσμο τούτο. Ακόμη και τα πιο νεκρά λουλούδια μπορούν να μεταμορφωθούν στα πιο ωραία και στα πιο λευκά τριαντάφυλλα του κόσμου, αρκεί να μη σταματήσεις ποτέ να πιστεύεις. Ποτέ». Ξαφνιάστηκα. Δεν περίμενα να έρθει η απάντηση από εμένα. Αλλά όλα αυτά ήταν στο δικό μου μυαλό, κατάλαβα αργότερα. Στα βάθη του μυαλού μου. <br /><br />Ναι λοιπόν, όλες οι σοφές απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας, αρκεί να τις ξετρυπώσουμε με κάποιο τρόπο. Σε άλλους έρχονται έτσι χωρίς κάποιο ιδιαίτερο έναυσμα, σε κάποιους όταν είναι ευτυχισμένοι, δυστυχισμένοι, αλαφιασμένοι, θυμωμένοι, απορημένοι, χαμένοι, σκεπτικοί. Και σε κάποιους όταν φτάνουν στο όριο του κενού και του πραγματικού. Κάπως έτσι βρήκα και εγώ τη δική μου, φτάνοντας στο όριο. Γιατί τίποτα δε γίνεται αν δεν ζήσεις κάποιες καταστάσεις, αν δεν πέσεις χαμηλά, αν δε βρεθείς στην άκρη, αν δεν απογοητευτείς, αν δε νιώσεις το τσίμπημα αυτό όταν κάτι σε πονάει τόσο, αν δεν κλάψεις. Αν δεν πεθάνεις πρώτα. Τίποτα. Όλοι λοιπόν είμαστε σα μαραμένα λουλούδια, σαν ετοιμοθάνατοι φοίνικες, που στο τέλος ξαναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας μόνοι μας ή περιμένουμε μια ηλιαχτίδα να μας φωτίσει και να μας ζωντανέψει. Για κάποιους η ηλιαχτίδα είναι ένας άνθρωπος που τους φωτίζει τη ζωή και για κάποιους άλλους τους αρκεί να ξαναγεννηθούν από τις ίδιες τους τις στάχτες, χωρίς βοήθεια από κανέναν. Οι πρώτοι είναι οι τυχεροί αλλά οι δεύτεροι, οι γενναίοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-7731974784145779043?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-84981833478439002362010-10-30T16:43:00.002+11:002010-10-30T16:46:05.847+11:00<meta content="" name="Title"></meta> <meta content="" name="Keywords"></meta> <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta> <meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta> <meta content="Microsoft Word 2008" name="Generator"></meta> <meta content="Microsoft Word 2008" name="Originator"></meta> <link href="file://localhost/Users/11090747/Library/Caches/TemporaryItems/msoclip/0clip_filelist.xml" rel="File-List"></link> <style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Arial; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:"Courier New"; panose-1:2 7 3 9 2 2 5 2 4 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 65536 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1753622802; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1761339034 67633163 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157;} @list l0:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style> <br /><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="text-indent: -18pt;"><meta content="" name="Title"></meta> <meta content="" name="Keywords"></meta> <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta> <meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta> <meta content="Microsoft Word 2008" name="Generator"></meta> <meta content="Microsoft Word 2008" name="Originator"></meta> <link href="file://localhost/Users/11090747/Library/Caches/TemporaryItems/msoclip/0/clip_filelist.xml" rel="File-List"></link> <style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Arial; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:"Courier New"; panose-1:2 7 3 9 2 2 5 2 4 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 65536 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:36.0pt; mso-add-space:auto; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:EL;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1753622802; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1761339034 67633163 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157;} @list l0:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style> </div><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι άνθρωποι φορούν τα μαγιό τους και κάνουν ηλιοθεραπεία στα πάρκα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Τα ασυνήθιστα ζωάκια ονόματι </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">possum</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, είναι ικανά να σε κατουρήσουν όταν είναι σκαρφαλωμένα στα δέντρα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Σε κάθε γωνιά της πόλης του Σύδνεϋ μπορείς να βρεις εγκαταλελειμμένα καροτσάκια σούπερ μάρκετ σε όλες τις στάσεις. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι Αβοριγίνοι (όσοι έχουν μείνει), αντί να κυβερνούν τη χώρα αυτή ζητιανεύουν στους δρόμους της. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι κοπέλες φορούν ΜΟΝΟ ψηλοκάβαλα παντελόνια και αρβύλες.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Αν είσαι κοπέλα και καπνίζεις στο δρόμο, όλοι σε κοιτούν με μισό μάτι. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Μια μπύρα στοιχίζει 6$ (4 και κάτι ευρώ), ενώ το εισιτήριο του λεωφορείου 8$. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Όταν κυκλοφορείς τη νύχτα (πριν τα μεσάνυχτα) και είσαι γένους αρσενικού, μπορεί να φας μπουνιά από το πουθενά, αφού όλοι οι μεθυσμένοι έχουν αυξημένη επιθετικότητα (μέχρι αηδίας).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Ο κόσμος όταν κατεβαίνει από το λεωφορείο λέει «</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">thank</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">you</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">» στον οδηγό. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Ένα πακέτο τσιγάρα στοιχίζει πάνω από 13$ και ο καπνός έως και 35$ (άτιμη κοινωνία).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν ξυπόλυτοι στους δρόμους(δεν αστειεύομαι).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Η στολή που φορούν οι αστυνομικοί στο Σύδνεϋ είναι πανομοιότυπη με αυτή της ελληνικής αστυνομίας - τρομακτικότατον.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Για να καταλάβεις έναν Ασιάτη όταν μιλάει αγγλικά, θες διερμηνέα (χωρίς παρεξήγηση).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Μερικοί άνθρωποι όταν περπατούν στο δρόμο ταυτόχρονα διαβάζουν και βιβλίο χωρίς να χάνουν τον προσανατολισμό τους – δεν έχω καταλάβει ακόμη πως το κάνουν.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι οδηγοί σταματούν στις διαβάσεις από χιλιόμετρο.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι ποδηλάτες φορούν κράνος – πάντα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτήν την πόλη που να μην έχει </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">i</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> – </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">phone</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">και το κατάστημα της </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Apple</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span style="font-size: small;"><u><span lang="EL" style="font-family: Arial; line-height: 115%;">πάντα</span></u></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> γεμάτο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Μια συναυλία στο Σύδνεϋ (ακόμη και για τη Θώδη) στοιχίζει πάνω από 80$.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι φοιτητές (στο </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">UTS</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">) έχουν από 3 δουλειές (τουλάχιστον) ο καθένας. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Δεν υπάρχει ούτε για δείγμα αδέσποτος σκύλος – μόνο </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">possum</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Τα νυχτερινά μαγαζιά – </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">club</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">pub</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">bar</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">– κλείνουν στις 12 τα μεσάνυχτα (και όλοι είναι ήδη μεθυσμένοι).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Δεν υπάρχει Αυστραλέζικο παραδοσιακό φαγητό. Μόνο Ασιατικά όλων των ειδών – ταϊλανδέζο, κινέζικο, γιαπωνέζικο, βιετναμέζικο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Υπάρχει ένα μαγαζί – σήμα κατατεθέν της πόλης – ονόματι </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">MAX</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">BRENNER</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, το οποίο είναι ο παράδεισος της σοκολάτας. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Τα φανάρια για τους περαστικούς όταν ανάβουν βγάζουν έναν ιδιαίτερο και αστείο ήχο (για τους τυφλούς).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι καθηγητές στο πανεπιστήμιο σε γλείφουν, όχι εσύ αυτούς. Και σε παρακαλούν να σε βοηθήσουν. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Στη σχολή δημοσιογραφίας δεν έχουν ποτέ περίοδο εξεταστικής – που σημαίνει μαθήματα δημοσιογραφικά και όχι παπαριές (βλ. Παπανικολάου). <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Στα τοπικά παζάρια μπορείς να βρεις τα καλύτερα ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ – και όχι κάλτσες για τον πατέρα και τη γιαγιά. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Υπάρχουν καταστήματα ρούχων με μεταχειρισμένα ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ (έως και 10 ετών) τα οποία αγγίζουν τις τιμές των </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Dior</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Chanel</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">κλπ. – θεωρούνται πολύ “</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">in</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">” παρόλο που βρωμάνε. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι Νεοζηλανδοί για τους Αυστραλούς, είναι ότι για εμάς οι Πόντιοι και οι ξανθές μαζί. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Δεν υπάρχουν μάρκες όπως </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Zara</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Pull</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> &amp; </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Bear</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Bershka</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">H</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> &amp; </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">M</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> κλπ. Ούτε</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Accessorize </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">ούτε</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Body Shop.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Τα </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">McDonalds</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">τρώγονται και είναι και νόστιμα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Ο φραπές (</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">frappe</span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">) είναι στην ουσία </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">milkshake</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">φρούτων – Η απογοήτευση.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Η λέξη </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">“moist” </span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">είναι απαγορευμένη. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Η πιο κοντινή μεγάλη πόλη στο Σύδνεϋ είναι δύο ώρες, με το αεροπλάνο.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Τα καγκουρό στην Αυστραλία είναι όπως τα αδέσποτα στην Ελλάδα, παντού. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: στους επαρχιακούς δρόμους της Ελλάδας υπάρχουν πινακίδες προσοχής για αγελάδες, κατσίκες κλπ. εδώ έχουν με καγκουρό. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Στους δρόμους του Σύδνεϋ υπάρχουν αμέτρητα αποτσίγαρα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Κάθε σπίτι έχει το δικό του κάδο ανακύκλωσης. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Η πλειοψηφία των Αυστραλών δεν ξέρουν την Κύπρο – αίσχος. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Οι άνθρωποι – κυρίως οι φοιτητές - γλεντούν μέχρι πρωίας μόνο τις Τετάρτες – ακόμη δεν κατάλαβα γιατί.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Wingdings; font-size: small; line-height: 115%;">Ø<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp; </span></span><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: small; line-height: 115%;">Η δεκαετία του 90 – όσον αφορά τις στιλιστικές επιλογές των νέων – ζωντανεύει στους δρόμους της πόλης. <o:p></o:p></span></div><br /><br /><br /><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="text-indent: -18pt;"><span lang="EL" style="font-family: Arial; font-size: 13pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8498183347843900236?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-62841501039699266062010-10-19T01:31:00.000+11:002010-10-19T01:31:05.208+11:00<div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Δε σκέφτεσαι. Δε σκέφτεσαι. Δεν υπάρχεις. Δε ζεις. Έχεις χαθεί ανάμεσα στις ξεχασμένες αναμνήσεις του παρελθόντος και οι σκέψεις για το μέλλον είναι μακρινές και σχεδόν απραγματοποίητες στα μάτια σου… δεν ονειρεύεσαι, δε ζεις. Γιατί; Δεν ξέρεις την απάντηση, ποτέ δεν την έμαθες. Είναι κάτι που δυστυχώς δεν ελέγχεται, κάτι που δε διορθώνεται ό, τι και να κάνεις, κάτι που θα μείνει για πάντα μέχρι να το σκοτώσεις ή να σε σκοτώσει. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Πέφτεις, πέφτεις σε λήθαργο και δεν ξυπνάς. Δεν μπορείς. Ό, τι και να κάνεις δεν έχει σημασία, έχεις χάσει το νόημα σου, έχεις χάσει την «μπάλα», τον εαυτό σου. Όλα σου φαίνονται αδιάφορα, χωρίς νόημα. Όταν οι άλλοι σου μιλούν εσύ ακούς απλά θόρυβο, όχι λόγια. Όταν οι άλλοι σου γελούν πιέζεις τον εαυτό σου να ανταποδώσεις το χαμόγελο, να μη δείξεις αγενής, ντροπή! Να μη δείξεις ότι απλά βουλιάζεις. Βουλιάζεις σε μία άβυσσο που εσύ έφτιαξες για τον εαυτό σου, για να νιώθεις ασφάλεια. Σε μια άβυσσο γεμάτη σαπίλα και μαυρίλα, γεμάτη αδιαφορία και κενό. Γεμάτη θάνατο. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Είναι εσύ, ο εαυτός που παλεύει ξανά να σε ρίξει, να σε μειώσει, να σε σκοτώσει. Δεν αντέχεις να τον παλεύεις, είναι πολύ δυνατός, απλά αφήνεσαι, και όταν αφήνεσαι απλά σε ρουφάει, εσένα και ό, τι έχει απομείνει από εσένα. Όλα τα κομμάτια που κατάφερες να χτίσεις εις ένα και μοναδικό δημιούργημα, το νέο σου εαυτό, όλα γκρεμίζονται, λιώνουν, σαπίζουν, πεθαίνουν. Όλα. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Και τώρα τι; Δεν θα ξαναπροσπαθήσεις; Δεν ξέρεις. Αφήνεσαι, αφήνεσαι, βουλιάζεις. Ίσως αύριο να είναι μια καινούργια μέρα, με νέο μυαλό και ζωή. Ίσως, ίσως, ίσως. Καληνύχτα εαυτέ μου, ονειρέψου. Ονειρέψου ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο και όταν θα ξυπνήσεις όλα θα έχουν ξεχαστεί, κοιμήσου. Κοιμήσου στην αγκαλιά του Ορφέα, στη μελωδία της άρπας του που σε ταξιδεύει με τη μορφή του μαγικού </span></span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Chopin</span></span><span style="font-family: Arial, sans-serif; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">. Απλά κοιμήσου. Καληνύχτα εαυτέ μου. Καληνύχτα. &nbsp;</span><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6284150103969926606?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-46588702821624640032010-10-05T15:09:00.001+11:002010-10-05T15:10:29.730+11:00<span style="font-size: small;">Πάντα χρειάζεσαι χρόνο για τον εαυτό σου, χρόνο να σκεφτείς, να ηρεμήσεις. Να δεις πού βρίσκεσαι, τι έχεις καταφέρει έως τώρα και τι σχεδιάζεις να καταφέρεις. Κοιτάς πίσω, όσα άφησες για να ακολουθήσεις τα όνειρά σου, για όλα όσα είπες «μπορούν να περιμένουν». Ναι μπορούν να περιμένουν, αλλά εσύ δε θα είσαι ποτέ η ίδια, έχεις ήδη αλλάξει, έχεις ήδη μεταμορφωθεί στον καινούργιο σου εαυτό, και όταν γυρίσεις τίποτα δεν θα είναι το ίδιο για εσένα. Και τότε θα πρέπει να σκεφτείς το μέλλον. Το μέλλον που τόσο σε φοβίζει αλλά ταυτόχρονα σε εξιτάρει, τόσο δυνατά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις, γιατί τώρα ξέρεις για τι είσαι ικανή. Είσαι ικανή για τα πάντα, μπορείς να ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο, ακόμη και αν είσαι μόνη σου, ποτέ δεν σε τρόμαξε η μοναξιά, ίσα ίσα την αγαπάς. </span><br /><span style="font-size: small;"><br />Τώρα είσαι σε μια παραλία σκεπτόμενη όλα αυτά, διαβάζεις το βιβλίο σου που μιλά για ελπίδα και για πίστη. Σταματάς λίγο και φωτογραφίζεις δύο παιδιά που τρέχουν στην παραλία με τη σανίδα τους, το ένα τραβάει το άλλο, τόσο χαρούμενα που δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις και εσύ. Γυρνάς πίσω στην πέτρα που διάλεξες σήμερα να γίνει η φίλη σου, ξαναρχίζεις το διάβασμα, αλλά σταματάς. Νιώθεις τα μάτια σου να καίνε, η ανάσα σου γίνεται πιο γρήγορη, οι σφυγμοί σου ταχύτεροι και καυτά δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό σου. Κλαις και δε σε νοιάζει που άνθρωποι γύρω σου σε κοιτούν απορημένοι, κλαις – όχι γιατί είσαι μόνη σου – αλλά γιατί νιώθεις ευγνώμων. Ευγνώμων προς το Θεό που σου έδωσε αυτήν την ευκαιρία να ζήσεις πράγματα που άλλοι δεν μπορούν καν να ονειρευτούν. Ευγνώμων που ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέφτονται μέρα νύχτα, που αγωνιούν για σένα, που σε αγαπούν. </span><br /><span style="font-size: small;"><br />Και κλαις, σα μικρό παιδί γιατί ναι αυτό είναι <b>ευτυχία</b>, να ξέρεις ότι κάπου σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει η μητέρα σου, ο πατέρας σου, τα αδέρφια σου, η οικογένειά σου, οι πολυλατρεμένοι φίλοι σου, που ξέρεις ότι ό, τι και να κάνεις θα σε αγαπούν μέχρι το τέλος. Γιατί η φιλία δεν μετριέται με λόγια, αλλά με αληθινές πράξεις. Και νιώθεις τέτοια χαρά γιατί ξέρεις ότι έχεις τέτοιους ανθρώπους, από το λύκειο, από το πανεπιστήμιο, από τα φοιτητικά σου χρόνια που τόσο λάτρεψες, τόσο γέλασες και έκλαψες. Και είναι από τις ελάχιστες φορές που κλαις από χαρά, και αντιλαμβάνεσαι ότι το μέγα λάθος που πάντα έκανες είναι να θες παραπάνω, παραπάνω αγάπη, προσοχή, φιλία, έρωτα. </span><br /><span style="font-size: small;"><br />Και όμως δε χρειάζεσαι τίποτα από όλα αυτά, τα έχεις ήδη όλα. Ίσως όχι τον έρωτα αλλά δεν έχει σημασία, δε σε νοιάζει για αυτό, όχι πια, γιατί είναι το τελευταίο που σκέφτεσαι. Ο έρωτας ποτέ δεν σε δέχτηκε και εσύ ποτέ δεν τον παρακάλεσες. Δίκαιο. Υπάρχει όμως ένα πράγμα για το οποίο τον παραδέχεσαι και τον λατρεύεις. Το πόσο χαρούμενους κάνει ανθρώπους που αξίζουν να είναι ερωτευμένοι και αυτό το κατάλαβες τις τελευταίες μέρες, πως μερικοί άνθρωποι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Δε ζηλεύεις, κάποτε το είχες και αυτό, και ίσως κάπου υπάρχει και για εσένα <i>το άλλο σου μισό</i>. Απλά χαίρεσαι, νιώθεις ανείπωτη χαρά όταν βλέπεις τους άλλους να είναι και αυτοί τόσο χαρούμενοι. Όχι δεν είσαι αγία, απλά κάνεις τα πάντα για να είναι οι γύρω σου χαρούμενοι γιατί ξέρεις ότι μόνο έτσι είσαι και εσύ ευτυχισμένη. </span><br /><span style="font-size: small;"><br />Και ναι αντιλαμβάνεσαι για κάποιους ανθρώπους πόσο αξίζουν μόνο όταν τους «χάσεις». Και κλαις, κλαις και κοιτάς ψηλά στον ουρανό λέγοντας, δεν μπορεί να νιώθω τόση χαρά, όχι εγώ. Και όμως. Πάντα ένιωθες ότι δεν την άξιζες, γιατί; Πάντα είχες αυτούς τους ανθρώπους δίπλα σου και δεν το αναγνώριζες, και έκανες τόσα λάθη πληγώνοντάς τους, μαζί και εσένα. Πόσο πικρά μετανιώνεις για αυτό, πόσο εγωίστρια ήσουν. Πάει όμως πέρασε, ήταν δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές, εκεί σα φύλακες άγγελοι να σου θυμίζουν ότι θα είναι για σένα, δίπλα σου οποτεδήποτε, όπως και εσύ για αυτούς. Πολλές φορές σκέφτεσαι τι θα έκανες χωρίς αυτούς και τι θα κάνεις αν ποτέ τους χάσεις, ίσως είναι το χειρότερο συναίσθημα που υπάρχει. </span><br /><span style="font-size: small;"><br />Σηκώνεσαι και αποφασίσεις να περπατήσεις. Παίρνεις το μονοπάτι του Εθνικού Πάρκου χωρίς καμία σκέψη και με τη φωτογραφική στα χέρια είσαι έτοιμη για μία ακόμη περιπέτεια. Περπατάς και απολαμβάνεις τη φύση, πόσο υπέροχα διαφορετική είναι αυτή η χώρα! Απίστευτα όμορφη αλλά νιώθεις μια μικρή μελαγχολία γιατί θα ήθελες, να όλα αυτά να μπορούσες να τα δείξεις σε όλους έτσι όπως τα βλέπεις εσύ τώρα! Ναι έχεις τη φωτογραφική σου αλλά καμία φωτογραφία δε μπορεί να αποτυπώσει την ομορφιά της φύσης όπως το κάνουν τα ανθρώπινα μάτια. Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι η φύση αποφασίζει να σου δείξει τη δύναμη της. Σα να σου λέει «θαύμασε το πόσο μικρή και ανήμπορη είσαι όταν δεν έχεις τα ανθρώπινα κατασκευάσματα να σε προστατεύουν από την οργή μου» (βλ. στέγαση, ομπρέλα, παλτό κλπ.), ίσως ήταν από τις πιο δυνατές βροχές που έζησες ποτέ. Μέσα στο απότομο μονοπάτι, μόλις που άρχιζε να σκοτεινιάζει και εσύ το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν απλά να συνεχίζεις να περπατάς. Ήταν απλά υπέροχο. Η βροχή σε είχε κάνει τόσο μούσκεμα που δε σε ένοιαζε, τα πόδια σου είχαν πρηστεί από το περπάτημα και το δύσβατο έδαφος και εσύ απλά γελούσες. Ένιωθες τη φύση μέσα στα σωθικά σου και όσο και αν το κορμί σου δεν το άντεχε, η ψυχή σου απλά το καταχαιρόταν! Τώρα είμαι πλέον σίγουρη ότι η δύναμη της ψυχής είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε αδυναμία του σώματος.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: small;">Εκείνη η μέρα ίσως ήταν από τις πιο όμορφες της ζωής σου, ήρθες αντιμέτωπη με τη δική σου πραγματικότητα, αντιλήφθηκες τι είναι σημαντικό στη ζωή σου, τι λάθη έκανες και στο τέλος ήρθε η βροχή να ξεπλύνει το σώμα σου και την ψυχή σου από ότι κακό έκανες ποτέ, σαν εξαγνισμός. Εξαγνισμός του έξω αλλά και του έσω σου. Σαν να ξαναγεννήθηκες, ένιωσες τη ψυχή σου&nbsp; να αιωρείται για μια στιγμή και μετά απλά επέστρεψε μέσα σου καινούργια, ξεπλυμένη από όλες σου τις αμαρτίες, λες και ο Θεός εκείνη τη στιγμή να συνωμότησε με τη φύση για σένα. Ίσως και ναι να το έκανε. Δεν έχει σημασία γιατί εσύ το πιστεύεις και αυτό σου δίνει ελπίδα, <b>ελπίδα</b> ότι ό, τι και να ζήσεις ποτέ, όσο μακριά και να είσαι, δε θα είσαι ποτέ μόνη σου, γιατί έχεις όλα όσα χρειάζεσαι, την υγεία σου, ανθρώπους να σ’ αγαπούν και έναν Θεό που κάθε φορά θα σε εξαγνίζει από όλες σου τις αμαρτίες. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4658870282162464003?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-47335198352967937242010-09-26T15:38:00.000+10:002010-09-26T15:38:28.585+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Τι κάνουν οι άνθρωποι την Κυριακή στην Ελλάδα; Οι μισοί κοιμούνται, γιατί ξενύχτησαν την προηγούμενη και οι άλλοι μισοί πάνε βόλτα ή για καφέ. Στην Αυστραλία ο κόσμος γεμίζει τους δρόμους, πάει για ψώνια – ναι είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, ο κόσμος δουλεύει εδώ τις Κυριακές -<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>και η πλειοψηφία απολαμβάνει μία βόλτα στο </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Darling</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Harbor</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> με θέα την Όπερα, επισκέπτεται τα πραγματικά άπειρα πάρκα, χαλαρώνει ή απλά κάνει </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">jogging</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">επάνω στη γέφυρα (</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Harbor</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Bridge</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">). <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Στην πατρίδα πού λόγος για τρέξιμο; Όλοι σε κοιτούν στο δρόμο λες και είσαι καθυστερημένο. Εδώ είναι μία απολύτως φυσιολογική καθημερινή ασχολία των ανθρώπων, και με αυτόν τον τρόπο διατηρούν και τη σιλουέτα τους σε φυσιολογικά επίπεδα. Ευτυχώς για εμάς υπάρχει και ένα ποδόσφαιρο βρε αδερφέ και κάτι κάνουμε! Κατά τ’ άλλα είμαστε καφές, τσιγάρο και φαί. Δεν παραπονιέμαι, προς Θεού, και εγώ έτσι είμαι, αλλά εάν δεν κάνεις ένα βήμα παρά έξω να δεις πώς ζουν και οι άλλοι πολιτισμοί, θα νομίζεις μια ζωή πως εσύ κάνεις το σωστό. Δε λέω ότι οι Αυστραλοί είναι σωστοί σε όλα και ούτε να πηγαίνουμε στα πάρκα (αν υπήρχαν) κάθε Κυριακή και να περπατάμε, παρά να καθόμαστε και να ξημεροβραδιαζόμαστε στις καφετέριες, απλά επισημαίνω μέσα από την καθημερινή μου τριβή με αυτή τη χώρα κάποιες κακές μας συνήθειες.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Και ναι εδώ η τιμή ενός πακέτου με τσιγάρα έχει φτάσει στα ύψη το τελευταίο εξάμηνο, σχεδόν διπλασιάστηκε. Ναι μεν με δυσαρέστησε η κατάσταση αυτή ως καπνίστρια, αλλά ίσως είναι ώρα για αλλαγές. Εδώ δεν έχει ατάκες του στυλ «αχ, θέλω να καπνίσω ένα τσιγάρο μέσα στην καφετέρια! Τί πράγματα είναι αυτά;» και «εγώ δεν πρόκειται να κόψω το κάπνισμα επειδή θα απαγορευτεί, οι Έλληνες δε θα το δεχτούν αυτό». Θα το δεχτούν και θα το παραδεχτούν μάλιστα. Πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε ό, τι θέλουμε, πρέπει να σεβόμαστε και τις επιθυμίες των άλλων. Ναι στην Ελλάδα οι καπνιστές είναι αρκετοί, αλλά και αυτοί που δεν καπνίζουν τι φταίνε; (πού’ σαι μάνα;) Δύσκολα κάτι τέτοιο να το έλεγα πριν δύο μήνες, και να που όλα και όλοι αλλάζουν σε αυτή τη ζωή! Γι’ αυτό λοιπόν κόψτε το κάπνισμα πριν είναι πολύ αργά! Εγώ προσπαθώ πάντως.&nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4733519835296793724?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-47120875500650032522010-09-22T00:30:00.000+10:002010-09-22T00:30:51.979+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Τι ωραία Κυριακή η προηγούμενη… η καλή μέρα τελικά από το πρωί φαίνεται όπως λέει και ο σοφός λαός. Τα σχέδιά μου ήταν τα εξής: να ζήσω και εγώ λίγο τη χαρά της θάλασσας και του καλοκαιριού, που τόσο απότομα εγκατέλειψα τον περασμένο Ιούλιο. Και τι καλύτερο από το να επισκεφτείς μία παραλία; Αυτό λοιπόν κάναμε και εμείς την προηγούμενη Κυριακή με τις φίλτατες κυρίες </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Saira</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">, </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Gaia</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">και Χριστίνα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Αφού λοιπόν προλάβαμε στο τσαφ το φέρυ που θα μας ταξίδευε στην απέναντι όχθη, ονόματι </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Manley</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Beach</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">και αφού βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες η μία την άλλη, φτάσαμε στον πολυπόθητο προορισμό μας. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TJjAUxcVy_I/AAAAAAAAAIg/S-GMtPR1cqY/s1600/DSCF0609.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TJjAUxcVy_I/AAAAAAAAAIg/S-GMtPR1cqY/s200/DSCF0609.JPG" width="200" /></a><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Η πρώτη εντύπωση: απερίγραπτη. Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο μέρος είναι ιδιαιτέρως τουριστικό και παντού υπήρχε κόσμος – όχι μόνο τουρίστες όπως εμείς – αλλά και ντόπιοι. Παρόλα αυτά σε έκανε να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στην καρδιά του καλοκαιριού. Η αίσθηση που μου προκάλεσε αυτό το μέρος ήταν λίγο πολύ σαν την πολυαγαπημένη<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Χαλκιδική. Η παραλία στο τέλος του δρόμου με τα άπειρα μαγαζιά – μαγιώ και τουριστικά φυσικά -<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 16px; line-height: 18px;">και τα πανέμορφα, μαγαζιά με φαγητό, καφέ και ποτό για τους πιο τολμηρούς.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 16px; line-height: 18px;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Όσο για την παραλία; Το τοπίο απλά μαγευτικό. Βέβαια δύσκολα κολυμπάς σε τέτοια νερά, καθώς μόνο επαγγελματίες σέρφερς τα καταφέρνουν! Ο λόγος; Τα δίμετρα κύματα και το απερίγραπτο κρύο! Παρόλα αυτά ήταν απολαυστική εμπειρία… να νιώθεις την άμμο μέσα στα δάχτυλα των ποδιών σου και ο ήλιος σαν κολλητός σου να σε χαϊδεύει από ψηλά με τις ζεστές του ηλιαχτίδες σαν χάδια φιλικά. Ηρεμία και γαλήνη. Ό, τι ακριβώς χρειάζεσαι για να τελειώσει μία εβδομάδα γεμάτη στρες και κούραση. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TJi_ZooQRDI/AAAAAAAAAIY/GWdAyS0Bsiw/s1600/DSCF0621.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TJi_ZooQRDI/AAAAAAAAAIY/GWdAyS0Bsiw/s200/DSCF0621.JPG" width="200" /></a><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Έτσι πέρασε λοιπόν μία<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>φθινοπωρινή Κυριακή σαν όλες τις άλλες… με λίγο ηλιοβασίλεμα, καλή παρέα, ζεστό φαγητό και δροσερό αεράκι σε μία παραλία όχι τόσο κοινή για τα μέρη μας, αλλά τόσο μαγευτική και όμορφη ακόμη και για τα δεδομένα της Αυστραλίας. Τώρα αναμονή για τις παραδεισένιες παραλίες με τα καταγάλανα νερά και τη χρυσή άμμο στα τέλη του Σεπτέμβρη, όταν δηλαδή εσείς ακόμη θα γράφετε (μπουχαχα!!!) Να δω τότε τις φάτσες σας όταν θα ανεβάζω φωτογραφίες με παραλίες, μαγιώ και θεούς σέρφερ! Όπως υπέφερα και εγώ τον Ιούλιο εδώ στα κρύα! Θα πάρω το αίμα μου πίσω!! Σας φιλώ.&nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-4712087550065003252?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-71010632493845711332010-09-10T23:33:00.000+10:002010-09-10T23:33:04.687+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Οι μέρες περνάνε, οι ώρες περνάνε. Στιγμές χάνονται και γίνονται στάχτη μέσα στη φωτιά του χρόνου και εσύ εδώ προσπαθείς να βρεις τα χαμένα κομμάτια του εαυτού σου που έχασες σε μια πορεία στρωμένη μόνο από στάχτη και καρφιά. Καρφιά που μπήγονται στα πόδια σου τόσο βαθιά και σε ματώνουν, εσύ όμως δε νιώθεις πόνο πια. Δε νιώθεις το αίμα να κυλάει στο δέρμα σου. Νιώθεις μόνο να μυρμηγκιάζεις σε όλη σου την ύπαρξη, γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι όσα πέρασες σε στοιχειώνουν ακόμη, δε σε αφήνουν ήσυχη, είναι εκεί σα φαντάσματα του παρελθόντος, σκέψεις σκοτεινές, σκέψεις τρελές, τύψεις. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TIozMoTAkDI/AAAAAAAAAII/Lw59n-WMzf4/s1600/de_roover_black_hole_sfw.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TIozMoTAkDI/AAAAAAAAAII/Lw59n-WMzf4/s200/de_roover_black_hole_sfw.jpg" width="131" /></a><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Νομίζεις ότι όλα μπορείς να τα ξεπεράσεις, ναι είναι αλήθεια. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, όχι όμως αυτό. Κάθε μέρα, όλη μέρα, δευτερόλεπτο στο δευτερόλεπτο ξεπροβάλλει εκεί δίπλα σου, σα σκιά και σου υπενθυμίζει ότι θα είναι εκεί για πάντα. Στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού σου να μαυρίζει τα όνειρά σου και να τρυπάει τις φλέβες σου, δηλητηριάζοντας ότι ωραίο έχεις κατακτήσει έως τώρα. Δεν είναι άλλος, δεν είναι ξένος, είναι ο εαυτός σου, αυτός ο εαυτός που εσύ επέτρεψες να δημιουργηθεί και να καλλιεργηθεί μέσα στην ψυχή σου. Τι τρομακτικό που είναι αυτό! Να φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό, τα όνειρα σου… γιατί; Γιατί ξέρεις ότι όσο χαρούμενη και να είσαι, στο υποσυνείδητο σου έχουν χαραχτεί τόσο άσχημες αναμνήσεις, τις οποίες εσύ έχεις ξεχάσει, αλλά σε επισκέπτονται στα όνειρα σου σα δαιμονισμένοι άγγελοι και σου υπενθυμίζουν ότι όσο και αν προσπαθείς να κρατηθείς στο φως, τόσο θα κατρακυλάς πίσω στο σκοτάδι. Το σκοτάδι που εσύ επέλεξες, για να μην πληγώνεσαι από τους άλλους, να πληγώνεις η ίδια τον εαυτό σου.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TIozePS1Y3I/AAAAAAAAAIQ/Oem0NjpT_hg/s1600/Black_Heart__by_lolliepop_gurl.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TIozePS1Y3I/AAAAAAAAAIQ/Oem0NjpT_hg/s200/Black_Heart__by_lolliepop_gurl.jpg" width="150" /></a></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Τι να πεις και τι να καταλάβεις. Παλεύεις ακόμη με τα δαιμόνια σου, που σαν Ερινύες σου κατατρώνε τα σωθικά, ό, τι έχει μείνει τουλάχιστον, ό, τι κατάφερε να επιζήσει. Εσύ όμως είσαι εδώ, δεν τα παρατάς, δεν το βάζεις κάτω. Το ξεπέρασες μια, δυο, τρεις, την τέταρτη ήσουν στην άκρη του γκρεμού και πάλι όμως βγήκες ζωντανή, και τώρα παλεύεις ακόμη. Νόμιζες θα τελείωνε όλο αυτό, νόμιζες ότι τα κατάφερες. Πόσο οικτρά πλανάσαι τελικά; Οι πληγές σου είναι ακόμη εδώ, σου υπενθυμίζουν κάθε ώρα και στιγμή το αίμα που πηχτό και μαύρο έτρεχε και εσύ σαν παιδάκι νόμιζες ότι είναι ψεύτικο. Δεν είσαι μικρή όμως, δεν είσαι παιδάκι. Τα παιδάκια δεν παίζουν με τους διαβόλους, δεν τους προκαλούν, δεν φτάνουν στο χείλος του γκρεμού με θέα την κόλαση. Μένουν στο φως. Έτσι έπρεπε να είχες κάνει και εσύ, αλλά δεν είχες κάποιον να σου δείξει το δρόμο. Και γοητευόσουν τόσο πολύ από την άγρια ομορφιά του θανάτου που δεν μπορούσες να αντισταθείς. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Το αποτέλεσμα; Κανένα. Απλά κάθε μέρα προσπαθείς να μη σαπίσεις, να μην λιώσεις κάτω από το μαύρο ήλιο της ύπαρξής σου. Και έως τώρα μια χαρά τα πας. Ο φόβος όμως όλα αυτά να τα ξαναζήσεις δε θα φύγει ποτέ. </span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Till the end of all things.&nbsp;</span><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-7101063249384571133?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-489091782042093612010-09-06T18:57:00.001+10:002010-09-06T18:58:52.375+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Καθώς ταξίδευα στη μελωδία ενός πολυαγαπημένου τραγουδιού, αναρωτήθηκα… πώς αφήνεις μία σχέση, έναν άνθρωπο πίσω; Τι κάνεις για να τον ξεπεράσεις; Όταν νιώθεις τόσα πολλά, όταν τον κοιτάς μέσα στα μάτια και η ψυχή σου κελαηδά ψιθυριστά, πώς μπορείς να ξεχάσεις αυτό το συναίσθημα; Όταν κλαις μέσα στη νύχτα, όχι γιατί σε πλήγωσε, αλλά γιατί νιώθεις τόσο τυχερή που έζησες όλα αυτά και που υπάρχει –ή έστω υπήρχε - κάποιος, κάπου σε αυτόν τον κόσμο που σε αγαπάει όσο εσύ και σε σκέφτεται τα βράδια ξαγρυπνώντας, πού βρίσκεις τη δύναμη να τα αφήσεις όλα αυτά πίσω;<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;"><br /></span> </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Η καρδιά σου ουρλιάζει γιατί μέσα στην τύχη σου είσαι άτυχη, επειδή δεν μπορείς να τον έχεις δίπλα σου και καταλαβαίνεις ότι τα συναισθήματά σας χάνονται μέσα στη φθορά του χρόνου, μέσα στα άπειρα χιλιόμετρα που σας χωρίζουν. Δεν μπορείς να το αλλάξεις, το επέλεξες, το αποδέχτηκε. Και τώρα τι; Γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και μέσα σε αυτούς βλέπεις το πρόσωπό του, τα μάτια του, το χαμόγελό του και χάνεσαι. Όπου και αν πας, ακόμη και οι μικρές λεπτομέρειες σου θυμίζουν αυτόν και ό, τι ζήσατε μαζί. Γιατί το μυαλό δεν μπορεί να ξεχάσει, η ψυχή δεν μπορεί να αφήσει πίσω αυτό που την έκανε να τραγουδήσει μελωδίες ανείπωτες, νότες ονειρικές, μυρωδιές και εικόνες που την έκαναν να αγαλλιάσει και να κλαίει από χαρά.<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;"><br /></span> </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Δύσκολο πράγμα να ξεχάσεις κάτι που τελικά με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβάνεσαι ότι σε χάραξε βαθιά, σε πλήγωσε άπειρα, αλλά η τόση χαρά και ευτυχία που σε έκανε να νιώσεις δε συγκρίνεται με τα δάκρυα που έχυσες. Ναι άξιζε λες στον εαυτό σου, ναι θα το έκανες ξανά, ναι δεν θέλεις να ξεχάσεις. Δεν μπορείς όμως να το ξεπεράσεις, να προχωρήσεις. Τι κάνεις; Κοιτάς μπροστά. Πρέπει να το αφήσεις πίσω, να κρατήσεις μόνο ό, τι καλό έζησες, σαν φωτογραφίες φτιαγμένες από χρυσό, κορνιζαρισμένες στους τοίχους της κενής σου καρδιάς, φωτογραφίες στιγμών ανεκτίμητης αξίας, που μοιάζουν τόσο μακρινές και παλιές… Ξέρεις ότι η λάμψη του χρυσού σε αυτές μπορεί να χαθεί, να ξεθωριάσει, αλλά πάντα όταν θα τις κοιτάς θα λάμπουν για σένα, θα είναι ο δικός σου πολύτιμος μικρός θησαυρός. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;"><br /></span> </span></div><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Και μπορεί μια μέρα να ξαναβρεθείτε, να θυμηθείτε τα παλιά, να τα πείτε σαν δυο χαμένοι εραστές, ξεχασμένοι μέσα στο χρόνο, σκουριασμένοι από τη φθορά του και ίσως, ίσως να ξαναζήσετε ό, τι σας ένωσε, ό, τι σας πλήγωσε, σε έναν κόσμο όλο δικό σας, οι δυο σας. Ίσως να ξαναβρείτε τη χαμένη αγάπη και την ευτυχία που μόλις ακουμπήσατε, αλλά δεν προλάβατε να γευτείτε. Ίσως, ίσως…</span></span><br /><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;"><br /></span> </span><br /><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Μα τώρα εσύ είσαι εδώ, αυτός εκεί. Οι ελπίδες σου σε συνοδεύουν κάθε βράδυ στα όνειρά σου σαν καράβι σε ταξίδι μακρινό, μέσα στο άγριο πέλαγος, το μυαλό σου. Και εσύ μοναχικός καπετάνιος προσπαθήσεις να βρεις το δρόμο σου μέσα στην νύχτα, αναπολώντας με δάκρυα να τρέχουν στα μάτια σου τις χαμένες στιγμές. Μα ξάφνου νιώθεις τη θέρμη μιας ηλιαχτίδας να σε κατακλύζει, ναι ξημερώνει και εσύ ξυπνάς σε ένα κρύο κρεβάτι, μόνη, μα η αίσθηση του ζεστού ήλιου βρίσκεται ακόμη στο μυαλό σου και συνεχίζεις σκεπτόμενη ότι πάντα το καινούργιο νησί στο οποίο θα σταματήσει το ονειρικό καράβι των ελπίδων σου, θα είναι πάντα το πιο ωραίο.&nbsp;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-48909178204209361?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-1824245550014637412010-08-29T16:27:00.002+10:002010-08-29T16:29:32.728+10:00<div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 19px; line-height: 21px;"></span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: x-large;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: x-large;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: x-large;"><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 17px; line-height: 19px;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Πώς να μιλήσεις για τους ανθρώπους που μόλις γνώρισες; Τί χαρακτηρισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκφράσουν αυτά που νιώθεις για αυτούς, ακόμη και αν τους γνωρίζεις ελάχιστα; Το μόνο που ξέρω είναι ότι νιώθω πως είμαι τυχερή. Γιατί όταν έρχεσαι σε ένα καινούργιο μέρος όπου ουσιαστικά δεν γνωρίζεις κανέναν, πρέπει να είσαι και λίγο τυχερός για να μην πέσεις στα λάθος άτομα. Αλλά επειδή το Σύδνεϋ είναι μια πόλη με χιλιάδες φοιτητές, εκ των οποίων ένα μεγάλο ποσοστό είναι από το εξωτερικό, βρίσκεις ανθρώπους στην ίδια κατάσταση με σένα.&nbsp;<o:p></o:p></span></div></span></div></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Αυτό λοιπόν που έχω να πω για τα άτομα που είχα την τύχη να γνωρίσω εδώ είναι πως δεν έχει σημασία αν είσαι από άλλη χώρα, αν πιστεύεις σε άλλο θεό, αν έχεις άλλη οικονομική κατάσταση ή αν απλά είσαι διαφορετικός. Αν έχεις χημεία με τον άλλον και ταιριάζετε και βλέπεις ότι μπορεί να σε στηρίξει, αν όχι όπως θα ήθελες ή όπως θα το έκαναν οι κολλητοί σου, αλλά όπως μπορεί, αρκεί να είναι διατεθειμένος να το κάνει, τότε ίσως και να βρήκες έναν αληθινό φίλο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;"></span><br /><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;"></span></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/THn82Sv-f_I/AAAAAAAAAHw/T6b2sSd_cjo/s1600/DSCF0501.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/THn82Sv-f_I/AAAAAAAAAHw/T6b2sSd_cjo/s200/DSCF0501.JPG" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">όπως οι μέλισσες στα λουλούδια</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Μερικοί άνθρωποι έχουν αυτό το κάτι που σε τραβάει κοντά τους και που όταν τους μιλάς, ακόμη και για προσωπικά θέματα, νιώθεις ότι τον ξέρεις χρόνια, και ας τον γνώρισες πριν μια εβδομάδα. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να τον εμπιστεύεσαι τυφλά, αλλά ούτε και να τον αμφισβητείς, γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Ακόμη και ο κολλητός σου μπορεί να σου τη φέρει. Δυστυχώς σε αυτόν τον κόσμο, είμαστε όλοι μόνοι μας, αλλά δεν είναι κακό να αφήνουμε τον εαυτό μας και να εμπιστευόμαστε τους άλλους, ακόμη και αν ναι, πληγωθούμε στο τέλος. Κάτι θα έχουμε μάθει από αυτό το άτομο, καλό ή κακό, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/THn9dz4DbLI/AAAAAAAAAH4/AKhuisX25zw/s1600/DSCF0367.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/THn9dz4DbLI/AAAAAAAAAH4/AKhuisX25zw/s200/DSCF0367.JPG" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">είστε τα λουλούδια μου :D&nbsp;</td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Γι’ αυτό νιώθω ότι γνώρισα άτομα που θα μπορούσα να τα εμπιστευτώ τυφλά, και δε φοβάμαι να το κάνω, γιατί τι είναι η ζωή χωρίς ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε σέβονται; Χωρίς αληθινούς φίλους, παλιούς και νέους; Τίποτα λέω εγώ. Για αυτό βγείτε έξω και γνωρίστε νέους ανθρώπους, ταξιδέψτε, αφεθείτε και κρατείστε στη ζωή σας αυτούς που πραγματικά αξίζουν να λέγονται φίλοι σας.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Αφιερωμένο σε όλους όσους άφησα πίσω (Τάσα, Κική, Ματίνα, Κατερίνα, Πέτρο, ‘Ελενα, Όλγα, Εύη και Νατάσσα) και σε όσους μπήκαν στη ζωή μου τόσο ξαφνικά (Χριστίνα, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Saira</span><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Carolyne</span><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">Gaia, Elise</span><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 13pt; line-height: 115%;">). Σας αγαπώ.&nbsp;</span></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-182424555001463741?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-13998350333072092812010-08-13T16:32:00.002+10:002010-08-13T16:32:50.364+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Η χθεσινή ημέρα προμηνυόταν να είναι ιδιαιτέρως βαρετή και μετά από 6 ώρες μαθήματος για την ηθική των δημοσιογράφων και τη νομοθεσία που αφορά την Αυστραλία για το εν λόγω θέμα, δεν είχα και πολλά σχέδια, παρά να χαλαρώσω από την ένταση της ημέρας και να ακούσω λίγη μουσική (την τελευταία μου ανακάλυψη: </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Frank</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Sinatra</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">). Να όμως που όπως έχω προαναφέρει, λατρεύω την ανατροπή της κάθε ημέρας σε αυτή τη χώρα! Και να που μου βγήκαν σε καλό τα 395 $ την εβδομάδα (βλ. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Sancta</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Sophia</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">College</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">). <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Καθώς λοιπόν γυρνούσα από τη σχολή, μέσα στα νεύρα, αλλά ιδιαιτέρως ευχαριστημένη από τις γνώσεις που αποκόμισα για την ηθική και τις αξίες που πρέπει να ακολουθεί ένας δημοσιογράφος (!), μία κοπέλα από το κολλέγιο μου πρότεινε να πάω μαζί της (μαζί με άλλες δύο κοπέλες) σε ένα πάρτι στο πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ. Χωρίς βέβαια να το σκεφτώ απάντησα ναι! Αντιλήφθηκα ότι ναι, χρειαζόμουν λίγο να «ξεσκάσω». Τόσες μέρες εδώ και δεν έχω ακόμη ανακαλύψει την νυχτερινή ζωή της πόλης; Ένιωσα ντροπή (!) και έτσι αποφάσισα να δώσω λίγο νόημα στις νύχτες μου. Η παρέα: μία ιταλίδα, μία ελληνίδα, μία πακιστανή και μία γερμανίδα (!).<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Η <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">πρώτη εντύπωση</b> ήταν κάπως απογοητευτική. Βασικά είχα στο μυαλό μου ότι θα είναι όλοι σε κατάσταση μέθης και ότι η μουσική δε θα είναι της προτίμησής μου. Για το δεύτερο είχα δίκιο, μετά από κάμποση ώρα είχα τρομερό πονοκέφαλο και παρόλο που προσπάθησα να πείσω τον </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Dj</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">να αλλάξει λίγο ρεπερτόριο (του ζήτησα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Delyno</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Party</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> :</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">D</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">) και να βάλει κάτι πιο κοντά στα κυβικά μου, απέτυχα παταγωδώς. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Βέβαια καλή διάθεση από μέρους μας υπήρχε και ομολογώ ότι η πλειοψηφία των Αυστραλών ξέρουν να περνούν καλά, όταν δε μεθούν βέβαια. Χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσης και τα ποτά ευτυχώς ήταν ιδιαιτέρως καθαρά. <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Χαρακτηριστικά</b> της όλης εμπειρίας ο </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">coordinator</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">DJ</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">στα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">decks</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">που φώναζε συνέχεια για να ξεσηκώσει (υποτίθεται) το πλήθος, καθώς και οι ιδιαιτέρως φιλικοί Αυστραλοί (δηλαδή πέσιμο). Αυτό που μου έκανε σίγουρα <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">εντύπωση</b> και θα μου μείνει είναι ότι σε τέτοιου είδους πάρτι μπορείς να συναντήσεις όλων των ειδών τους ανθρώπους, κορίτσια και αγόρια που είτε ήρθαν για να περάσουν καλά με την παρέα τους, είτε να βρουν σύντροφο της μιας βραδιάς, είτε για να χορέψουν και να πιουν μέχρι το τέλος και είτε απλά για να ανακαλύψουν τη νυχτερινή φοιτητική ζωή, όπως κάναμε εμείς. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Το <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">αστείο στιγμιότυπο</b> της βραδιάς: ο ήχος του αιωνόβι</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">ου παιχνιδιού </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">tetris</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">σε </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">club</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">mix</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> (!) και η αλήθεια είναι ότι όλοι με το που το άκουσαν τρελάθηκαν και μετανιώνω πραγματικά που δεν το ηχογράφησα. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα το ακούσω να είμαι πιο τυχερή και η φωτογραφική μου να μην έχει μείνει από μπαταρία.</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Το συμπέρασμα;</span></b><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> Αν έχεις καλή παρέα παντού περνάς καλά (γενικό συμπέρασμα) και ότι οι Αυστραλοί όταν δεν πίνουν - αποτέλεσμα του οποίου: να πέφτουν πάνω σου και εσύ να προσπαθείς να αποφύγεις πάση θυσία το ποτό που ταλαντεύεται στο χέρι τους – είναι φοβεροί, με καλή διάθεση, κοινωνικότητα και όρεξη για πολύ χορό.&nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1399835033307209281?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-8360747354532848392010-08-11T21:54:00.001+10:002010-08-11T21:59:43.438+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">Τι είναι η ευγένεια; Πώς την ορίζει κανείς; Κινείται μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια&nbsp; συμπεριφοράς; Έχει όρια; Και πότε αυτά τα όρια ξεπερνιούνται; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά πολλαπλές. Και εγώ δεν ξέρω να τις δώσω και ίσως ποικίλλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κουλτούρα σε κουλτούρα. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι για κάποιους ανθρώπους η ευγένεια είναι από τα σημαντικότερα προτερήματα που θα μπορούσαν να έχουν. Ευγένεια όμως σε όλα. Καταρχάς ευγένεια προς τους δικούς σου, οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι κλπ. ευγένεια στους ξένους, τους άγνωστους, τους τουρίστες αλλά και τους συμπατριώτες. Η ευγένεια δε μετριέται μόνο από τη συμπεριφορά προς τους άλλους, τους «ξένους», αλλά από το πώς μιλάς, αντιμιλάς, επικοινωνείς ακόμη και το πώς λογομαχείς με τους ανθρώπους που μοιράζεσαι μαζί τους μία πατρίδα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">Βασικό χαρακτηριστικό όμως του να είσαι ευγενής προς τους άλλους, να ξέρεις να εκφράζεσαι χωρίς να προσβάλλεις, να ξέρεις να ζητάς αυτά που σου αναλογούν χωρίς να προκαλείς, να ξέρεις επισημαίνεις χωρίς να εξοργίζεις, είναι να είσαι ευγενής με τον εαυτό σου. Όλα ξεκινούν από την προσωπική άποψη που διατυπώνουμε όλοι από νωρίς για τον εαυτό μας. Τι είμαστε; Κοινωνικά όντα. Και ωσάν κοινωνικά όντα οφείλουμε να αναπτύσσουμε συμπεριφορές μέσα σε κάποια πλαίσια. Αυτό το μαθαίνουμε από μικροί, από την οικογένειά μας και τον τρόπο ανατροφής μας, από το σχολείο και τι πήραμε από εκεί. Και από εκεί το βάρος πέφτει ολότελα στη δική μας ιδιοσυγκρασία. Τι κρατήσαμε και τι εξελίξαμε; Μήπως μέσα από κάποιες εμπειρίες και καταστάσεις, αλλάξαμε; Προς το κακό ή προς το καλό; Εξαρτάται. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">Και τι γίνεται από εκεί και έπειτα; Γιατί όταν μας συμπεριφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, συνήθως κακό, τείνουμε να τον ακολουθούμε και εμείς; Γιατί απλά δεν εφαρμόζουμε αυτά που έχουμε μάθει; Μήπως τελικά δε μάθαμε τίποτα και είμαστε απλά άγρια ζώα ελεύθερα στη φύση; Κάποιοι ίσως συμφωνήσουν και ναι σε αυτή τη χώρα έτσι είναι. Όλοι για τον εαυτό τους. Κανείς δε σκέφτεται το διπλανό του και τι συνέπειες έχει η συμπεριφορά του προς αυτόν. Όμως κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Ναι όταν υπάρχουν δυσκολίες, όλοι είναι σε ένταση, όπως για παράδειγμα με την πρόσφατη οικονομική κρίση, αλλά κάποτε αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σταματήσει. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">Ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε ότι σε μία κοινωνία σαν τη δικιά μας πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη και ευγένεια, πρέπει να νοιάζεσαι. Γιατί θα έρθει και η δική σου η σειρά να βοηθηθείς και να βρίσκεσαι σε κάποιου είδους ανάγκη, είτε είναι οικονομική, είτε κοινωνική, είτε προσωπική. Γι’ αυτό κάνε την αλλαγή, κοίτα το διπλανό σου, πες του μια καλημέρα, γίνε ευγενικός, βοήθησε τον να ανέβει στο λεωφορείο, να συμπληρώσει σωστά μια αίτηση, να βρει τον προορισμό του. Δώσε μία ευκαιρία ακόμη και σε αυτούς που αρνούνται να αλλάξουν, που είναι απότομοι, σκληροί, απαθείς. Δείξε σε αυτούς τι είναι αλληλεγγύη, τι είναι αληθινή ευγένεια.&nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-836074735453284839?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-15618659762367969172010-08-10T20:29:00.000+10:002010-08-10T20:29:49.476+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Τι να κάνει κανείς όταν η μέρα του ξεκινά με βροχή και κρύο; Απλά το υπομένει καρτερικά! Έτσι έκανα και εγώ σήμερα όταν κατευθυνόμουν στο μάθημα της ημέρας: ερευνητική δημοσιογραφία! Ενδιαφέρον; Όσο δεν πάει. Δύσκολο; Θα ρωτήσουν κάποιοι. Και εγώ απλά θα απαντήσω «παλούκι». Τι να κάνεις όμως; Ένας εν δυνάμει δημοσιογράφος όπως είμαστε εμείς, πρέπει να μάθει στα δύσκολα, και όχι στους χαρισάμενους βαθμούς και στις εύκολες εργασίες. Εδώ, στην άλλη άκρη της γης μάθαμε τελικά τι εστί αληθινή δημοσιογραφική δουλειά. Βέβαια η εμπειρία στη γείτονα Τουρκία και στην πολυαγαπημένη πόλη του Εσκί Σεχίρ, όπου έπρεπε να κάνουμε τα θέματα μας στους δρόμους σαν αληθινοί επαγγελματίες, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και να συναναστραφούμε με άτομα που δεν ήξεραν γρι αγγλικά - παρόλα αυτά αξιαγάπητα - αποτελεί πλέον εφόδιο στην από εδώ και πέρα δημοσιογραφική μου καριέρα (!)<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><span style="mso-spacerun: yes;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TGEpg3kkfDI/AAAAAAAAAGo/yr4Lbh_Pwlk/s1600/DSCF0440.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TGEpg3kkfDI/AAAAAAAAAGo/yr4Lbh_Pwlk/s200/DSCF0440.JPG" width="200" /></a><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Και αφού απόλαυσα το εξαίρετο αυτό μάθημα και την απίστευτη </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Wendy</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">(αχ να μην ξέρει ελληνικά!), επισκεφτήκαμε με τη Χρ. Την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, η οποία απλά είναι φουλ από ηλεκτρονικούς υπολογιστές και φοιτητές και άλλο με βιβλιοθήκη δε μοιάζει! Η αίσθηση ήταν λες και βρίσκεσαι σε φοιτητικό καφέ! Βέβαια, η αίσθηση αυτή μας ξύπνησε τις παλιές καλές συνήθειες και φυσικά σαν κλασσικές ελληνίδες δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον σχεδόν καθημερινό μας καφέ μετά από ένα κουραστικό μάθημα. Φραπέ δεν ξέρουν να φτιάχνουν οι αγαπητοί Αυστραλοί, το ομολογώ. Παρόλα αυτά απολαμβάνω ιδιαιτέρως ένα καφέ </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">latte</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> (εσπρέσο με γάλα) και ένα – επαναλαμβάνω <b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><u>ένα</u></b> – τσιγάρο, με τη συνοδεία ενός γευστικού κέικ καρότου. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Καθ’ όλη τη διάρκεια του καφέ μας δυστυχώς η βροχή δε σταμάτησε. Αυτό όμως δε μας εμπόδισε να κάνουμε άλλη μία βόλτα στα μαγαζιά και να δοκιμάσουμε και κανένα ρουχαλάκι! Βέβαια, σε κάποια φάση έρχεται και η ώρα για ξεκούραση. Τι ξεκούραση όμως όταν έχεις μπλέξει με κολλέγια; Για τι μιλάω; Το παγκοσμίου φήμης (!) </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Sancta</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Sophia</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">College</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"> του πανεπιστημίου του Σύδνεϋ. Εκεί έχω τη χαρά να μένω την τελευταία εβδομάδα, αφού η έρευνα μου για μία πιο φοιτητική στέγαση – και πιο φθηνή – δεν απέδωσε καρπούς. Και όπως κάθε κολλέγιο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και αυτό έχει τα πρωτόκολλά του. Κάθε Δευτέρα επίσημο δείπνο με τους γνωστούς μανδύες αλλά στυλ <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Χάρι Πότερ</b> στην τραπεζαρία (κάτι σαν κλώνος του Χόγκουαρτς ένα πράμα), τα δωμάτια βρίσκονται σε δαιδαλώδες διαδρόμους και για να βρεις αυτό που θες, χάνεσαι και ξαφνικά βρίσκεσαι ή στην αυλή ή στην άλλη άκρη του κτιρίου, και γενικά καταστάσεις βγαλμένες από μυθιστόρημα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TGEp5I4pADI/AAAAAAAAAGw/fX5mQ7NfFec/s1600/DSCF0350.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TGEp5I4pADI/AAAAAAAAAGw/fX5mQ7NfFec/s200/DSCF0350.JPG" width="150" /></a><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Σήμερα λοιπόν, έπρεπε να παρευρίσκομαι στο επίσημο δείπνο με τη διευθύντρια του κολλεγίου (καμία σχέση με Ντάμπλντορ, αν και μοιάζουν στην ηλικία θα έλεγα) για τους νέους μαθητές. Τι χαρά και τι επισημότητες! Ούτε τη βασίλισσα να συναντούσαμε! Παρόλα αυτά το απόλαυσα δεόντως, σαν μία ακόμη εμπειρία.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-bidi-font-size: 11.0pt;">Το συμπέρασμα; Στο Σύδνεϋ είναι κάθε μέρα μία μέρα γεμάτη εκπλήξεις και νέα πράγματα, νέους ανθρώπους και νέες καταστάσεις, είτε αστείες είτε τραγικές, για όλα τα γούστα, γεγονός που σημαίνει πολύ υλικό για μένα να σας μεταδίδω! Έπεται συνέχεια…<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1561865976236796917?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-56858771420992437082010-08-06T19:44:00.003+10:002010-08-06T19:52:47.149+10:00<div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Μαγική, έτσι θα χαρακτήριζα την πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό, όταν πρωτοαντίκρισα την πόλη του Σύδνεϋ. Ήμουν στο φορτηγάκι που με πήγαινε στο χόστελ που έκλεισα άρον άρον από το αεροδρόμιο, μόνο και μόνο για να έχω κάπου να κοιμηθώ. (!) Έτσι πως έτρεχε ο οδηγός και αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ που υπέστη όταν συνειδητοποίησα ότι οδηγούν ανάποδα! (δεν είχα ιδέα), έβλεπα τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν σαν λαμπιόνια και τα τεράστια κτίρια να ξεδιπλώνονται μπροστά μου. Ανατρίχιαζα και μόνο στην ιδέα ότι ναι (!) ήμουν εκεί, τα είχα καταφέρει και τώρα όλα άρχιζαν. Μόνη βέβαια, αλλά μόνο για μια μέρα. Είχα τη χαρά να συναντήσω άλλη μία συνοδοιπόρο στο ταξίδι αυτό, την αγαπητή Χριστίνα. Αχ τι θα έκανα αν δεν ήταν η Χριστίνα; Πιθανόν θα βίωνα μια μεγαλύτερη ταλαιπωρία από αυτή που ζήσαμε μαζί, αλλά ευτυχώς όλα μας πήγαν καλά.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Ας μιλήσω όμως για την πρώτη πρώτη μέρα. Το βράδυ λοιπόν που έφτασα στο χόστελ (ακριβό και ολίγον απεριποίητο θα έλεγα) δεν είχα κουράγιο να βγω για μία εξερεύνηση της πόλης, καθώς μετά από 22 ώρες αεροπορικού ταξιδιού, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Έπεσα για ύπνο λοιπόν, έχοντας στο νου τις προκλήσεις που θα αντιμετώπιζα την επόμενη μέρα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Αγουροξυπνημένη κατά το μεσημέρι και αφού είχα χορτάσει επιτέλους ύπνο, πήγα μια βόλτα στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ευτυχώς ο ρεσεψιονίστ με κατατόπισε προς τα πού να πάω, αλλά πάλι ήμουν σαν χαμένη. Περπατώντας μέσα στους τεράστιους δρόμους του Σύδνεϋ με τα φανάρια να κάνουν αυτό το χαρακτηριστικό θόρυβο όταν ανάβει το πράσινο για τους πεζούς, τελικά κατάφερα να βρω κάπου να φάω και έκανα και τη βόλτα μου. Ήμουν κατενθουσιασμένη με την ιδέα ότι περπατώ σε μια ξένη χώρα και πρέπει να βρω τα πάντα μόνη μου! Μετά από λίγο όμως έρχεται και η λογική και σε εκείνο το σημείο είχε έρθει η ώρα να βρω τη Χριστίνα. Για καλή μου τύχη μέσα σε 2 ώρες, μέσω του φοβερού και καταπληκτικού </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">facebook</span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">&nbsp;συνεννοηθήκαμε και συναντηθήκαμε στο πανεπιστήμιο (ευτυχώς είχαμε και οι δύο αριθμούς αυστραλέζικους!). Οργανωθήκαμε και μέσα σε λίγες ώρες καταφέραμε να βρούμε προσωρινή κατοικία. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Η χαρά μου ήταν ανείπωτη που είχαμε βρεθεί με τη Χριστίνα και που τελικά, έστω και προσωρινά, θα μέναμε μαζί. Αλλά ήμουν και περήφανη για τον εαυτό μου, που έστω και για μια μέρα κατάφερα να επιβιώσω μόνη μου μέσα σε ένα τελείως άγνωστο περιβάλλον. Αφού εξερευνήσαμε λίγο ακόμη την πόλη και δοκιμάσαμε και αυστραλιανό καφέ (σαν το φραπέ δεν έχει!) πήγαμε και μια βόλτα στα μαγαζιά να ελέγξουμε, όχι μόνο τιμές αλλά και προϊόντα! Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε ήτο ένα: θα χρειαζόμασταν επειγόντως δουλειά! Μία πόλη σαν το Σύδνεϋ είναι φυσιολογικό να είναι ακριβή θα μου πείτε, αλλά περιμέναμε ότι έστω σε σύγκριση με το ευρώ θα ήταν καλύτερα. Έλα όμως που δεν είναι! Παρόλα αυτά, δεν πτοήθηκε το ηθικό μας και συζητήσαμε τις επιλογές που έχουμε. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Έπειτα από μία ιδιαίτερα κουραστική μέρα, είχε έρθει η στιγμή να ξεκουραστούμε. Βεβαίως και θα μου μείνει αξέχαστη η πρώτη μέρα για όλα τα παραπάνω, αλλά κυρίως για κάτι που δεν ανέφερα νωρίτερα. Το πανεπιστήμιο. Ένα κτίριο με τουλάχιστον 20 ορόφους, φοβερές εγκαταστάσεις, πράσινο και αλλά 5 – 6 κτίρια υπό την κατοχή του. Το πανεπιστήμιο τεχνολογίας του Σύδνεϋ είναι ίσως από τα ομορφότερα πανεπιστήμια που έχω δει, (βέβαια δεν συγκρίνεται με το πράσινο του Αναντόλου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης) και σίγουρα το πιο άρτιο. Μια απλή αναφορά στο </span><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">UTS</span><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> δε φτάνει, αλλά προς το παρόν αρκεί. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TFvY4Pa3LuI/AAAAAAAAAF0/PKTYVibAIfQ/s1600/DSCF0195.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_nmuqy3lRP2s/TFvY4Pa3LuI/AAAAAAAAAF0/PKTYVibAIfQ/s320/DSCF0195.JPG" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 18px;">Η παραπάνω φωτογραφία είναι ο τοίχος στο φουαγιέ του πανεπιστημίου και είναι απλά ένα μικρό δείγμα του.</span></td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span><br /><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span><br /><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Όταν ζεις τέτοιες καταστάσεις, που ξεπερνούν τα μέχρι τότε δεδομένα σου, αλλάζεις. Μετατρέπεσαι σε κάποιον που δεν μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι μπορείς και εξελίσσεσαι, ή πιο απλά ζεις. Ανακαλύπτεις νέες εικόνες, μυρωδιές, αναμνήσεις και χάνεσαι μέσα σε αυτές. Γίνεσαι κάτι νέο, πιο γνώριμο στο εαυτό σου και πιο μακρινό από κάθε παρελθόν. Γίνεσαι ταξίδι και διαδρομή μαζί, εμπειρία απλή. Ξεχνάς κάθε τι κακό και χάνεσαι μέσα στο καινούργιο παρόν της εμπειρίας αυτής, ταξιδεύεις και είσαι μέρος του κόσμου, ξεπερνάς τα όρια, εδαφικά και πνευματικά και ανακαλύπτεις μέσα από τον κόσμο αυτό, τον εαυτό σου.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span><br /><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5685877142099243708?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-23432844638708365792010-08-06T15:49:00.007+10:002010-08-06T16:35:36.326+10:00<span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: black;">Όλα ήταν έτοιμα.&nbsp;Εισιτήρια, βίζες, πράγματα, όλα τακτοποιημένα. Είχα χαιρετήσει και τους τελευταίους στη λίστα μου και έπρεπε τώρα να ξεκουραστώ για να είμαι φρέσκια για το ταξίδι της επόμενης μέρας. Πού να τη βρω όμως τη νύστα; Η αγωνία μου έτρωγε το μυαλό. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να&nbsp;απολαύσω&nbsp;τον τελευταίο μου ύπνο στα πάτρια εδάφη. Σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου και με τάραζαν. "Τι κάνω; Πού πάω; Θα τα καταφέρω; Μόνη μου; Θα βρω σπίτι; Πώς θα είναι το πανεπιστήμιο; Θα μου αρέσει; Θα κάνω φίλους; Θα φτάσουν τα λεφτά; Και αν ξεμείνω;Τι κάνω;;;"&nbsp;</span></span><br /><a href="http://www.blogger.com/goog_549960440"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: black;"><br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: black;"> </span></a><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: black;"> </span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: black;">Όμως άλλες σκέψεις ερχόντουσαν να με ησυχάσουν. "Εμπειρία ζωής, ταξίδι, νέοι τόποι και άνθρωποι, καλύτερη εκπαίδευση, πρακτική." Ξάφνου όλες οι αμφιβολίες εξαφανίστηκαν. Ναι μπορώ και θέλω να το προσπαθήσω. Από τη στιγμή που μου δόθηκε η ευκαιρία, ξέρω ότι θα το μετάνιωνα τρελά αν δεν το έκανα και η προοπτική να εγκατασταθώ στον ξένο αυτό τόπο μόνιμα δε με τρόμαζε, αλλά με εξίταρε! Έτσι κατάφερα να παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα με τη φαντασία μου να φτιάχνει εικόνες για το νέο ταξίδι που ετοιμαζόμουν να κάνω...&nbsp;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2343284463870836579?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-29697723911637003732009-12-23T03:10:00.000+11:002009-12-23T03:26:42.321+11:00<p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Constantia, serif; font-size: 24px; font-weight: bold; line-height: 27px; "> </span></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">I couldn’t reach it, <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">it was so far away from me,<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">so far.<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">But then I saw it,<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">I saw the glimpse into the stars.<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">One of them had the courage <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">to talk to me, and it said<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">“Have you found what you where looking for?<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">Is love into your soul?”<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">Suddenly, I realized – dizzy from its glow – <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">I couldn’t answer, I didn’t know<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">The truth about it<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">Have I found what I was looking for?<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">Or I will be searching for it <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">For the rest of my life?<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">Was the star telling the truth? Had it realized my soul? Is love in it? Am I trying too hard for it, or too little?<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;">What is the truth about my heart?<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center"><b style="mso-bidi-font-weight: normal"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt;mso-bidi-font-size:11.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Constantia&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;"><o:p> </o:p></span></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-2969772391163700373?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-86294789928161941892008-03-27T04:04:00.003+11:002008-03-27T05:00:10.065+11:00<div align="justify">Πόσες φορές την έχουμε πατήσει σαν άνθρωποι κι εμείς, όταν εμπιστευόμαστε τα λάθος άτομα? Όταν παρασερνόμαστε από τις απόψεις, το λόγο και την "ισχυρή" προσωπικότητά κάποιων ανθρώπων, επειδή νομίζουμε ότι είναι σπουδαίοι και επιθυμούμε να γίνουμε φίλοι τους. Ή ακόμη και όταν γνωρίζουμε κάποιον τυχαία και μας εντυπωσιάζει με ό, τι προτέρημα μπορεί να έχει-κατεμάς πάντοτε. Αυτοί οι άνθρωποι όμως κρύβουν πολλά-είτε τους ξέρεις λίγο ή ακόμη και χρόνια-μπορούν πραγματικά να σε κάνουν να απηυδήσεις, όχι μόνο με τους ίδιους και τη συμπεριφορά τους, αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό, επειδή τους εμπιστεύτηκες και έδωσες και εσύ ένα κομμάτι δικό σου. Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν την αρρώστια της φιλίας και πολλαπλασιάζονται σαν τα μικρόβια. Πολλοί το κάνουν γιατί δε νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, άλλοι είναι παθολογικοί ζηλιάρηδες και υποκριτές από πάντα και για άλλους αποτελεί απλά ένα χόμπι(!)<br /><br />Προσοχή όμως φίλοι μου, γιατί κυκλοφορούν παντού και ξέρουν να κρύβονται. Αρχικά, αφού έχεις αναπτύξει κάποιο είδος φιλίας μαζί τους, έχουν το ταλέντο να σε πείθουν ότι η δική τους γνώμη είναι σαφώς καλύτερη, σε σνομπάρουν-με καλό τρόπο πάντοτε!-και φυσικά σε φλομόνουν με ψέμματα για τα πάντα, με σκοπό να σε κάνουν να νιώσεις υποδεέστερη και για να ικανοποιήσουν το δικό τους εγωισμό. Επιπλέον, αρνούνται να δεχθούν τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από αυτούς-ουσιαστικά επειδή είναι καλύτεροι τους. Η υποκρισία για αυτούς είναι μία καθημερινότητα, μέσα από την οποία προσπαθούν να νιώσουν καλύτερα οι ίδιοι με τον εαυτό τους και τη ζωή που κάνουν, θίγοντας τους άλλους-ή έστω αυτούς που είχαν την ατυχία να έρθουν πιο κοντά τους... Το επόμενο βήμα τους, όταν αντιλαμβάνονται ότι τους έχουν πάρει χαμπάρι, είναι η ονομαζόμενη μιζέρια. Αρχίζουν να μιλούν για αυτά που δεν έζησαν, πόσο έχουν ταλαιπωρηθεί και οι ίδιοι και οι γονείς τους από τη ρημάδα τη ζωή και πόσα προβλήματα έχουν με σκοπό να τους λυπηθείς και να μην τους παρατήσεις. Και εκεί που νομίζεις εσύ ότι όλα είναι μιά χαρά και πως είχες κάνει λάθος για αυτό το άτομο, κάνει την κίνηση: ΤΟ ΘΑΨΙΜΟ. Κλασσική αντίδραση για προσοχή αλλά κατά βάση λάθος κίνηση, καθώς τα λένε-όλα όσα σου κρατούσε τόσο καιρό, είτε από ζήλεια είτε από αντίδραση(ανεξήγητη μέχρι τώρα)-σε κάποιον που ξέρει ότι θα σου τα πει. Τα μαθαίνεις εσύ, γίνεσαι πύραυλος και περιμένεις τη συνέχεια, η οποία όμως είναι αποστομωτική: συμπεριφέρεται σαν να μην συνέβη τίποτα! Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο...<br /><br />Το μόνο που έχεις να κάνεις τώρα είναι να τον αφήσεις να καίγεται στο ζουμί του, καθώς γνωρίζει ότι εσύ τα ξέρεις όλα αυτά, και να συμπεριφέρεσαι όπως πριν, σαν να μη συνέβη τίποτα, ώσπου να "σκάσει" και να σου τα ομολογήσει ό ίδιος. Το αποτέλεσμα? Ή θα έρθει να σου ζητήσει γονατιστός συγγνώμη-εάν μετανιώσει για αυτά που έκανε, ή να σου κρατήσει μούτρα. το τελευταίο, αγαπητοί αναγνώστες είναι το επιζητούμενο, γιατί μόνο έτσι θα τον ξεφορτωθείτε μιά για πάντα από τη ζωή σας! Οπότε να είστε πάντοτε σε εγρήγορση και να προσέχετε ποιόν βάζετε στον κύκλο της φιλίας σας για να μην την πατήσετε και εσείς όπως έκανα εγώ.<br /><br />Ίσως να μην υπάρχει άνθρωπος με όοολα αυτά τα χαρακτηριστικά μαζί, αλλά σίγουρα υπάρχουν συνδυασμοί αυτών-ίσως και περισσότερων-επομένως φυλαχτείτε!<br /><br />Μία τελευταία συμβουλή:μην τους αφήσετε να σας κάνουν ό, τι αυτοί θέλουν και προπαντός μην τους αφήσετε να σας μεταδώσουν τη μιζέρια τους, γιατί στο τέλος θα σας κατηγορήσουν για αυτό ακριβώς, ότι είστε μίζεροι...<br /></div><div align="justify"><em>αφιερωμένο...</em></div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-8629478992816194189?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-90473381290852546512008-02-20T04:15:00.000+11:002008-02-20T04:16:26.822+11:00<center><a href="http://www.zwani.com/graphics/insults/"><img src="http://images.zwani.com/graphics/insults/images/1-2.gif" alt="zwani.com myspace graphic comments" border=0></a><br><a href="http://www.zwani.com/graphics/insults/" target="_blank">Myspace Insult Graphics</a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-9047338129085254651?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-69340553188336883272008-02-20T04:09:00.001+11:002008-02-20T04:12:06.358+11:00<center><embed src="http://www.jellymuffin.com/generators/fortunecookie/fortunecookie.swf" FlashVars="h1=don't waste any time LIVE NOW!!&h1x=145.25&h1y=120.15&dom=http://www.jellymuffin.com/generators/" quality="high" wmode="transparent" width="385" height="265" name="Custom Fortune Cookie" align="middle" allowScriptAccess="samedomain" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" /><br><a href="http://www.jellymuffin.com/generators/">Myspace Code Generator</a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-6934055318833688327?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-13274756502250745082008-02-17T18:47:00.003+11:002008-02-17T19:08:48.332+11:00<a href="http://bp0.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7fm5CnXhZI/AAAAAAAAACQ/8DxKAEMyJ48/s1600-h/sverige26%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167852965059855762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7fm5CnXhZI/AAAAAAAAACQ/8DxKAEMyJ48/s320/sverige26%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Άρχισε πάλι ο χιονιάς σε κεντρική και νότια Ελλάδα και παγετός στη βόρεια. Εκεί που ήμασταν μια χαρά, άρχισε πάλι ο βαρύς χειμώνας κι ας είναι Φεβρουάριος πια. Βέβαια χειμώνας είναι ακόμη, αλλά πέρυσι θυμάμαι τέτοιο καιρό είχαν αρχίσει οι Απόκριες και ήταν σχετικά καλά. Είχε βέβαια κρύο αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες φυσικά, οι οποίοι είναι γνωστοί πλέον. Οι μεγάλες αυτές κλιματολογικές αλλαγές, τα σκαμπανευάσματα των εποχών και των θερμοκρασιών τους έχουν τρελάνει προπαντός το ζωικό βασίλειο-εκτός από μας. Ελπίζω αυτοί που λαμβάνουν αποφάσεις σε αυτόν τον κόσμο-για όλον τον κόσμο-να αρχίσουν όχι μόνο να τα σκέφτονται αλλά και να κάνουν κάτι για αυτά, για εμάς, για όλους...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-1327475650225074508?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-37004257429173613212008-02-16T22:11:00.004+11:002008-02-16T22:27:20.722+11:00<a href="http://bp2.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7bF1ynXhYI/AAAAAAAAACI/u3GzAzL9BrA/s1600-h/normal_promoo2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167535150364853634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7bF1ynXhYI/AAAAAAAAACI/u3GzAzL9BrA/s200/normal_promoo2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7bE_CnXhXI/AAAAAAAAACA/BHe1lUY00xY/s1600-h/normal_promoo1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167534209767015794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_nmuqy3lRP2s/R7bE_CnXhXI/AAAAAAAAACA/BHe1lUY00xY/s200/normal_promoo1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Το μόνο που έχω να πω για αυτή τη σειρά είναι ότι σε παρασέρνει κανονικά... Αν και πολλά από αυτά που δείχνει ίσως να είναι αδύνατο να τεθούν σε εφαρμογή-ποιός τα βάζει πραγματικά με την κυβέρνηση κ τους μυστικούς της Αμερικής? Παρόλαυτά έχει τόσο γρήγορη δράση κ ένταση που σε κάνει να χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-3700425742917361321?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>vix0http://www.blogger.com/profile/16116140563107552840noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3708627078440662929.post-51463484199038589612008-02-15T09:27:00.001+11:002008-02-15T09:29:58.846+11:00<center><embed src="http://www.jellymuffin.com/generators/grungeheart/grungeheart.swf" FlashVars="h1=happy valentine's&h2=day&h1x=23.9&h1y=146.75&h2x=207.45&h2y=162.35&dom=http://www.JellyMuffin.com/generators" quality="high" wmode="transparent" width="400" height="400" name="Grunge Hearts" align="middle" allowScriptAccess="samedomain" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" /><br><a href="http://www.JellyMuffin.com/generators">Cute Myspace Generators</a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3708627078440662929-5146348419903858961?l=vix0.blogspot.com' alt='' /></div>